II SAB/Ol 86/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego w udzieleniu informacji publicznej I. zobowiązuje Koło Łowieckie do rozpoznania - w terminie 14 dni - wniosku skarżącego z dnia "[...]" dotyczącego indywidualnych zezwoleń i rodzajów zwierzyny grubej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. orzeka o niewymierzeniu organowi grzywny; IV. zasądza od Koła Łowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 lipca 2014r. Wojskowe Koło Łowieckie "[...]" z siedzibą w D. (dalej jako: "WKŁ") przekazało tutejszemu Sądowi skargę S. P., datowaną 14 lipca 2014r., na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej. W skardze skarżący domagał się zobowiązania organu do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 18 czerwca 2014r. w przedmiocie realizacji zadań nałożonych ustawą Prawo łowieckie za rok gospodarczy 2011/2013, zasądzenia kosztów postępowania, uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nałożenia na organ grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz powiadomienia organu zwierzchniego o stwierdzonych uchybieniach WKŁ. W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu WKŁ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia 18 czerwca 2014r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji, ale zupełnie innej treści. Organ wyraził niezrozumienie dla działania skarżącego. Stwierdził, że skarżący gubi się w treści zapytań, zapomina do kogo i o co pisał, podając nieprawdę i wprowadzając WSA w błąd. Podniósł, że skarżący nęka WKŁ częstymi zapytaniami w zakresie informacji publicznej i skargami do WSA w Olsztynie. Zauważono, że na pytania, które skarżący zawarł w poprzednich 5 pismach, skarżący nie jest ciekawy odpowiedzi. Nie pojawił się nikt w proponowanym terminie ich uzyskania i nikt nie telefonował z nową propozycją ustalenia terminu czy jego zmiany. Zdaniem organu celem skarżącego jest utrudnianie pracy i dyskredytowanie WKŁ w oczach WSA i naczelnych władz PZŁ. Wyjaśniono, że Zarząd WKŁ zbiera się w siedzibie 2 razy, w pierwszą i trzecią środę każdego miesiąca. Nie ma wyznaczonej statutem ani innym regulaminem osoby do odbioru przesyłek każdego dnia. Podano, ze pismem z dnia 14 lipca 2014r. Prezes Koła poinformował skarżącego o sposobie uzyskania żądanych przez niego informacji. Tym samym postępowanie wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone, a skarżący ukarany za wprowadzanie Sądu w błąd. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015r. skarżący podtrzymał skargę i oświadczył, że organ pewnych przesyłek nie odbiera, miało to miejsce wielokrotnie i być może również tej przesyłki nie odebrał. Podał, że na pewno złożył żądanie takie, jak opisał w skardze. Stwierdził, że być może 18 czerwca 2014r. złożył kilka wniosków, nie jest tego pewien. Wniósł o odroczenie rozprawy w celu przedłożenia wniosku z dnia 18 czerwca 2014r. dotyczącego żądania opisanego w skardze wraz z dowodem nadania tego pisma organowi. Prezes WKŁ oświadczył, że nie przypomina sobie, aby z datą 18 czerwca 2014r. wpłynął do organu jakikolwiek inny wniosek, prócz tego, który został przekazany do Sądu. Sąd odroczył rozprawę, zakreślając skarżącemu termin 7 dni na złożenie wniosku z dnia 18 czerwca 2014r., o którym pisze w skardze wraz z dowodem jego nadania do organu. W wyznaczonym terminie skarżący dostarczył oryginał potwierdzenia nadania do WKŁ w dniu 20 czerwca 2014r. przesyłki poleconej nr (00)659007731032816118 oraz kopię pisma adresowanego do WKŁ, datowanego 18 czerwca 2014r., zawierającego 14 pytań o następującej treści: 1.Jakie kryteria wydawania indywidualnych zezwoleń do wykonywania polowania indywidualnego obowiązują w Kole Łowieckim "[...]" w B.? 2. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy - funkcjonariusz Policji w B. R. S. w roku gospodarczym 2011/2012,2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 3. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy Z. A. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 4. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy W. A. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 5. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy R. A. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 6. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy łowczy - członek zarządu koła G. K. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 7. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy prezes zarządu koła M. H. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 8. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy przewodniczący komisji rewizyjnej koła A. D. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 9. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy członek komisji rewizyjnej koła L. B. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 10. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy członek komisji rewizyjnej koła D. K. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 11. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy strażnik - gospodarz obwodu J. S. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 12. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał myśliwy generał Wojska Polskiego W. O. koła w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 13. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskał łowczy okręgowy D. Z. w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014 na poszczególnych obwodach? 14. Ile i jakiego rodzaju zwierzyny grubej pozyskali goście zaproszeni nie będący członkami koła na poszczególnych obwodach łowieckich w latach gospodarczych jak wyżej? Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej strona wniosła o udostępnienie dokumentów do przeglądania i ewentualnie kopiowania w siedzibie organu w uzgodnionym terminie lub poprzez przesłanie w formie wydruku pocztą na wskazany adres. Skarżący udokumentował także, że drugi wniosek datowany również dnia 18 czerwca 2014r., który przekazał Sądowi organ, nadany został do WKŁ przesyłką poleconą nr (00)559007731689462648 w dniu 18 czerwca 2014r. Skarżący wyjaśnił, że w zbliżonym czasie skierował do organu trzy wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślił, że powodem skargi jest wniosek opatrzony datą 18 czerwca 2014r., ale nadany w urzędzie pocztowym w dniu 20 czerwca 2014r., dotyczący zagadnień gospodarki łowieckiej. Przedstawił spis kosztów wraz z kosztami dojazdu samochodem do Sądu na pierwszą i kolejną rozprawę, domagając się ich zasądzenia. Wniósł też o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2500 zł i wystąpienia do Prokuratury Rejonowej . w celu zbadania popełnienia przez organ występku poświadczenia nieprawdy, tj. czynu z art. 271 § 1 k.k. W nawiązaniu do powyższego Prezes Zarządu WKŁ podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę, zarzucając skarżącemu dopuszczenie się przestępstwa oszustwa z art. 286 k.k. Organ zapewnił, że przekazany Sądowi wniosek z dnia 18 czerwca 2014r, wysłany 20 czerwca 2014r., nigdy nie dotarł do WKŁ i z tego względu nie mógł być rozpatrywany przez organ. Stwierdził, że o istnieniu tego wniosku dowiedział się dopiero na pierwszej rozprawie w niniejszej sprawie. Podkreślił, że z załączonego wydruku ze strony Poczty Polskiej "Śledzenie przesyłek" ewidentnie wynika, że przesyłka wskazana przez skarżącego nie dotarła do adresata, gdyż jej nie doręczono i wróciła ona do nadawcy. Oznacza to, zdaniem organu, że skarżący świadomie wprowadza w błąd tutejszy Sąd. Podniesiono, że skoro organ nie wiedział o istnieniu wniosku i nie miał wpływu na fakt jego niedostarczenia do adresata, to w konsekwencji nie mógł go rozpatrzyć. Prezes Zarządu WKŁ opisał następnie w jaki sposób jest podejmowana korespondencja adresowana do WKŁ. Wskazał, że w celu utrzymania płynności rozpatrywania korespondencji zawarł umowę z Urzędem Pocztowym w B. na kierowanie korespondencji listowej, paczek, przekazów pieniężnych pod adres - Szpital Powiatowy - miejsce pracy Prezesa Zarządu Koła, gdzie znajduje się placówka pocztowa FUP B. 6. Tam dotarły dwie przesyłki - pisma skarżącego z 18 i 21 czerwca 2014 r., które zostały odebrane i załatwione. Trzecia z przesyłek nadana dnia 20 czerwca 2014 r., jak wynika z wydruku "Śledzenie przesyłek", dotarła do urzędu pocztowego "UP B. 1" i tam przeleżała dwa tygodnie, gdzie przekazano do doręczenia wymienioną przesyłkę w dniu 23 czerwca 2014 r. i gdzie pozostawiono awizo. Organ oświadczył, że nie widział tego awiza. Reasumując organ stwierdził, że nieodebranie przesyłki skarżącego nie było spowodowane zaniechaniem lub świadomym działaniem organu (np. odmowa odbioru), lecz wyniknęło z pewnego zbiegu niezależnych okoliczności. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015r. skarżący poparł skargę i zarzuty w niej podniesione oraz podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w piśmie z dnia 30 stycznia 2015r. Wniósł o zwrot kosztów postępowania w wysokości 1407,18 zł zgodnie z przedłożonym spisem. Wskazał, że w czerwcu 2014r. złożył do organu dwa wnioski dotyczące udzielenia informacji publicznej. Pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo podał, że zawarta umowa o przekierowanie korespondencji nadal obowiązuje. Wskazał, że pierwsza przesyłka z czerwca 2014r. w ten sposób została odebrana, natomiast druga przesyłka z czerwca nie dotarła do Koła, dlatego WKŁ nie mogło udzielić na nią odpowiedzi. Zaznaczył, że nie ma możliwości wybiórczego odbioru korespondencji przez Koło. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącego spisu kosztów, zauważył, że za dojazd do Sądu w dniu 29 stycznia 2015r. skarżący otrzymał już zwrot kosztów w innej sprawie. Okoliczność ta potwierdzona została w otrzymanym niedawno przez Koło wyroku. W nawiązaniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 29 stycznia 2015r. była tylko jedna rozprawa i nie zostały za to stawiennictwo przyznane koszty. Oświadczył, że nie przypomina sobie, żeby takie koszty były zasądzone również dla redakcji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Właściwość w powyższym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący wykazał, że wnioskiem datowanym na dzień 18 czerwca 2014r, nadanym przesyłką poleconą nr (00)659007731032816118 w dniu 20 czerwca 2014r. wystąpił do WKŁ o udostępnienie informacji w zakresie ilości i rodzaju pozyskania zwierzyny grubej przez wyszczególnionych myśliwych na poszczególnych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2011/2012, 2012/2013 i 2013/2014. Wniosek ten dotyczył bezspornie prowadzonej przez WKŁ działalności łowieckiej. W związku z tym wniosek ten został prawidłowo skierowany do WKŁ i podlegał rygorom cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm.), dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Przywołać należy w tym względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, w którym m.in. stwierdzono, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, że powyższe zadania mogą być realizowane zarówno przez organy Polskiego Związku Łowieckiego, jak również koła łowieckie, które są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa (art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie). Publicznoprawny charakter działalności koła łowieckiego przesądza również o tym, że żądane w rozpoznawanej sprawie informacje mogą stanowić informację publiczną, bowiem we wniosku domagano się udostępnienia m.in. szczegółowych informacji dotyczących ilości i rodzaju zwierzyny odstrzelonej w wyszczególnionych latach przez konkretnych myśliwych. Żądane informacje związane są z wykonywaniem zadań publicznych i w związku z tym działalność koła łowieckiego jest objęta regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Załączone przez obie strony dokumenty, tj: oryginał potwierdzenia nadania przesyłki poleconej, oraz wydruk ze strony internetowej "śledzenie przesyłek" potwierdzają, że skarżący występując ze spornym wnioskiem (k.99 akt sądowych) uczynił zadość wszelkim wymaganym w tym względzie czynnościom. Tym samym zasadnym jest przyjąć, że wniosek został wniesiony do organu skutecznie, mimo że faktycznie organ nie zapoznał się z jego treścią i przez to nie udzielił żądanych informacji. Wbrew przekonaniu organu niepodjęcie awiza, a w konsekwencji niepodjęcie adresowanej do WKŁ korespondencji nie może szkodzić stronie, która dochowując należytej staranności zwraca się o udostępnienie informacji publicznej. Brak wiedzy organu o awizowaniu spornej przesyłki obciąża organ, gdyż świadczy o niewłaściwej organizacji działalności WKŁ i konieczności wypracowania rozwiązań, które nie dopuszczą ponownie do takiej sytuacji. Skoro w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną oraz podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania, to do załatwienia wniosku powinien mieć zastosowanie tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Podnieść należy, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Brak jest też konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Z tego też względu postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co potwierdza np. art. 10 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, z dnia 14 września 2012 r. dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnienie na wniosek następuje zaś bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli jedna informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie taki powinno zostać wydane, co do zasady, najpóźniej w terminie 14 dni od wpływu wniosku. W związku z powyższym dla oceny bezczynności, rozumianej jako niepodejmowanie nakazanych prawem działań, nie może mieć znaczenia, że organ deklaruje niewiedzę na temat skierowanego do niego wniosku, który bezsprzecznie był mu awizowany. Istotnym jest tylko, że w zaistniałej sytuacji organ dotychczas nie załatwił zgłoszonego prawidłowo wniosku w przepisany sposób, gdyż nie udostępnił wnioskowanych informacji ani nie wydał żadnej z decyzji administracyjnych wskazanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczyć należy, że do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p. Dlatego, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., należało zobowiązać WKŁ do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku z dnia 18 czerwca 2014r. nadanego w placówce pocztowej w dniu 20 czerwca 2014r., dotyczącego indywidualnych zezwoleń i rodzajów zwierzyny grubej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych, bezczynność w załatwieniu spornego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił dlaczego dotychczas nie rozpatrzył wniosku. Z akt sprawy wynika, że organ nie zignorował wniosku skarżącego celowo. Sąd uwzględnił argumentację organu, że do momentu wniesienia skargi nic nie wiedział o złożeniu przedmiotowego wniosku. Sąd uwzględnił w szczególności, że członkowie WKŁ wykonują swą pracę społecznie, w czasie wolnym, kosztem życia rodzinnego. Okoliczności te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku. Wskazane okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaniechanie organu, choć oczywiste, nie wymaga dyscyplinowania organu poprzez wymierzanie grzywny. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu, który dopuścił się bezczynności w sprawie, uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa między innymi w § 1 oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 p.p.s.a.). Przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że tylko w sytuacji gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony lub pełnomocnika na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a., możliwe jest wnioskowanie o zwrot kosztów podróży, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1039/13 i powołane tam orzeczenia; z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I GZ 15/14, z dnia oraz wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1079/06, treść orzeczeń dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze przyjmuje się, że zwrot kosztów podróży należy się stronie tylko wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. Warszawa 2009, str. 609). Skoro zatem stawiennictwo skarżącego na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym został on pouczony w zawiadomieniu o terminie posiedzenia, to nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu. Niezależnie od tego w dniu 29 stycznia 2015r. przed tutejszym Sądem odbyła się (obok rozprawy w niniejszej sprawie) także rozprawa w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Ol 67/14, w której w wyroku Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów dojazdu w całości. Zatem za dojazd do sądu na rozprawy w dniu 29 stycznia 2015r. skarżący uzyskał już zwrot kosztów. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia kolejnego wniosku w tym przedmiocie.