II SAB/Ol 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2012r. sprawy ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy dotyczącej uzupełnienia i sprostowania postanowienia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 maja 2012r. (k. 9) A. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z zażaleniem - w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. polegające na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 19 kwietnia 2012r. o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia tego organu z dnia "[...]". Pismem z dnia 27 czerwca 2012r. (k. 8) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wyjaśnił, iż zażalenie o analogicznej treści zostało przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W związku z tym, w ocenie organu, tylko Sąd jest właściwy do rozpatrzenia kwestii bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Następnie w dniu 16 lipca 2012r. skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w zakresie wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenia z dnia 28 maja 2012r. Podniósł, iż organ nie ustosunkował się merytorycznie do wskazanych w tym piśmie naruszeń prawa przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. i nie wydał stosownego rozstrzygnięcia w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego pismo organu z dnia 27 czerwca 2012r. o pozostawieniu jego zażalenia bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe, a działanie organu narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie WINB w O. do podjęcia działań w zakresie jego zażalenia z dnia 28 maja 2012r., a w przypadku wydania postanowienia po wniesieniu skargi – stwierdzenie, ze organ dopuścił się naruszenia uprawnień i obowiązków w sposób istotny i rażący oraz o wymierzenie organowi grzywny. Wyjaśnił, iż pismem z dnia 12 lipca 2012r. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na bezczynność WINB w O. oraz pismem z dnia 13 lipca 2012r. z wezwaniem o zaprzestanie naruszeń prawa przez organ, lecz GINB ten nie ustosunkował się do tych pism. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie. Podał, iż na przedmiotowe pismo udzielił odpowiedzi pismem z dnia 27 czerwca 2012r. Jednocześnie wskazał, iż pisma skarżącego są obszerne i chaotyczne, co powoduje ich nieczytelność i trudność w ocenie ich treści. Nie podzielił twierdzenia skarżącego, iż pozostaje w bezczynności, a korespondencja jest prowadzona w sposób przewlekły. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 20 lipca 2012r. skarżący został wezwany do wskazania, czy przedmiotem jego skargi jest wyłącznie bezczynność organu, czy także przewlekłe prowadzenie postępowania. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2012r. skarżący wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie wnosi skargę na bezczynność organu i na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 września 2012r. wyłączono do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczącego rozpatrzenia jego zażalenia z dnia 28 maja 2012r., która to skarga jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej: ppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a). Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to, że nie jest możliwe wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W rozpoznawanej sprawie skarga A.Z. dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać jednak należy, iż rozpatrując takie zażalenie organ wydaje w tym zakresie postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, ani postanowienie na które służy zażalenie. Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądowadministracyjnym poglądem złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, a postanowienie wydane w trybie tego przepisu nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012r. Sygn. akt I OSK 872/12, LEX nr 1145135 i orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu tego postanowienia). Skoro zatem nie jest dopuszczalna skarga na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie jest także dopuszczalna skarga na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ w tym zakresie. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 i 8 ppsa, ponieważ dotyczy działalności organu nie objętej zakresem tego przepisu. Wobec tego, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.