II SAB/Ol 20/09

Dnia 11 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2009 roku sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 21 lutego 2009 r. K.C. skierowała do Urzędu Miasta w P. prośbę o przesłanie jej kopii dokumentu nadania do Sądu Rejonowego w E. Wydziału Ksiąg Wieczystych egzemplarza decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wraz z odpowiedzią z dnia 27 lutego 2009 r. Burmistrz P. przesłał skarżącej kopię zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości nadanego do Sądu Rejonowego w E. Wydział Ksiąg Wieczystych. Jednocześnie poinformowano K.C., że przesłanie do niej prawomocnej decyzji w sprawie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości podyktowane zostało względami praktycznymi, gdyż pełny wpis nowego właściciela do księgi wieczystej następuje na jego wniosek i po dokonaniu opłaty sądowej. Dnia 13 marca 2009 r. skarżąca ponownie zwróciła się do Burmistrza P. o przesłanie jej dokumentu nadania do Sądu Rejonowego w E. Wydział Ksiąg Wieczystych właściwego egzemplarza decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r. oraz zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości datowanego na dzień 17 lutego 2009r. podając, że otrzymała jedynie kopię zawiadomienia bez potwierdzenia jego wysłania lub złożenia w Wydziale Ksiąg Wieczystych. W odpowiedzi na powyższe pismo Burmistrz P. pismem z dnia 24 marca 2009 r. poinformował, że sprawa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności została załatwiona pozytywnie i ostatecznie w związku z czym dalsza korespondencja jest bezzasadna. K.C. w kolejnym piśmie skierowanym do Burmistrza P, z dnia 30 marca 2009 r. podała, że posiada legitymacje ustawową do żądania informacji, o których pisała w piśmie z dnia 13 marca 2009 r. w związku z czym nie można uznać za bezzasadną korespondencję w tej sprawie. Dodała, że żądała udostępnienia informacji w trybie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zmian.). Dnia 9 czerwca 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga K.C., na bezczynności Burmistrza P. Skarżąca podała, że działając w trybie art. 21 ustawy z dnia 21 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wnosi skargę dotyczącą zaniechania ujawnienia informacji publicznej, poprzez zwłokę w doręczaniu dokumentu potwierdzającego złożenie zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości położonej w "[...]", w Sądzie Rejonowym w E. przez Burmistrza P. Dodała, że Burmistrz odmówił jej odpowiedzi na kierowane do niego pisma mimo wskazania, że wnosi o udzielenie informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymała żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podał, że niniejsza skarga ma związek z postępowaniem administracyjnym, które toczyło się z wniosku K.C. z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji w dniu 21 stycznia 2009 r. Burmistrz dodał, że ostateczną czynnością podjętą w tej sprawie było złożenie wniosku o zmianę właściciela do Sądu rejonowego w E. (17 lutego 2009 r.). Organ podkreślił też, że zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. skarżąca miała nieograniczone prawo dostępu do materiałów sprawy i jej prawo w tym zakresie nigdy nie zostało uszczuplone, natomiast w sytuacji gdy postępowanie zostało już zakończone nie zachodziła przesłanka z art. 73 § 2 k.p.a. uzasadniająca wydanie uwierzytelnionego odpisu dokumentu. Burmistrz wyjaśnił też, że sprawa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest indywidualną sprawą z zakresu administracji publicznej, do której mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w związku z czym stosownie do treści art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 października 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1598 z późn. zmianami) niniejsza skarga winna być oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy Burmistrz P. pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji, o które wnosiła skarżąca. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w spawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W tych przypadkach kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje bowiem organ administracji do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). Informacją publiczną, zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm., dalej jako u.d.d.i.p.), jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.d.i.p., wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna odnosi się do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 u.d.i.p., nie zaś np. do przyczyn lub skutków określonych działań władz publicznych czy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, LEX nr 78063). Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, które są faktycznie w posiadaniu takich informacji. Ustawodawca przewidział, że podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłaszanie w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem sieci teleinformatycznej. Dopiero w sytuacji gdy określone informacje nie zostały udostępnione w Biuletynie, podlegają udostępnieniu na wniosek bądź w drodze ich wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tymi informacjami. Ustawa przewiduje również możliwość bezpośredniej obserwacji przebiegu posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10), natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji i umorzenie postępowania wymaga wydania decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskania każdej tzw. prostej informacji publicznej, uzyskanie zaś informacji przetworzonej jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego a omawiane prawo obejmuje również wgląd do dokumentów urzędowych zdefiniowanych w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zatem, bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art. 13 u.d.d.i.p. terminie, stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). W rozpoznawanej sprawie skarżąca zażądała od Burmistrza P. przesłania jej dokumentu nadania do Sądu Rejonowego w E. Wydziału Ksiąg Wieczystych właściwego egzemplarza decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r. oraz zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości datowanego na dzień 17 lutego 2009r. podając, że otrzymała jedynie kopię zawiadomienia bez potwierdzenia jego wysłania lub złożenia w Wydziale Ksiąg Wieczystych. Bez wątpienia Burmistrz jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (bądź odmowie jej udzielenia) jednakże pod warunkiem, że wniosek dotyczy informacji publicznej. Spełnione muszą być zatem obie przesłanki wynikające z u.d.d.i.p. Żądanie skarżącej w powyższym zakresie nie dotyczy zaś dostępu do informacji publicznych. Nie mieści się ono bowiem w zakresie w art. 6 u.d.d.i.p. Skarżąca powołuje się wprawdzie na ustawę o dostępie do informacji publicznej ale w rzeczywistości informacja, o którą wnosi nie dotyczy tej ustawy i w konsekwencji odmowa udzielenia odpowiedzi na jej wniosek następuje w formie pisma informacyjnego. Takie zaś pismo nie podlega kognicji sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości tych sądów wynikającej z art. 3 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. (por. niepubl. postanowienie NSA z dnia 24.01.2006 r., I OSK 982/05) Wnioskodawczyni domagała się od organu nadesłania potwierdzenia wysłania do Sądu Rejonowego w E. dokumentu, zawartego w aktach postępowania wszczętego na jej wniosek. Słusznie zatem przyjął organ, że sprawa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ( z akt której pochodzi żądany przez stronę dokument) jest indywidualną sprawą z zakresu administracji publicznej, do której mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z art. 73 k.p.a. skarżąca miała nieograniczone prawo dostępu do materiałów sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 zw. związku z art. 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.