III SA 1068/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1996r. oddala skargę. Po przeprowadzeniu przez Urząd Skarbowy kontroli podatkowej u D. R. prowadzącego działalność gastronomiczną "A" w zakresie podatków od towarów i usług, za miesiące styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1996r. wszczęte zostało postępowanie podatkowe w którym ustalono, iż w tym okresie podatnik świadczył usługi gastronomiczne połączone ze sprzedażą alkoholu i napojów gazowanych. Kontrola ksiąg podatkowych wykazała szereg nieprawidłowości w ewidencjach sprzedaży i zakupu prowadzonych dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług. Te ustalenia skutkowały wydaniem przez Urząd Skarbowy decyzji określającej w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 1996r. wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz za kwiecień, maj, listopad i grudzień 1996r. kwotę różnicy podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc. Przedmiotowa decyzja doręczona została stronie 5 grudnia 2001r. Dnia 13 grudnia 2001r. wszczęto postępowanie egzekucyjne poprzez dokonanie zajęcia rachunku bankowego. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art.70 i 125 Ordynacji podatkowej, bowiem zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 1996r, przedawniło się. Izba Skarbowa po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. W ocenie Izby kwestie przedawnienia zobowiązań o których mowa w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (art.10 ust. 2 ustawy o VAT) reguluje art.70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Brzmienie art.70 § 1 nie pozostawia wątpliwości, iż termin przedawnienia także co do zobowiązań z tytułu podatku VAT rozpoczyna bieg od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie Izby bieg terminu przedawnienia przerywa się przez dokonanie czynności egzekucyjnej o której podatnik został powiadomiony a to nastąpiło w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wskazane wyżej regulacje i wynikający z art. 26 ustawy o VAT termin płatności podatku VAT Izba stwierdziła, że gdyby nie dokonano czynności egzekucyjnych przedawnienie nastąpiłoby z dniem 31.12.2001r. Jednak na podstawie wystawionych w dniu 6 grudnia 2001r. tytułów wykonawczych obejmujących zaległość podatkową wraz z odsetkami za 1996r. poborca skarbowy dokonał w dniu 10 grudnia 2001r. zajęcia rachunków bankowych podatnika. Odpisy tytułów wykonawczych obejmujących zaległość podatkową oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych dłużnika doręczono mu 13.12.2001r. W dniach 11 i 12 lutego 2002r. wyegzekwowana została należność określona decyzją organu I instancji. D. R. wniósł skargę na decyzję Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie art.70 § 1, 125, 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie art.70 § 1 nie może mieć zastosowania do zobowiązań wynikających z podatku od towarów i usług. Bowiem ustawa o podatku VAT wskazuje, że zobowiązanie w tym podatku powstaje z mocy prawa a podatnicy sami dokonują obliczenia podatku za okresy miesięczne oraz zobowiązani są do jego zapłaty do 25-tego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiło zobowiązanie w podatku VAT, a nie do końca roku kalendarzowego. Zatem skoro terminy płatności zobowiązań w podatku VAT określone są miesięcznie to również zobowiązanie w tym podatku ulega przedawnieniu w miesięcznych okresach tj. z upływem 5-ciu lat licząc od miesiąca w którym upłynął termin płatności podatku VAT. Skarżący zarzucił, też brak szerszego uzasadnienia co do, opieszałości organu I instancji w wydaniu decyzji. A od momentu zakończenia kontroli do wydania decyzji minęło 2 lata i 11 miesięcy. Organ II instancji nie odniósł się do naliczonych przez Urząd Skarbowy odsetek za zwłokę od zaległości w podatku VAT za 1996r. narażając skarżącego na poniesienie bez jego winy odsetek za zwłokę wynikających z opieszałości organu I instancji. Tym samym naruszono też art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji co do zarzutu przedawnienia. Natomiast dodała co do zaistniałej przewlekłości postępowania, że w pewnym, stopniu było to spowodowane oczekiwaniem na przedłożenie przez podatnika oryginału faktury z dnia 22.03.1996r., który złożono dopiero 7.08.2001r. Jednocześnie Izba Skarbowa podała, iż organy podatkowe w niniejszym postępowaniu nie są uprawnione do kształtowania odsetek (art. 53 § 4 O.P.). Określenie wartości odsetek odbywa się według zasad określonych w Rozdz. 6 Działu III Ordynacji podatkowej i Rozdz. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasadniczo spór między stronami dotyczy kwestii interpretacji art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej tj. przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W myśl tego przepisu zobowiązania ulegają przedawnieniu po upływie 5-ciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zdaniem skarżącego art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może mieć zastosowania do zobowiązań wynikających z podatku od towarów i usług. Sąd poglądu tego nie może podzielić. Poglądu tego nie przyjęło ani orzecznictwo sądów ani doktryna. Słusznie oczywiście podnosi skarżący, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, wyraźnie wskazuje, że zobowiązanie w podatku VAT powstaje z mocy prawa, a podatnicy sami dokonują obliczenia podatku za okresy miesięczne (art. 10 ust. 2 i art. 26 ustawy VAT) oraz zobowiązani są do jego zapłaty do 25-go dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym wystąpiło zobowiązanie w podatku VAT, a nie do końca roku kalendarzowego. Jednak organ podatkowy może wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego inną niż deklarowana przez podatnika w deklaracji VAT-7 na podstawie upoważnienia wynikającego, także z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT. Który to przepis stanowi, że zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku VAT przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Decyzję tę można wydać dopóty, dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, brzmienie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jak słusznie przyjmują organy I i II instancji, nie pozostawia wątpliwości, iż termin przedawnienia zobowiązania rozpoczyna bieg od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. To że płatność tego podatku dotyczy poszczególnych miesięcy nie zmienia faktu, że 5 letni termin przedawnienia biegnie dopiero od końca roku w którym upłynął termin płatności tegoż podatku a nie z upływem miesiąca w którym upłynął termin płatności podatku VAT, jak chciałby skarżący. Mając na uwadze powyższe regulacje stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku VAT określonych decyzją Urzędu Skarbowego z 4 grudnia 2001r. za miesiące styczeń, luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 1996 roku upłynął z dniem 31.12.2001r. Jednak bieg przedawnienia w/w zobowiązań uległ przerwaniu na skutek podjętych przez Urząd Skarbowy czynności egzekucyjnych, których podjęcia podatnik nie kwestionuje. Na podstawie wystawianych 6.12.2001r. tytułów wykonawczych obejmujących zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę za miesiące styczeń, luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 1996r. poborca skarbowy dokonał w dniu 10 grudnia 2001r. zajęcia rachunków bankowych podatnika. Odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu wymienionych w tytułach wykonawczych rachunków bankowych dłużnika doręczono skarżącemu 13.12.2001r. Dnia 11 i 22 lutego 2002r. należność została wyegzekwowana, nie będąc przedawniona. Co do zarzucanej przewlekłości postępowania organów podatkowych, to jest to zarzut słuszny co do tego, że takowa nastąpiła i w żaden sposób nie można jej usprawiedliwić. Jednak skarżący nie wykazał aby przewlekłość ta w jakikolwiek sposób wpłynęła na treść decyzji, w szczególności na jej prawidłowość i zgodność z prawem. Należy tu zaznaczyć, że obowiązująca aktualnie treść przepisu art. 54 § 1 pkt 6 i 7 Ordynacji podatkowej weszła w życie od dnia 1.01.2003r. Więc nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie dotyczącej zobowiązań z 1996r. i decyzji wydanej przez organ II instancji w dniu 18 marca 2002r. Dlatego słusznie Organy podatkowe określiły wysokość odsetek według ogólnych zasad określonych w Rozdziale 6 Działu III Ordynacji podatkowej i Rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 40, poz. 463), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, nie sposób stwierdzić aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.