II SO/Ol 10/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. K. o wymierzenie Szpitalowi Powiatowemu w [...] Sp. z o.o. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1) wymierzyć Szpitalowi Powiatowemu w [...] Sp. z o.o. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych), 2) zasądzić od Szpitala Powiatowego w [...] Sp. z o.o. na rzecz P. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z 14 sierpnia 2025 r., P. K. (dalej jako: "wnioskodawca"), reprezentowany przez adwokata, wniósł za pośrednictwem Szpitala Powiatowego w [...] Sp. z o.o. (dalej jako: "organ") o wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wnioskodawca wyjaśnił, że skargę na bezczynność wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem organu 12 lipca 2025 r. Skarga powinna być przesłana do Sądu najdalej 30 lipca 2025 r., w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez Sąd, co uzasadnia wymierzenie grzywny w wysokości określonej w art. 154 p.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek, organ wniósł o umorzenie postępowania i oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśnił, że brak przekazania skargi do Sądu nie wynikał z umyślnego działania ani lekceważenia obowiązków, ale z przyczyn o charakterze organizacyjnym. W strukturze organizacyjnej organu nie funkcjonuje odrębne stanowisko, dedykowane wyłącznie realizacji obowiązków z zakresu informacji publicznej oraz obsługi postępowań sądowoadministarcyjnych. Zadania te wykonuje pracownik sekretariatu, który równocześnie ma do wykonania szereg innych obowiązków administracyjno-biurowych. W przedmiotowej sprawie czynności związane z przekazaniem skargi przypadły na okres, gdy pracownicy oraz organy Spółki byli zaangażowani w przygotowanie dokumentacji sprawozdawczo-finansowej, raportów rocznych i projektów uchwał Spółki; działania te miały charakter priorytetowy. Ostatecznie organ wskazał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został rozstrzygnięty, a z przepisów p.p.s.a. wynika, że żądana grzywna jest sankcją za niewykonanie obowiązku, a nie za samo przekroczenie terminu do jego wykonania. Wobec tego, w przypadku, gdy skarga została przekazana, ustała przesłanka zastosowania grzywny, wobec czego wniosek stał się bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że skargi w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej przekazuje się wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w przedstawionych przepisach. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest zatem wyłącznie od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ 15-dniowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Organ sam potwierdził wpływ skargi na bezczynność i brak jej przekazania tutejszemu Sądowi, w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność wpłynęła do organu 15 lipca 2025 r. W związku z tym 15-dniowy termin do przekazania skargi upłynął z dniem 30 lipca 2025 r. Natomiast skarga, zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Ol 148/25, przekazana została tutejszemu Sądowi dopiero 3 listopada 2025 r., razem z odpowiedzią na przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny, co wprost wynika z pisma przewodniego organu z 3 listopada 2025 r. (k. 29 akt sądowych). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi w ustawowym terminie, nie mają znaczenia okoliczności towarzyszące wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślić należy również, że wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W niniejszej sprawie organ przekazał jednak skargę dopiero po wpłynięciu skargi o wymierzenie grzywny, razem z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na mieszany charakter omawianej grzywny: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Wymierzenie grzywny służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu represję za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Dlatego dopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpatrzeniem wniosku przez Sąd oraz przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w określonym prawem terminie pozostają bez znaczenia dla samej możliwości wymierzenia grzywny, mogą mieć natomiast wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. akt I OZ 83/25, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie wysokości grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, przy określeniu jedynie jej górnej granicy. W ocenie tutejszego Sądu, orzeczona grzywna jest współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu, że uchybienie terminu wynika z organizacji pracy i przypisania innym obowiązkom organu charakteru priorytetowych. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 500 zł tutejszy Sąd wziął pod uwagę, że szpital nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, ale funkcjonalnym, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.), od którego wymaga się przede wszystkim znajomości przepisów związanych z prowadzoną działalnością leczniczą i okoliczności tej nie można pomijać oceniając zaniechanie organu. Natomiast niewątpliwie organ uchybił przepisom dotyczącym terminu przekazania skargi, a opóźnienie to było znaczne (trzymiesięczne); ponadto przekazanie skargi nastąpiło dopiero w reakcji na wniosek o wymierzenie grzywny. Wymierzona grzywna będzie więc stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w pkt. 1. postanowienia, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt. 2 na podstawie art. 200 w zw. z art. § 3 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłatę za udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) - ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).