II SO/Ol 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie sprawy z wniosku D. L. o wymierzenie Burmistrzowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) postanawia 1/ wymierzyć Burmistrzowi grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych) za nieprzekazanie skargi; 2/ zasądzić od Burmistrza na rzecz wnioskodawcy kwotę 101 zł (sto jeden złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 16 września 2019 r., "[...]" skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta "[...]"grzywny w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 12 sierpnia 2019 r. została wniesiona skarga na bezczynność organu. Skarga ta nie została przekazana do Sądu pomimo wyraźnej dyspozycji wynikającej z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz "[...]"wniósł o jego oddalenie, ewentualnie o wymierzenie grzywny w dolnych granicach wymiaru. Uzasadniając swoje stanowisko organ przyznał, że przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z uchybieniem terminu, gdyż drogą pocztową została ona przekazana w dniu 12 września 2019 r., a drogą elektroniczną w następnym miesiącu. Liczba wniosków skarżącego składanych do organu połączona z formą ich procedowania stanowi dodatkową trudność. Organ nie dysponuje odpowiednią liczbą pracowników i strukturami umożliwiającymi natychmiastowe rozpatrzenie wniosków i powyższe okoliczność powinny mieć wpływ na wysokość ewentualnie wymierzonej grzywny. W piśmie z dnia 25 listopada 2019 r. wnioskodawca podniósł, że argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę budzi uzasadnione wątpliwości, jest ogólnikowa i nieprecyzyjna oraz nie poparta żadnymi dowodami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2019 r., poz.1429 ) stanowi, iż skargi w sprawach dotyczących udostępnienia informacji przekazuje się wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Natomiast w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna ta ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Przy rozstrzygnięciu wniosku Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, to znaczy przyczyny niewypełnienia obowiązków jak również to czy zobowiązany wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzona grzywna stanowi więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki, a jej wymierzenie – jak wskazano wyżej - pełni nie tylko funkcję represyjną, ale i prewencyjną służąc zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Należy podkreślić, iż wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, LEX nr 1309900). Jak wynika z akt sprawy o sygn. "[...]"skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 12 sierpnia 2019 r. Zatem organ zobowiązany był przekazać sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Tym samym, organ powinien przekazać skargę do Sądu najpóźniej do dnia 27 sierpnia 2019 r. Tymczasem organ tego obowiązku nie zrealizował, bowiem skarga wraz z odpowiedzią w wersji papierowej została nadana w urzędzie pocztowym dnia 12 września 2019 r., natomiast w wersji elektronicznej w dniu 22 października 2019 r. Reasumując stwierdzić należy, że uchybienie terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu jest niewątpliwe. Orzeczona grzywna nie jest wysoka, jednak w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, przy określeniu jedynie jej górnej granicy. Orzekając grzywnę w wysokości 100 zł. Sąd wziął pod uwagę to, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było nadmierne i przesłanie jej w wersji papierowej nastąpiło przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi. Wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości, który jak się wydaje ma rzeczywiście pewne problemy z obsługą dokumentów nadanych w wersji elektronicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji postanowienia.