II SAB/Ol 36/05

PostanowienieWSA w Olsztynie2005-06-15

Skład orzekający: Sędzia WSA Marzenna Glabas

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu gminy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu gminy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 101a w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunek ten musi zostać spełniony przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę zapisu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego utworzenia rezerwy na jego nieruchomości. Skarżący podniósł, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek o zniesienie tego zapisu. Burmistrz wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że prace nad zmianą studium są w toku i zakończą się w październiku 2005 r.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę zapisu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy postanawia : odrzucić skargę. Dnia 7 kwietnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga W. M. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę zapisu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy. Skarżący podniósł, iż w studium, bez jego wiedzy i zgody, naniesiony został zapis o utworzeniu rezerwy na należącej do niego nieruchomości. W związku z powyższym, zwrócił się do Burmistrza o zniesienie tego zapisu, jednakże do chwili obecnej nie otrzymał odpowiedzi. Powołując się na art. l ust. 2, art. 10 ust. l i art. 28 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący wniósł o unieważnienie studium oraz projektu planu miejscowego, w części dotyczącej jego nieruchomości. Stwierdził ponadto, iż studium musi być zgodne z obowiązującym prawem, a Urząd Gminy nie może samowolnie tworzyć rezerwy na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Nadmienił, że rezerwę taką tworzy się w związku z lokalizacją inwestycji celu publicznego, a tryb postępowania wyznacza art. 52 i 53 cytowanej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że od dnia 1 stycznia 2003 r. działka skarżącego nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił także, iż w dniu 28 września 2004 r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy. Postępując zgodnie z art. 11 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określono termin, formę i miejsce składania wniosków dotyczących zmiany studium. Zebrane wnioski zostały przekazane zespołowi projektowemu, zaś na dzień dzisiejszy nie ma opracowanego jeszcze projektu zmiany studium. Przewidywany termin zakończenia prac określony został w umowie z projektantem na dzień 31 października 2005 r. Organ poinformował również, iż stosownie do zapisów art. 17 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. został opracowany przy uwzględnieniu zapisów "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy ", zatwierdzonego uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 26 kwietnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych' poddanych kognicji tego sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. W dniu 22 grudnia 2004 r. do Burmistrza wpłynął wniosek skarżącego o zmianę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w odniesieniu do działki nr 6/23 w obrębie miasta B., polegającą na zniesieniu rezerwy. Nie został on został rozpatrzony, gdyż jak wynika z odpowiedzi na skargę, zebrane wnioski zostały przekazane zespołowi projektowemu, natomiast przewidywany termin zakończenia prac określono na dzień 31 października 2005 r. Podjęcie rozstrzygnięcia w kwestii wniosków do projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi obowiązek wójta, burmistrza (prezydenta miasta), wynikający z art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.). W przypadku natomiast bezczynności organu w tym zakresie możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. l O la ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 101 a w zw. z art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym, bezczynność organu gminy może zaskarżyć podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą bezczynnością, dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż skarżący nie wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa. Zatem nie został wyczerpany tryb przewidziany art. 101 a w zw. z art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło