II SAB/Ol 94/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych i ustanowieniu adwokata w sprawie ze skargi A.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie budowy budynku gospodarczego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A.Z. przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 130/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Następnie, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Sąd odrzucił skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczego . Skarżący wniósł nazwaną "zażaleniem" skargę kasacyjną na to postanowienie. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1180/13, oddalił zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W dniu 12 lutego 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 17 stycznia 2014 r. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie i referendarzy sądowych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 49/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 8/14, oddalił wniosek skarżącego. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r., Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 17 stycznia 2014 r., w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już dwukrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r. oraz 6 listopada 2013 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia 26 marca 2013 r. i 19 grudnia 2013 r. Zasadniczym powodem tych rozstrzygnięć był fakt, że skarżący, mimo wezwań, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych, a tym samym oświadczenia składane przez skarżącego były niewystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 246 § 1 w zw. z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku wyczerpującego przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzenia, w sytuacji gdy przedstawione przez stronę dane nie umożliwiają pełnej oceny jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 458/10). Strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 830/11). Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w niniejszej sprawie – dwukrotnie), nie uchyla skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której trzeci wniosek skarżącego o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków skarżącego. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.