II SAB/Ol 64/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na bezczynność Wójta Gminy "[...]" w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego, 3) oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, "[...]" zarzucił, że Wójt Gminy "[...]" pozostaje w bezczynności w załatwieniu Jego wniosku z dnia 14 września 2015 r. o udzielnie informacji publicznej w zakresie wskazania, przez jakie podmioty i w jakiej wysokości sponsorowana była impreza pod nazwą "Lato w "[...]"". Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Wójt dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, zobowiązanie tego organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy "[...]" wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podał, że pismem z dnia 24 września 2015 r. zawiadomił skarżącego, iż przedmiotowy wniosek zostanie załatwiony do dnia 16 listopada 2015 r. Następnie, w piśmie z dnia 13 listopada 2015 r. wskazał, iż Gmina "[...]" wsparła finansowo wydarzenie pod nazwą "Lato w "[...]" " w wysokości 13.608,01 zł, z czego kwota 1.300 zł pochodziła z darowizn, zaś w piśmie z dnia 20 lipca 2016 r. doprecyzowano, że wydarzenie to nie było sponsorowane. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie można mówić o takim działaniu organu, które nakierowane byłoby na celowe pozbawienie wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Pismem procesowym z dnia 5 sierpnia 2016 r., skarżący cofnął skargę, jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania sądowego i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt. 2 Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu. Sąd w pkt. 3 sentencji postanowienia oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W sytuacji, gdy Sąd umorzy postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zachodzą bowiem podstawy do zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżących (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OZ 461/07, CBOSA). Sąd orzeka o zwrocie stronie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tylko w orzeczeniach wydanych na podstawie art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 w zw. art. 209 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. II GZ 395/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. I SA/Gd 1049/15, CBOSA). Orzeczenie o zwrocie stronie kosztów postępowania należy zawrzeć w postanowieniu o umorzeniu postępowania, ale tylko wtedy gdy umorzenie nastąpiło w wyniku zastosowania przez organ autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.) lub przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 p.p.s.a.). Nie jest więc możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej od organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, gdy postępowanie sądowe zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec cofnięcia skargi. Nie ma przy tym znaczenia podstawa podjęcia przez skarżącego decyzji o rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, w tym np. uwzględnienie skargi przez organ i usunięcie stanu bezczynności przez udzielenie żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jak już wyżej wykazano, skarżący skutecznie cofnął skargę, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. W tej zaś sytuacji należało zastosować art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.