II SAB/Ol 78/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Sztuki Uniwersytetu . w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia zasądzić od Dziekana Wydziału Sztuki Uniwersytetu . na rzecz skarżącego P. B. kwotę 577 zł (słownie: pięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 – sentencja postanowienia W dniu 20 grudnia 2012 r. P.B. wystąpił do Dziekana Wydziału Sztuki Uniwersytetu o udostępnienie informacji publicznej obejmującej treść (losowo wybranych) decyzji administracyjnych, doręczonych imiennie oznaczonemu kandydatowi o nieprzyjęciu na studia stacjonarne pierwszego stopnia, kierunek edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej, w roku akademickim 2010/2011 oraz wskazanie imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono taką decyzję. W dniu 11 stycznia 2013 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu wymienionego wniosku. W dniu 15 stycznia 2013 r. organ udostępnił wnioskodawcy żądane dwie losowo wybrane i zanonimizowane decyzje o przyjęciu na studia oraz odmówił wskazania imienia i nazwiska co najmniej dwóch osób nieprzyjętych na studia. Pismem z 11 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania sądowego w zakresie bezczynności oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie sądowe oraz zasądził na rzecz skarżącego od organu koszty postępowania sądowego. Na skutek skargi kasacyjnej P. B. od tego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1107/13 uchylił zaskarżone orzeczenie, jako wydane z naruszeniem art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu Wojewódzkiego, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględniło pełnej treści art. 149 p.p.s.a., który przy rozpoznawaniu skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wymaga nie tylko orzekania w przedmiocie istnienia bezczynności ale także w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sąd ten wskazał, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpoznając ponownie sprawę rozstrzygnie, czy bezczynność miała miejsce z naruszeniem prawa, czy naruszenie to miało charakter rażący oraz rozważy kwestię wymierzenia organowi grzywny. Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 78/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi P. B.na bezczynność Dziekana Wydziału Sztuki Uniwersytetu w udzieleniu informacji publicznej, w pkt 1 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2 orzekł o niewymierzeniu organowi grzywny, w pkt 3 umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, a w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 18 września 2014r., sygn. akt I OSK 50/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok w punkcie 4 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W pozostałym zakresie skargę oddalił i odstąpił od zasądzenia na rzecz stron zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uwzględniając zarzut naruszenia art. art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd I instancji uwzględnił wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa prawnego (240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie pominął zaś, że orzekał dwukrotnie w sprawie: raz postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 14/13, którym umorzył postępowanie sądowe oraz wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 78/13 wydanym po uchyleniu postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny, w którym stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzył postępowanie w pozostałym zakresie wobec uwzględnienia skargi przez organ. Wyjaśniono, że Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wcześniej wydane w tej sprawie postanowienie Sądu I instancji nie rozstrzygnął o kosztach postępowania kasacyjnego. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie winien był koszty te uwzględnić w wyroku z 22 października 2013 r. Z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika zaś, że zasądzona w pkt 4 sentencji kwota 357 zł nie uwzględnia poniesionych przez stronę kosztów wpisu od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenia pełnomocnika w związku z celowym dochodzeniem praw i reprezentowaniem skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu zakończonym postanowieniem z 11 czerwca 2013 r. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie będzie zobligowany ponownie rozpoznać wniosek o zwrot kosztów postępowania z uwzględnieniem poczynionych wyżej uwag. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej jedynie w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli w sytuacji gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 205 § 2 tej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej (tak jak w niniejszej sprawie) przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga także, że w świetle z art. 190 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., tutejszy Sąd ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014r., sygn. akt I OSK 50/14. Uwzględniając tą wykładnię tutejszy Sąd do kosztów postępowania, których zwrot zasądzono na rzecz skarżącego od organu, zaliczył przede wszystkim koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, reprezentującego skarżącego w niniejszej sprawie na różnych jej etapach. Wysokość kosztów tego wynagrodzenia ustalono z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), które w takich sprawach w pierwszej instancji wynoszą 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia), a w drugiej instancji - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia). Ponieważ pełnomocnik, będący radcą prawnym, reprezentował skarżącego w niniejszej sprawie przed Sądem I instancji oraz w postępowaniu kasacyjnym, wysokość kosztów jego wynagrodzenia, ustalona na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia i stosownie do wskazań NSA, wynosi 360 zł. Biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego w wysokości wyższej aniżeli minimalna. Do kosztów postępowania zaliczono także wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów sądowych, to jest: wpisu od skargi (100 zł.) i wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł.), a ponadto wysokość opłaty skarbowej uiszczonej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł.). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c", § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" powołanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.