I OZ 1039/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1278/13 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania w sprawie ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1278/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J. K. uzupełnienie wyroku z dnia 18 września 2013 r. w zakresie kosztów postępowania w sprawie z jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. K. W piśmie z dnia 18 września 2013 r. skarżący wskazał, że nie orzeczono co do kosztów postępowania sądowego przez niego poniesionych. Skarżący wskazał, że koszty te opiewają na kwotę 200 zł, na którą składa się koszt przejazdu samochodem na rozprawę w dniu 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek o uzupełnienie wyroku powołał się na art. 205 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i stwierdził, że zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy stawiennictwo skarżącego na rozprawie było nieobowiązkowe, zatem wniosek o zwrot kosztów podróży, zdaniem Sądu I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. K., wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się na treść art. 205 § 3 P.p.s.a. i przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym. Tymczasem od dnia 5 listopada 2012 r. zmieniono uregulowania dot. zwrotu kosztów udziału we wszelkich postępowaniach, w tym postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Dekret został w całości uchylony. Podane przez Sąd I instancji regulacje nie mogą zatem stanowić o pozbawieniu skarżącego skutecznego dochodzenia zwrotu poniesionych kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Natomiast przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.) - art. 205 § 3 P.p.s.a. Stanowisko, że stronie przysługuje zwrot kosztów podróży jedynie wówczas gdy została ona wezwana do sądu i jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe, prezentowane było wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych pod rządami poprzednio obowiązującego art. 205 § 3 P.p.s.a. oraz dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II GZ 222/09, z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 626/10 oraz z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OZ 788/10). Dekret ten, na co właściwie zwrócił uwagę wnoszący zażalenie, utracił moc z dniem 5 listopada 2012 r., jednakże uchybienie polegające na błędnym powołaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na nieobowiązujące przepisy ww. dekretu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a szczególności art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91 tej ustawy są bowiem w istocie powtórzeniem art. 3 ust. 1 w zw. z art. 13 dekretu o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym. W aktualnym stanie prawnym stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że tylko w sytuacji gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony osobiście na podstawie art. 91 § 3 P.p.s.a. może się ona domagać zwrotu kosztów podróży. W tej sytuacji, skoro stawiennictwo J. K. na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. nie było obowiązkowe, to nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.