II SAB/Ol 89/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od postanowienia z dnia 12 lutego 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na zasadzie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skr. p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej (k. 216-220 akt). W uzasadnieniu podano, że skarga podlegała odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym odmówiono przyznania stronie prawa pomocy. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu 1 marca 2014 r. (k. 225, 228) W dniu 3 marca 2014 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym własnoręcznie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną (zatytułowaną zażaleniem) na powyższe postanowienie (k. 233, 235). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 658) wprowadzono nowe rozwiązanie w zakresie wnoszenia środków odwoławczych przez ograniczenie przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną i wyłączenie z nich postanowień wydanych z przyczyn formalnych, w tym postanowień o odrzuceniu skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zmianę tę wprowadzono nadając nowe brzmienie art. 173 § 1 p.p.s.a. Środkiem odwoławczym od postanowień w tym przedmiocie stało się zażalenie (art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a.). W art. 2 ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie zamieszczono jednak przepisu art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., w konsekwencji czego do postępowań wszczętych przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. stosuje się art. 173 § 1 p.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu. Stanowi o tym expressis verbis art. 2 in fine tej ustawy. Brak wyliczenia w przepisie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. treści normy art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. oznacza, że od postanowień o odrzuceniu skargi wydanych w postępowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. przysługuje skarga kasacyjna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2891/15, publ.: http://nsa.gov.pl). W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2). Z akt sprawy wynika, iż pismem Sądu z dnia 14 lutego 2015 r. (k. 225), informującym o doręczeniu powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, skarżący został pouczony o prawie wniesienia skargi kasacyjnej na to postanowienie. Poinformowano stronę, że skarga kasacyjna winna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym oraz o prawie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie fachowego pełnomocnika. Przy czym wyjaśnić należy stronie, że okoliczność jednoczesnego wnioskowania o ustanowienie adwokata (k. 231) nie wpływa na ocenę dopuszczalności sporządzonej osobiście przez skarżącego skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy, nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. Skoro więc wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, to. należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Skarżący nie należy bowiem do kręgu osób, o których mowa w przepisie art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.