II SAB/Ol 97/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na bezczynność Rady Miejskiej w O. w podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. T.G. wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta O. z dnia 30 czerwca 2011 r. o niepodjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zabudowy letniskowej w obrębie geodezyjnym "[...]". Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2011 r. skarżący został wezwany do udzielenia informacji czy przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Rady Miejskiej w O. w podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2011 r. skarżący wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Rady Miejskiej w O., polegająca na zaniechaniu przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Olsztynku w podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Stosownie zaś do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 ustawy). Wyjaśnić należy, że art. 101a ustawy o samorządzie gminnym będzie miał zastosowanie, w przypadku gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie powołanego wyżej przepisu wymaga zatem wskazania regulacji prawnej, z której wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu oraz równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organu gminy w wykonywaniu tych czynności a naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek sporządzania (zmiany) przedmiotowego planu nie wynika z przepisów odrębnych. W rozpoznawanej sprawie należało zatem zbadać czy w stanie faktycznym sprawy przepis prawa nakłada na organ uchwałodawczy gminy obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zagadnienia dotyczące procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 14 ust. 7 tej ustawy plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego co do zasady nie jest zatem obowiązkowe (poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne). Powyższe dotyczy również zmiany planu miejscowego, gdyż następuje to w takim trybie, w jakim plan miejscowy jest uchwalany (art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wskazać należy, że przepisami odrębnymi, które nakazują sporządzenie planu miejscowego są m. in. art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, art. 38b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych czy art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które jednak w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Zaznaczyć należy, że skarżący również nie wskazał, jaki przepis odrębny nakazuje zmianę w żądanym zakresie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zabudowy letniskowej w obrębie geodezyjnym "[...]". Skoro uchwalenie miejscowego planu dla przedmiotowego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.