II SAB/Ol 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosków A.Z. z dnia 3 czerwca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz z dnia 9 lutego 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Wojewody W. w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia rozbiórki obiektu postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A.Z. przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 955/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Następnie, postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 375/14, oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie. W dniu 3 czerwca 2014 r. skarżący wniósł wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie i referendarzy sądowych wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OW 114/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 28/14, oddalił wniosek skarżącego. Postanowieniem z 14 stycznia 2015 r. Sąd odrzucił skargę na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia rozbiórki obiektu. Skarżący wniósł, nazwaną "zażaleniem", skargę kasacyjną na to postanowienie tut. Sądu wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i wnioskiem o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie i referendarzy sądowych. Postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OW 37/15, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 5 lutego 2015 r. dotyczącego wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już dwukrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami tut. Sądu z dnia 19 września 2013 r. i 10 marca 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia 13 listopada 2013 r. i 27 czerwca 2014 r. Zasadniczym powodem tych rozstrzygnięć był fakt, że skarżący, mimo wezwań, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych, a tym samym oświadczenia składane przez skarżącego były niewystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Zaznaczyć należy, że przyznanie prawa pomocy jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku wyczerpującego przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzenia, w sytuacji gdy przedstawione przez stronę dane nie umożliwiają pełnej oceny jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 458/10). Strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 830/11). Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w niniejszej sprawie – dwukrotnie), nie uchyla skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Wprawdzie do wniosku z dnia 3 czerwca 2014 r. skarżący załączył kopię wezwania do zapłaty z dnia 17 kwietnia 2014 r., wskazującego na istnienie zaległości skarżącego w opłacaniu funduszu remontowego za okres od stycznia 2013 r., do kwietnia 2014 r. i za remont, lecz okoliczność ta nie powoduje, że zaistniała zasadnicza zmiana sytuacji materialnej strony skarżącej. Z treści wniosków PPF z dnia 3 czerwca 2014 r. i z 9 lutego 2015 r. wynika bowiem, że majątek skarżącego nie został uszczuplony i nadal uiszcza on opłaty za mieszkanie, mimo iż jak twierdzi, nie uzyskuje żadnego dochodu. Skarżący składając przedmiotowe wnioski PPF nie wykazał więc istnienia jakiekolwiek nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpłynęłyby na sytuację materialną strony. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd postanowił, jak w sentencji.