II SAB/Ol 61/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej budynku gospodarczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 lipca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie wniesionego do ww. organu zażalenia strony z 4 czerwca 2012 r. wystosowanego na mocy art. 37 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: Kpa) na skutek art. 38 Kpa w zakresie wskazanych w zażaleniu naruszeń prawa przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. A. Z. wniósł o zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do podjęcia działań w zakresie zażalenia strony z 4 czerwca 2012 r. do wyznaczenia organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy z ww. zażalenia oraz do zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi A. Z. wskazał, że zażaleniem z 4 czerwca 2012 r. wystąpił do organu z żądaniem wystosowanym na mocy art. 37 § 1 i 2 Kpa na bezprawne działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądając podjęcia w tym naruszeniu stosownych działań, czego ww. organ do dnia wniesienia skargi nie wypełnił. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 37 § 1 i 2 Kpa w związku z art. 123 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podał, iż na przedmiotowe pismo udzielił odpowiedzi pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 20 lipca 2012 r. skarżący został wezwany do wskazania, czy przedmiotem jego skargi jest wyłącznie bezczynność organu, czy także przewlekłe prowadzenie postępowania. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2012r. skarżący wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie wnosi skargę na bezczynność organu i na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 września 2012r. wyłączono do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczącego rozpatrzenia jego zażalenia z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej: ppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a). Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to, że nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W rozpoznawanej sprawie skarga A. Z. dotyczy bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać jednak należy, iż rozpatrując takie zażalenie organ wydaje w tym zakresie postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, ani postanowienie na które służy zażalenie. Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądowadministracyjnym poglądem złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, a postanowienie wydane w trybie tego przepisu nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012r. Sygn. akt I OSK 872/12, LEX nr 1145135 i orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu tego postanowienia). Skoro zatem nie jest dopuszczalna skarga na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 i 8 ppsa, ponieważ dotyczy działalności organu nie objętej zakresem tego przepisu. Wobec tego, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.