II SAB/Ol 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia "[...]" postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia A.Ł. wniósł kierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę z dnia 25 marca 2010r. na bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu jego pisma z dnia "[...]". Skarżący podniósł, że wnosi skargę na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - art. 64 § 1 tego aktu, oraz art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprecyzował, że skarga dotyczy zaniedbania lub nienależytego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw wbrew art. 6, art. 7, art.8, art. 9 art. 12, art. 14 § 1 oraz art. 35 Kpa. Na tej podstawie wniósł o wymierzenie stosownej kary Prezydentowi Miasta przewidzianej przepisami prawa tj. art. 38 Kpa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę przekazaną organowi przez Sąd, Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie w całości. Załączył akta korespondencji prowadzonej ze skarżącym od 2009r., a także pismo z 9 kwietnia 2010r. informujące co stanowiło przedmiot pisma strony skierowanego do organu w dniu "[...]", jak również wyjaśnienie, że stanowisko dotyczące tego pisma organ przedstawił w swoim piśmie z dnia 23 grudnia 2009r. Odpowiedź ta udzielona została w trybie art. 239 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.) oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa.), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 ppsa.) – por. postanowienie NSA z 16 września 2004r. sygn. akt OSK 247/04 ONSA i WSA 2004/2/30, Lex nr 125767). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu pisma z dnia "[...]". Z treści skargi wynika, że intencją skarżącego jest postawienie zarzutu wadliwej działalności organu administracji publicznej lub też jego pracownika w związku z czym skarżący oczekuje wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 38 Kpa. Pismo to stanowi zatem skargę powszechną, składaną w trybie wnioskowo - skargowym uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: Kpa.). Pismo z "[...]" stanowi kontynuację wyjaśnienia postępowania w sprawie wszczętej poprzez złożenie podania z "[...]" wraz z załącznikami, na które skarżący nie otrzymał odpowiedzi. Odnośnie załatwienia sprawy wszczętej poprzez złożenie tego pisma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wydał prawomocny wyrok z 30 czerwca 2009r. (sygn. akt II SAB/Ol 14/09), którym zobowiązał Prezydenta Miasta do udzielenia A.Ł. odpowiedzi na pismo z "[...]" w zakresie obejmującym informację publiczną, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt administracyjnych organowi oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 160,30 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na pismo z dnia "[...]" Prezydent Miasta odpowiedział stronie pismem z 23 grudnia 2009r., w którym ponownie tłumaczył się i przepraszał za nieudzielanie odpowiedzi na pismo z "[...]". Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju skarga jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia strony o sposobie załatwienia sprawy. W przypadku wniesienia skargi do organu na postawie art. 277 i nast. Kpa skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego zarówno na bezczynność jak i na wynik takiego postępowania (patrz: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. akt III SA 1636/97 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005r. sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, treść obu orzeczeń dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W konsekwencji Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 ustawy ppsa. Ponieważ przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu pisma strony z dnia "[...]" nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż sprawa ta pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Reasumując Sąd na podstawie treści skargi oraz przywołanych podstaw prawnych uznał, iż stanowi ona skargę powszechną określoną w przepisach Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 277 i nast. Kpa). Zatem skarga na bezczynność organu polegająca na nieudzielaniu odpowiedzi na pismo z "[...]" będące skargą powszechną nie mieści się w katalogu spraw objętych przepisem art. 3 ustawy ppsa. i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stąd też Sąd nie ma możliwości orzekania w zakresie wymierzenia organowi grzywny w tej sprawie, zwłaszcza, iż wskazana w art. 38 Kpa podstawa skierowana jest do organu administracji publicznej nie zaś sądu administracyjnego. Nadto z przekazanych przez organ akt sprawy wynika, że pismem z 9 kwietnia 2010r. udzielono stronie wyjaśnień, które w ocenie organu stanowią odpowiedź na powyższą skargę powszechną w trybie art. 239 Kpa. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności skargę A.Ł. jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.