II SO/Ol 1/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D.R. o wymierzenie Burmistrzowi Ornety grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1) wymierzyć Burmistrzowi Ornety grzywnę w kwocie 200 zł (dwieście złotych), 2) zasądzić od Burmistrza Ornety na rzecz D.R. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 17 stycznia 2025 r. D.R. (dalej: skarżący) zwrócił się o wymierzenie Burmistrzowi Ornety (dalej: burmistrz, organ) grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na swoją rzecz. Skarżący podał, że wnioskiem z 4 grudnia 2024 r. zwrócił się do burmistrza o udostępnienie zanonimizowanych skanów decyzji administracyjnych wydanych od 1 stycznia 2019 r. do dnia odpowiedzi na wniosek, ustalających wymiar podatku od nieruchomości lokalu [...]. Burmistrz pismem z 18 grudnia 2024 r. odmówił udostępnienia żądanych dokumentów, wywodząc, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu podatkowym, a żądane dane nie są informacją publiczną. Skarżący zaznaczył, że 31 grudnia 2024 r. wniósł drogą elektroniczną, za pośrednictwem burmistrza, skargę na bezczynność tego organu do sądu. Stwierdził, że w ustawowym terminie organ nie przekazał tej skargi do sądu. W piśmie procesowym z 20 lutego 2025 r. skarżący podał, że burmistrz przesłał jego skargę na bezczynność – jako odwołanie – do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: SKO). W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Ornety wniósł o jego oddalenie. Stwierdził, że w ustawowym terminie przesłał wnioskodawcy pismo, którym odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Wyjaśnił, że z uwagi na to, że skarżący kwestionował trafność wydanej decyzji, ocenił, że przedmiotowe pismo zostało błędnie zatytułowane. Wobec tego organ przekazał skargę do organu wyższej instancji. Następnie, 30 stycznia 2025 r. przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyjaśnił, że działania organu nie miały na celu opóźnienia postępowania, a zmierzały jedynie do umożliwienia rozpoznania w pełni zarzutów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio (§ 1a). Stosownie zaś do § 2 zd. pierwsze organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis ten statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, musi więc przekazać skargę sądowi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że z art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Wydając orzeczenie uwzględniające wniosek o wymierzenie organowi grzywny, sąd powinien jednak wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności motywację organu i okres naruszenia obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił ten obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. (por. postanowienie NSA z 21.05.2015 r. I OZ 426/15). Wskazać należy, że nałożenie grzywny na organ za przekroczenie terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. wiąże się z funkcją represyjną, gdyż instytucja ta realizuje konstytucyjne prawo do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Wymierzenie grzywny pełni także funkcję prewencyjną, ponieważ służy również zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, tak przez ukarany organ, jak i przez pozostałe organy (por. uzasadnienie uchwały NSA z 3.11.2009 r. II GPS 3/09, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie burmistrz otrzymał drogą elektroniczną skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 31 grudnia 2024 r., a zatem winien przekazać ją do Sądu, wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, w terminie 15 dni, tj. najpóźniej do 15 stycznia 2025 r. (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Tymczasem skarga do sądu została przekazana w wersji elektronicznej dopiero 3 marca 2025 r. (burmistrz 30 stycznia 2025 r. przesłał do sądu tylko wydruk tej skargi), czyli z prawie dwumiesięcznym opóźnieniem. Nie ma więc w sprawie wątpliwości, że organ nie wypełnił należycie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. odnośnie do terminu przekazania skargi do sądu. Z wyjaśnień organu przedstawionych w odpowiedzi na wniosek wynika, że nieprzekazanie skargi w terminie nie było podyktowane intencjonalnym działaniem, ale błędną oceną treści skargi. Burmistrz ocenił bowiem, że skarżący wniósł odwołanie od pisma organu z 18 grudnia 2024 r., odmawiającego udostępnienia informacji publicznej, nie zaś skargę na bezczynność. Zaznaczyć należy, że w konsekwencji, organ przekazał przedmiotową skargę do SKO, które w piśmie z 10 lutego 2025 r. m.in. poinformowało organ o obowiązku przekazania skargi do sądu. Sąd uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ oraz okoliczności, które legły u podstaw tego uchybienia i na tej podstawie uznał, że w realiach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 200 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd orzekł o wymierzeniu burmistrzowi grzywny w wysokości 200 zł. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.