II SAB/Ol 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej wniesionej od postanowienia z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 49/12 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić skargę kasacyjną. W dniu 12 czerwca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., że poinformował skarżącego, iż na postanowienie dowodowe wydane na podstawie art. 56 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, a można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Ponadto skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania można złożyć po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2012 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozdzieliła skargi w ten sposób, że pod kolejnymi numerami w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 49/12). Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2012 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 września 2012 r. A. Z. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II OZ 122/13) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2012 r. A. Z. został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. (sygn. akt II OZ 793/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. (sygn. akt II OZ 104/14). W związku z powyższym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k.238-239), a także wniósł o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. (sygn. akt II SO/Bk 20/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie II SAB/Ol 49/12. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. (sygn. akt II SAB/Ol 49/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Z. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że skarga podlegała odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym odmówiono przyznania stronie prawa pomocy. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu 5 grudnia 2014 r. W dniu 9 grudnia 2014 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł własnoręcznie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną (zatytułowaną zażalenie) na powyższe postanowienie, domagając się stwierdzenia jego nieważności w związku z naruszeniem art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 183 § 2 pkt 1 i 3, art. 220 § 3, art. 243 § 1 i art. 254 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1, 2 p.p.s.a. Skoro zatem wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak sentencji.