II SAB/Ol 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 lutego 2016 r. (data wpływu do organu), "[...]" zwróciła się do Burmistrza Miasta "[...]" o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie wykazu osób fizycznych i przedsiębiorstw, którym umorzono podatek od nieruchomości i środków transportowych w roku 2015 powyżej 500 zł. Pismem z dnia 18 lutego 2016 r., Burmistrz stwierdził, że ustawodawca, w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych zobowiązał jednostkę samorządu terytorialnego do podania do publicznej wiadomości w terminie do dnia 31 maja roku następnego wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia. Jednocześnie organ poinformował, że powyższa informacja w ustawowym terminie zostanie zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy "[...]". W dniu 26 lutego 2016 r., "[...]" złożyła do tut. Sądu, za pośrednictwem Burmistrza Gminy "[...]", skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia wnioskowanej pismem z dnia 4 lutego 2016 r. informacji publicznej. Wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Gminy "[...]" w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku, zobowiązanie organu, aby w ciągu 7 dni udostępnił skarżącej żądaną informację publiczną, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie. Skarżąca podniosła, że w sprawach skarg na bezczynność w przedmiocie udzielania informacji publicznej nie ma wymogów wyczerpania środków zaskarżania. Stwierdziła, że do dnia złożenia skargi nie otrzymała informacji publicznej, wnioskowanej z dniu 4 lutego 2016 r. i potwierdziła, że odebrała pismo Burmistrza z dnia 18 lutego 2016 r. Skarżąca podniosła, że żądane przez nią informacje są bez wątpienia informacją publiczną, a organ pozostaje w bezczynności. Podniosła, że wnosi o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w ubiegłym roku organ dopuścił się analogicznego naruszenia, a w wyroku z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Ol 31/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jednoznacznie wskazał wówczas organowi, że nie ma racji. Mając to na uwadze, nie sposób tym razem, zdaniem skarżącej, uznać, że przekonanie organu co do słuszności jego postępowania jest uzasadnione. Doszło więc do ewidentnego i rażącego naruszenia art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz "[...]"wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ podniósł, że nie w pełni podziela stanowisko, zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 14 lipca 2015 r. i wnosi o ponowną analizę niniejszego przypadku, zajęcie stanowiska i wskazanie, czy faktycznie organ powinien stworzyć wykaz osób i podmiotów, którym umorzono podatki w terminie wcześniejszym oraz wyłącznie w oparciu o wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji gdy przepis szczególny wyznacza mu późniejszy termin maksymalny na jego wykonanie. W ocenie organu, mamy do czynienia z sytuacją, gdy przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym. Ponadto, przedmiotowe żądanie może stanowić nadużycie prawa. Ustawodawca wskazując termin maksymalny chciał bowiem umożliwić organowi zgromadzenie stosownych informacji, w oparciu o które będzie możliwe sporządzenie przedmiotowego wykazu. Organ wskazał, że podejmował wobec skarżącej działania, informujące o możliwościach uzyskania wnioskowanej informacji. Trudno zatem przyjąć, aby dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, uw. 72 do art. 3). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, uw. 34 do art. 3). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), powoływanej dalej również jako: u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów. Bez wątpienia, Burmistrz "[...]" jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Z cytowanego przepisu wynika, że istnienie innych zasad, czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie u.d.i.p., jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis ten oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji publicznej regulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej, dotyczącej udostępniania informacji, a stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Trzeba jednocześnie wskazać, że tam, gdzie dana sprawa jest uregulowana jedynie częściowo lub nie jest w ogóle uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych stanowi, że zarząd jednostki samorządu terytorialnego podaje do publicznej wiadomości w terminie do dnia 31 maja roku następnego wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia. Udostępnienie tego rodzaju informacji, mimo, że stanowią one informację publiczną, nie odbywa się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, są one jawne, a zatem każdy może uzyskać do nich nieograniczony dostęp. Skarżąca może więc uzyskać dostęp do wykazu, o którym mowa w tym przepisie. Skoro zatem w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych, w stosunku do indywidualnych informacji o podatnikach, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, zawarto całościową regulację określającą dane, podlegające ujawnieniu oraz tryb udzielenia tej informacji, należy uznać tę ustawę za ustawę szczególną, wyłączającą stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji, gdy ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania, to organ obciążał jedynie obowiązek poinformowania skarżącej na piśmie, że informacja podlega udostępnieniu w innym trybie. Załatwienie wniosku w takiej formie uzasadnione jest postanowieniami art. 16 u.d.i.p., zgodnie z którym decyzja może być wydana tylko wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Może więc ona zostać wydana wówczas, gdy w grę wchodzi zastosowanie u.d.i.p. W sytuacji zaś, gdy we wniosku wprawdzie skarżąca powoływała się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, ale wniosek jej faktycznie nie dotyczył, odmowa powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego. Organ udzielił skarżącej stosownej informacji pismem z dnia 18 lutego 2016 r., co należy uznać za działanie prawidłowe. Skarżąca, wnosząc o udzielenie jej informacji w zakresie wykazu osób i przedsiębiorstw, którym umorzono podatek od nieruchomości i środków transportowych, domagała się bowiem bezsprzecznie informacji, uregulowanych postanowieniami art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych. Podatek od nieruchomości i podatek od środków transportowych są podatkami, uregulowanymi przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm.). Tym samym, uznać należy, że organ prawidłowo wykonał obowiązek informacyjny wynikający z wniosku skarżącej z dnia 4 lutego 2016 r. Końcowo Sąd zaznacza, że nie może zostać uwzględniony zarzut skarżącej, że Sąd orzekał już w analogicznej sprawie i wskazał, że organ nie miał racji. Sprawa, objęta orzeczeniem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Ol 31/15 miała miejsce w innym stanie faktycznym. Ponadto, każda sprawa rozpatrywana przez Sąd jest sprawą odrębną, a Sąd ją rozpoznający nie jest związany wyrokiem w innej, nawet podobnej sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.