II SAB/Ol 68/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2017 r. sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie złożenia propozycji zatrudnienia postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła, przekazana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej zwanego organem), skarga J. T. (dalej zwanej skarżącą) na bezczynność tego organu wyrażającą się w braku złożenia skarżącej propozycji zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.). W skardze tej skarżąca wniosła, aby tutejszy Sąd stwierdził istnienie opisanej powyżej bezczynności organu i aby zobowiązał organ do zaprzestania tej bezczynności i do niezwłocznego złożenia skarżącej propozycji zatrudnienia uwzględniającej posiadane przez nią kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że rozpoczęła pracę w Urzędzie Skarbowym w K. 3 grudnia 2001 r., a w dniu 3 grudnia 2003 r. zawarto z nią umowę o pracę na czas nieokreślony. Wskazała, że w maju 2017 r. okazało się, że nie dostała propozycji pracy, wobec czego w dniu 2 czerwca 2017 r. złożyła do organu wezwanie do przedłożenia propozycji pracy, które okazało się bezskuteczne. W tych okolicznościach skarżąca oceniła, że wniesienie skargi na opisaną powyżej bezczynność organu jest konieczne, gdyż w świetle art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, organ powinien w terminie do 31 maja 2017 r. złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy lub służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że korzystając z uprawnień wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, nie złożył skarżącej pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, wobec czego – zgodnie z art. 170 ust. 1 powołanej ustawy – stosunek pracy skarżącej wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. Wskazał, że w sprawach związanych ze składaniem lub nieskładaniem pisemnych propozycji zatrudnienia, organ działał jako pracodawca a nie organ administracji. Zauważył, że skarżąca była członkiem korpusu służby cywilnej, zatrudnionym w służbie cywilnej na podstawie umowy o pracę. Podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1345 ze zm.), w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. Ocenił, że w świetle tej regulacji prawnej, wszelkie ewentualne roszczenia pracowników – członków korpusu służby cywilnej, związane z propozycjami zatrudnienia lub wynikające z ich braku – powinny być kierowane do sądów pracy, a nie do sądów administracyjnych. Dlatego też, za zasadne organ uznał odrzucenie skargi. Dodał, że jedynie z ostrożności procesowej sformułował także wniosek o oddalenie skargi uznając, że nie miał ustawowego obowiązku złożenia skarżącej propozycji dalszego zatrudnienia, zaś nie złożenie tej propozycji nie może być traktowane jako bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym przede wszystkim oceną, czy zaskarżone działanie organu lub jego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc dotyczących wydania decyzji administracyjnej, niektórych postanowień, a także innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą na bezczynność organu, wyrażającą się w braku złożenia skarżącej propozycji dalszego zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.). Zdaniem Sądu, taka bezczynność organu nie jest objęta zakresem regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Możliwości wniesienia skargi w tym przedmiocie do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. Wymaga bowiem podkreślenia, że skarżąca była członkiem korpusu służby cywilnej, zatrudnionym w służbie cywilnej na podstawie umowy o pracę. Zgodnie zaś z art. 165 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, z dniem 1 marca 2017 r. skarżąca stała się z mocy prawa pracownikiem zatrudnionym w Izbie Administracji Skarbowej w Olsztynie. Wobec zaś nieprzedstawienia skarżącej przez organ w terminie do 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, w świetle art. 170 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, stosunek pracy skarżącej wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. Analiza sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej pozwala na sformułowanie wniosku, że przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest w istocie bezczynność organu w nawiązaniu ze skarżącą stosunku pracy w drodze umowy o pracę. Umowa o pracę nie jest jednak żadnym z aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., które w razie ich niewydania lub niepodjęcia przez organ mogą być objęte skargą na bezczynność tego organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Umowa o pracę zawierana jest bowiem na podstawie zgodnych oświadczeń stron, a to oznacza, że organ, przy zawieraniu umowy o pracę nie korzysta z władztwa administracyjnego. Umowa o pracę nie jest zatem aktem z zakresu administracji publicznej, a zawarcie takiej umowy nie może być traktowane jako podjęcie czynności z zakresu administracji publicznej. Jak słusznie bowiem wskazano w odpowiedzi na skargę, w sprawach związanych ze składaniem lub nieskładaniem pisemnych propozycji zatrudnienia, organ działa jako pracodawca a nie organ administracji. Skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w zakresie regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny dopuszczalne byłoby jedynie w sytuacji, gdyby kontrolę sądowoadministracyjną w takich sprawach przewidywały przepisy ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Takiej kontroli nie przewidują bowiem żadne przepisy prawa, a w tym przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Jak słusznie zaś podkreślono w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1345 ze zm.), w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. Trafna jest zatem ocena organu, że w świetle tej regulacji prawnej, wszelkie ewentualne roszczenia pracowników – członków korpusu służby cywilnej, związane z propozycjami zatrudnienia lub wynikające z ich braku – powinny być kierowane do sądów pracy, a nie do sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.