II SAB/Ol 32/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w wydaniu decyzji w sprawie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. W dniu 15 stycznia 2009r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny otrzymał odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 listopada 2008r. (sygn. akt II SA/Ol 565/08) wraz z uzasadnieniem, uchylającego decyzję tego organu z dnia "[...]" Nr "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u K.P. Wraz z odpisem prawomocnego wyroku przekazano temu organowi akta administracyjne sprawy. Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (w skrócie: PPIS) zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Pracy jako jednostki orzeczniczej o powtórzenie postępowania diagnostycznego w sprawie choroby zawodowej K.P. PPIS otrzymał informację, że po wydaniu przez Poradnię Chorób Zawodowych orzeczenia lekarskiego z dnia 21 kwietnia 2009r. Nr "[...]" o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej K.P. wystąpił o rozpoznanie sprawy do Instytutu Medycyny Pracy (w skrócie: IMP), który wyznaczył stronie w dniu 13 lipca 2009r. badanie w Klinice Instytutu. K.P. pismem z dnia 23 czerwca 2009r. złożonym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyraził niezadowolenie z dotychczas prowadzonego postępowania w jego sprawie. Na wezwanie Sądu sprecyzował, że stanowi ono skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, iż nie pozostaje bezczynny w ponownym rozpoznaniu sprawy, zaś o każdym nowym terminie załatwienia sprawy skarżący jest informowany. Podniósł, iż K.P. do chwili obecnej nie wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia w sprawie przewlekłego rozpoznawania jego sprawy. Skarżący wezwany przez Sąd do wyjaśnienia, czy wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, poinformował że nie występował z takim zażaleniem, gdyż nie wiedział o takiej możliwości. Dodał, że od PPIS otrzymuje jedynie zawiadomienia wyznaczające kolejne terminy załatwienia sprawy z uwagi na oczekiwanie na odpowiedź jednostki orzeczniczej II stopnia - IMP (skarżący dołączył 4 zawiadomienia organu I instancji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest wyczerpanie trybu zaskarżenia przewidzianego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w odrębnych przepisach z uwagi na przedmiot sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi K.P. jest bezczynność PPIS w wydaniu decyzji w sprawie choroby zawodowej. Zasadnym jest tu wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej: Kpa) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 października 1997r. sygn. akt IV SAB 31/97 (publ. OSP 1998/10/185) uznał, że warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 Kpa. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Orzeczenie to wprawdzie podjęte zostało na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368, ze zm.) jednakże w pełni zachowało swą aktualność. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 1999r. sygn. akt IV SAB 43/99 (niepubl.), stwierdzając, że wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa, może świadczyć o wyczerpaniu środków odwoławczych i stanowić legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadzi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej K.P. i na obecnym etapie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, nie wydał jeszcze decyzji administracyjnej lecz wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy z uwagi na oczekiwanie na odpowiedź jednostki orzeczniczej II stopnia - IMP. W aktach administracyjnych przekazanych Sądowi brak jest dokumentu wskazującego na wystąpienie przez skarżącego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia jakim jest Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Skarżący zaś poinformował Sąd, że nie występował z takim zażaleniem, gdyż nie wiedział o takiej możliwości. Wobec powyższego bezspornym jest, iż w tej sprawie nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie wniósł bowiem zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność organu I instancji, co oznacza, iż nie wyczerpał przysługujących mu możliwości w postępowaniu administracyjnym. Nie mógł zatem skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego i bez wpływu na rozpoznanie sprawy pozostaje fakt jego niewiedzy o takiej możliwości. W tym miejscu wyjaśnić pozostaje jedynie skarżącemu, iż nie jest on ograniczony konkretnym terminem do skutecznego wniesienia tego środka zaskarżenia. Wystarczy jedynie aby przed skierowaniem takiej skargi na bezczynność do Sądu wpierw skarzący wystąpił z zażaleniem na bezczynność do organu wyższego stopnia. Dopiero po rozpoznaniu sprawy przez organ wyższego stopnia będzie można wystąpić do Sądu ze skargą na bezczynność, o ile naturalnie organ I instancji będzie pozostawał w bezczynności. Wystarczy samo wystosowanie takiego żądania wobec organu pozostającego w bezczynności. W związku z powyższym skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w wydaniu decyzji w sprawie choroby zawodowej podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 ppsa.