II SAB/Ol 69/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi Ł. W. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. W dniu 11 lipca 2016r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Ł. W., reprezentowany przez swego ojca M. W. zaskarżył do tutejszego Sądu bezczynność Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w doręczeniu skarżącemu decyzji kasacyjnej tego organu z dnia "[...]" r., nr "[...]", uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., którą organ I instancji nakazał Ł. W. i M. W. zaniechania dalszych robót budowlanych związanych z budową budynku jednorodzinnego z przychodnią lekarską w O. przy ul. "[...]" na działce nr "[...]", obręb "[...]" i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. Decyzję tę WINB doręczył w dniu 15 marca 2016 r. adwokat J. P. jako pełnomocnikowi M. W. i działającemu w imieniu Ł. W. W ocenie pełnomocnika skarżącego, powyższego doręczenia nie można uznać za skuteczne względem Ł. W., gdyż adwokat jest pełnomocnikiem tylko M. W. Przez co skarżącego pozbawiono praw strony. Wyraził przekonanie, że wobec niedoręczenia decyzji Ł. W., nie rozpoczął się dla niego bieg terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. Do czasu doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego (M. W.), nie może on formalnie działać w imieniu swego syna, występującego w sprawie jako drugi inwestor i współwłaściciel nieruchomości. W związku z powyższym wniósł o nakazanie organowi doręczenie przedmiotowej decyzji. Podał, że w dniu 20 kwietnia 2016 r. wezwał organ do uzupełnienia braku i przesłania decyzji pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że podniesiony w skardze zarzut bezczynności nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo podniósł, że sporna decyzja doręczona została profesjonalnemu pełnomocnikowi reprezentującemu M. W. i działającemu w imieniu syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Podkreślić należy, iż kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie. Tak więc, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów i czynności w sprawach administracyjnych, czyli takich, w których następuje autorytatywna konkretyzacja normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków jednostki. Kwestionowany skargą brak doręczenia skarżącemu decyzji, która bezspornie doręczona została pozostałym stronom postępowania, nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Doręczenie decyzji jest czynnością procesową, wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków, nie mieści się zatem w katalogu czynności podlegających zaskarżeniu wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. W myśl powołanych przepisów skarga na bezczynność przysługuje w sytuacji, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał w ogóle decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie wiadomym zaś jest, że decyzja została wydana, ale sporna pozostaje ocena jej doręczenia jednej ze stron i związanych z tym skutków prawnych dla skarżącego. W rozpoznawanej sprawie kwestia ta nie może podlegać rozstrzygnięciu. Ponieważ niedopuszczalna jest skarga na samą czynność doręczenia w postępowaniu, to tym samym nie można zaskarżyć bezczynności w tym zakresie (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2001 r, sygn. akt I SAB 2/2001- Lex nr 75530 oraz z dnia 8 lipca 2008r., sygn. II OSK 944/08 publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) . Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. (art. 52 § 2 p.p.s.s.). Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., doręczonym adresatowi w dniu 22 sierpnia 2016 r., zobowiązany został do złożenia dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi nadesłał kopię zażalenia z dnia 6 lipca 2016 r. adresowanego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazać jednak należy, że tę samą datę nosi skarga wniesiona do tutejszego Sądu w niniejszej sprawie. Wobec powyższego uznać należy, że skarga nie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., tylko równocześnie z tym środkiem, ponieważ zażalenie sporządzone zostało tego samego dnia jak skarga. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.