III SA 1532/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996r. oddala skargę. Izba Skarbowa w O. Ośrodek Zamiejscowy w E. decyzją z dnia 8 maja 2002 roku, nr "[...]", uchyliła w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 16 listopada 2001 roku i orzekła o obniżeniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 roku z kwoty 220.555,20 zł do kwoty 133.010,00 zł oraz o stwierdzeniu nadpłaty w wysokości 62,10 zł. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie podzielił zarzutów Strony, w zakresie zaniedbania zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także nie wskazania faktów które organ uznał za udowodnione. Izba Skarbowa podniosła, że ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie pozwalają stwierdzić, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a ponadto dokonano szczegółowej analizy materiału wskazując ujawnione okoliczności, które uznano za udowodnione. Podatnik w zeznaniu podatkowym za 1996 rok odliczył od dochodu wydatki inwestycyjne, obejmujące zakupioną nieruchomość w E. przy ul. "[...]", w formie aktu notarialnego za cenę 97.582,0 zł, na podstawie §1 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1995 roku w sprawie odliczeń od dochodów wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego w gminach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym / Dz. U. nr 14, poz.63 i zm./. Fakt, że podatnik E. T. odliczył wartość zakupionej nieruchomości w pełnej wysokości, to należy przyjąć wg Izby, że ta nieruchomość cała była wykorzystywana do działalności gospodarczej w 1996 roku, stąd późniejsze wyjaśnienia odnośnie zmiany wartości nieruchomości przez podatnika miały na celu utrudnianie postępowania podatkowego. Bezzasadny jest zarzut Podatnika, w zakresie nie zaliczenia do wartości środków trwałych 6 garaży, które zostały wybudowane bez udokumentowania wydatków, dlatego że przepisy rozporządzenia z dnia 20.01.1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a także aktualizacji wyceny środków trwałych / Dz. U. nr 7, poz.34 i zm./, nie pozwalają zaliczyć tego obiektu do środków trwałych. Izba Skarbowa nie podziela stanowiska podatnika co do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, kosztów sądowych i zastępstwa procesowego w wysokości 1193,0 zł, na podstawie art.22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wydatki te poniosła sp. z o. o. A., dochodząc należności od E. T. o zapłatę. W przedmiocie faktury nr "[...]" z dnia 1.12.1996 roku, za roboty malarskie wykonane przez R. R., Izba stwierdziła, że zgodnie z przepisem art.23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu podatku VAT, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia tej kwoty podatku. W przedmiocie odliczenia darowizn w 82.989,49 zł, na cele oświatowe, sportu, na rozwój telekomunikacji wiejskiej i na cele charytatywno-opiekuńcze na podstawie art.26 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 10% dochodu, Izba Skarbowa stwierdziła, że podatnik nie posiadał pełnego sprawozdania o działalności charytatywno-opiekuńczej Parafii "[...]" w C., jak również dowód z zeznań księdza A. C. nie uzupełnił wątpliwości, czy działalność ta była finansowana z darowizny E. T. Stąd przyjęto, że wysokość odliczeń z tego tytułu wyniesie 10 % dochodu tj. 58.805,80zł, a pozostałe darowizny w wysokości 24.143 zł mieściły się również w kwocie limitu, dlatego cała kwota darowizn E. T. nie uległa zmianie i została w całości odliczona od dochodu w 1996 roku w zeznanej przez podatnika wysokości - 82.989,49 zł. Organ II instancji stwierdził, że § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a także aktualizacji wyceny środków trwałych / Dz. U. nr 7, poz. 34 i zm./stanowi podstawę prawną do ustalenia wartości początkowej środków trwałych nabytych w 1996 roku. Zgodnie z tym przepisem za wartość początkową środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się, w razie nabycia w drodze kupna, cenę nabycia. Zgodnie z treścią ust.4 tegoż §4 cyt. rozporządzenia z dnia 20.01.1995 r., za cenę nabycia uważa się uważa się cenę składnika majątkowego obejmującego kwotę należną sprzedającemu, powiększoną o koszty związane z zakupem m.in. koszt transportu, załadunku, ubezpieczenia, opłat notarialnych, skarbowych i innych odsetek oraz różnic kursowych oraz pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług, z wyjątkiem gdy podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego lub zwrotu różnicy podatku VAT. Organ podatkowy podniósł, że zgodnie z treścią §4 ust.7 powołanego rozporządzenia z dnia 20.01.1995 r., nie zaistniała okoliczność ustalenia wartości środka trwałego przez biegłego, ponieważ podatnik ten środek nie wytworzył, lecz zakupił, co zostało udokumentowane aktem notarialnym i fakturą za cenę 97.5 82 zł netto, podatek VAT w wysokości 21.468 zł mógł zostać odliczony. Z uwagi na brak wyszczególnienia wartości poszczególnych składników w cenie 97.582.0 zł tj. budynków i budowli, stąd nie można zarzucać organowi pierwszej instancji, brak wyodrębnienia wartości warsztatu. Organ II instancji uznał za zasadne zarzuty odwołania, w przedmiocie prawa do ulgi inwestycyjnej w wysokości 195.278,87 zł, którą to kwotę odliczono od dochodu w 1996 roku. Izba Skarbowa w zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań biegłych szacujących nieruchomość dla E. T. stwierdziła, że wartość początkowa nieruchomości jako środka trwałego została ustalona na podstawie dokumentów, stąd ten dowód osobowy uważają za zbędny. Odnośnie zarzutów podatnika dotyczącego przebiegu postępowania kontrolnego, organ II instancji, nie dopatrzył się naruszenia procedury i praw strony kontrolowanej. Pismem z dnia 03.06.2002 roku, podatnik reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej niezgodność z przepisami prawa, a mianowicie: - art.22 i art.23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, - art. 120, 121,122,124,187 § 1,188, 210 §4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi postawiono następujące zarzuty: 1. dotyczące odrzucenia wartości początkowej nieruchomości zakupionej w 1996 roku, a także środków trwałych zakupionych na podstawie umów kupna- sprzedaży, ustalonych na podstawie opinii biegłego, a także odrzucenia wszystkich wyjaśnień Strony " kwestionując prawo podatnika do ustalenia wartości początkowej środków trwałych, zgodnie z § 4 ust.5 i 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.01.1995 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych / Dz. U. nr 7, poz. 34 i zm./, 2. Skarżący kwestionuje stanowisko Izby Skarbowej w przedmiocie interpretacji art.22 i art.23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przepisy rozporządzenia z dnia 20.01.1995 roku mówią o kosztach naliczonych, a nie poniesionych, 3. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu II instancji w przedmiocie kosztów sądowych i zastępstwa procesowego, gdyż uważa że ich poniesienie było niezbędne dla zachowania źródła przychodów, 4. Podatnik zarzucił organom podatkowym, że wydatek udokumentowany fakturą nr "[...]" z dnia 1.12.1996r. powinien być uznany koszt uzyskania przychodu w kwocie brutto, ponieważ z dokumentacji VAT wynika, że podatek naliczony wykazany w tej fakturze nie obniżył podatku należnego, 5.Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu Strony o naruszeniu przepisów procedury w postępowaniu kontrolnym, albowiem Inspektor Kontroli Skarbowej nie zajął stanowiska w kwestii zgłoszonych żądań w ciągu 3 dni. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O., Ośrodek Zamiejscowy w E. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc w wywodach, że materiał dowodowy potwierdza słuszność dokonanego rozstrzygnięcia organu II instancji, a także uzasadniając jak w decyzji odwoławczej. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W OLSZTYNIE , zważył co następuje: Skarga jest oczywiście niezasadna. Zdaniem Sądu dokonującego oceny legalności zaskarżonej decyzji, materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a ponadto dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności ujawnionych w tym postępowaniu. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu §4 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministrów Finansów z dnia 20 stycznia 1995 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz. U. nr 7, poz.34 i zm./, stanowiącego podstawę prawną do ustalenia wartości początkowej środków trwałych nabytych przez Skarżącego w 1996 roku, zgodnie z którym w razie nabycia w drodze kupna, cena nabycia jest wartością początkową tego środka trwałego. Stosownie do treści § 4 ust.4 powołanego rozporządzenia z dnia 20.01.1995 r. za cenę nabycia uważa się rzeczywistą cenę składnika majątkowego, obejmującą kwotę należną sprzedającemu, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek oraz pomniejszoną zgodnie z odrębnymi przepisami o podatek od towarów i usług. Skład Sądu orzekający w tej sprawie, w całości podziela stanowisko organów podatkowych obu instancji w przedmiocie interpretacji art.22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz.416 i zm./zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodu są wszelkie poniesione koszty w celu ich osiągnięcia, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.23 ustawy. Zatem koszty uzyskania przychodu powinny posiadać związek przyczynowy ze źródłem przychodów i powinny być udokumentowane, zgodnie z przepisami o rachunkowości podatkowej, w sposób nie budzący wątpliwości. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wnika, że Skarżący nabył nieruchomość, co zostało udokumentowane aktem notarialnym z dnia 1.04.1996 roku i fakturą VAT z dnia 25.04.1996r., w cenie zakupu netto za budynki 97.582 zł plus VAT w wys.21.468,04 zł, w dokumentach zakupu nie wyszczególniono poszczególnych budynków i budowli. Skarżący dokonał modernizacji i przebudowy przedmiotowej nieruchomości, przystosowując ją do prowadzonej działalności, nie dokumentując poniesionych wydatków. Dlatego zarzuty Skarżącego ,w przedmiocie ustalenia wartości początkowej zakupionej, nieruchomości w oparciu o opinię .biegłego, jest błędny i pozbawiony podstawy prawnej, ponieważ przedmiotową nieruchomość Skarżący zakupił, a nie wytworzył we własnym zakresie. dlatego tylko na podstawie §4 ust. I pkt 1 powołanego rozporządzenia z dnia 20.01.1995 roku. wartość początkową ustała się w cenie zakupu netto, powiększoną o udokumentowane nakłady. Zasadnie organy skarbowe podkreślają fakt odliczenia od dochodu 1996 r. pełnej wartości nabytej nieruchomości , w wysokości 97.582 zł, jako wydatku inwestycyjnego na podstawie §1 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.01.1995 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków i inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego w gminach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym / Dz. U. nr 14, poz.63 i zm./, która to nieruchomość w całości była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej, a późniejsze odmienne wyjaśnienia składane były w celu utrudnienia prowadzonego postępowania tym organom. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu osobowego z przesłuchania biegłych szacujących wartość nabytej nieruchomości, jest bezzasadny. Chybione w ocenie Sądu są także pozostałe zarzuty dotyczące nie uznania kosztów sądowych poniesionych przez wierzyciela Skarżącego i rozliczenia podatku VAT określonego w fakturze z dnia 1 .XII. 1996 roku, jako pozbawione podstawy prawnej. W przedmiocie dokonanych przez Skarżącego darowizn, Sąd stwierdza, że trafnie organy skarbowe obu instancji dokonały prawidłowej ich kwalifikacji prawnej, uznając w całości prawo Skarżącego do ich odliczenia w deklarowanej wysokości w zeznaniu podatkowym. Podzielając ocenę zawartą w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./.