II SAB/Ol 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi C.K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie nadzoru nad funkcjonowaniem Starostwa Powiatowego w S. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 9 kwietnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. została przekazana skarga C. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w zakresie nadzoru nad funkcjonowaniem Starostwa Powiatowego w S. Skarżąca podniosła, iż brak właściwego nadzoru nad decyzjami wydawanymi przez organy w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na wznowienie robót remontowych w budynku mieszkalnym położonym w S. przy ulicy B.S. 13m5 spowodował, iż jej własne warunki mieszkalne uległy znacznemu pogorszeniu, ograniczając tym samym jej prawo własności i swobodne korzystanie z mieszkania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 07 lipca 2009r., sygn. akt I OSK 803/09, opublikowane na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem skargą do sądu nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność(por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99 (LEX nr 48017). W świetle powyższych rozważań, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.