II SAB/Ol 80/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 637/10 postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2010r., sygn. akt II SA/Ol 637/10, wymierzającego organowi grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 473/09. Skarżący powołał się na art. 50 § 1 oraz art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 170 i art. 171 powołanej ustawy i zażądał zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wykonania przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sposób zakreślony jego sentencją i przepisami prawa, a na wypadek dostosowania się organu do tego żądania po wniesieniu skargi – stwierdzenia, iż organ naruszył uprawnienie lub obowiązek wynikający z ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o ustalenie, iż organ administracji miał obowiązek uiszczenia grzywny ze środków finansowych organu, a nie z prywatnych środków Dyrektora Aresztu, a także o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, iż wprawdzie grzywna wymierzona przedmiotowym wyrokiem wpłynęła do Sądu, lecz obowiązku nałożonego tym wyrokiem organ nie wykonał w sposób wynikający z treści art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Grzywna została bowiem uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu, co wynika z dowodu wpłaty. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywnę w wysokości 500 złotych. Kwota ta została uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Wyjaśniono, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w 2010 , jak i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną w niniejszej sprawie grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności. Wskazano, iż uiszczenie grzywny ze środków prywatnych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, niezależnie z jakich środków zostały uiszczone, są dochodami budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne zostały powołane do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W związku z tym właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych, określona przepisami art. 3 § 2 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienia: p.p.s.a.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tych przepisach akty administracyjne, czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 – 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność organu w wykonaniu wyroku Sądu o wymierzeniu organowi grzywny w trybie art.154 § 1 p.p.s.a., w związku z niewykonaniem wyroku wydanego przez tutejszy Sąd w przedmiocie zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych, powołując się na treść art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 skargę taką należy uznać za niedopuszczalną. Wykonanie przez organ administracji obowiązku uiszczenia grzywny wymierzonej przez Sąd nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, czy też postanowienia. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Nie wymaga zatem od organu podjęcia żadnego z działań przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, a tylko w tych przypadkach dopuszczalna jest skarga na bezczynność. Wykonanie orzeczenia wymierzającego grzywnę podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem w przypadku, gdy organ nie wywiązuje się z obowiązku uiszczenia grzywny, zostaje wszczęte postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art.154 § 6 p.p.s.a. i o orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a, wskazać należy, że roszczenia te pozostają w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a. dotyczącym niewykonania wyroku. Powołany przepis przewiduje uprawnienie sądu mające na celu wymuszenie wykonania przez konkretny organ administracji publicznej wyroku sądowego, pozostające obok i w związku z uprawnieniami orzeczniczymi. Są to uprawnienia dyscyplinujące organ administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Wraszawa 2005 str. 479). Jednakże wniesienie skargi na podstawie powołanego przepisu jest możliwe w dwóch przypadkach 1) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz 2) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod redakcją prof. R.Hausera prof. M. Wierzbowskiego Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011 str. 548). Należy zatem stwierdzić, iż powołany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. daje skarżącemu możliwość przymuszenia organu do wykonania wyroku sądu administracyjnego. Jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do niewykonania wyroku w zakresie sprawy administracyjnej, a taką nie jest wymierzenie grzywny przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 września 2010r., sygn. akt II SA/Ol 637/10, wymierzającego organowi grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 473/09, poprzez uiszczenie wymierzonej przez Sąd grzywny ze środków prywatnych, a nie ze środków pieniężnych organu administracji. Podnieść jednak należy, iż przedmiotowy wyrok z dnia 30 września 2010r. nie dotyczył sprawy administracyjnej, lecz wymierzenia grzywny za niewykonanie wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 czerwca 2009r. Zatem skarżący - powołując się na art. 154 p.p.s.a. - domaga się nałożenia grzywny za niewykonanie wyroku wydanego także w trybie art. 154 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga taka podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Podnieść bowiem należy, iż skarga w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. służy skarżącemu wyłącznie w ściśle określonych przez ten przepis wypadkach, tj. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Wyrok z dnia 30 września 2010r. nie zawierał żadnego z tych rozstrzygnięć. Ponadto należy podkreślić, co wskazano wyżej, iż skarga w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy administracyjnej. Natomiast wydanie wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie miałoby na celu przymuszenia organu do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz do wykonania obowiązku zapłacenia grzywny. Jednakże egzekucja tego obowiązku podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 p.p.s.a. Należy zatem stwierdzić, iż skarga na bezczynność w wykonaniu wyroku o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.