III SA 157/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA - Andrzej Błesiński Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004r. sprawy ze skargi "A" s.c. J. F., T. F. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1997 roku oddala skargę. Decyzją z dnia 16 grudnia 2002r. Izba Skarbowa, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm.) po rozpoznaniu odwołania podatników utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Nr "[...]" z dnia 4 września 2002r. określającej J. i T. F. za miesiąc październik 1997r.: zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 16.932 zł, zaległość podatkową w kwocie 8.873 zł, odsetki za zwłokę od ww. zaległości podatkowej liczone na dzień wydania decyzji organu I instancji w kwocie 16.959 zł, i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1997r. w kwocie 2.661 zł. Decyzja Urzędu Skarbowego została wydana po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1997r. Organ I instancji w uzasadnieniu stwierdził, iż Spółka "A" obniżyła podatek należny o podatek naliczony w kwocie 8.873,93 zł wynikający z faktury VAT nr "[...]" z dnia 08.10.1997r., dokumentującej zakup samochodu ciężarowego specjalizowanego C. Dokumenty dotyczące przedmiotowego samochodu wskazywały, iż pierwotnie był to samochód osobowy. W wyniku przymocowania do nadwozia w sposób trwały skrzynki pancernej, pojazd uzyskał cechy samochodu ciężarowego specjalizowanego typu bankowóz, o ładowności 510 kg ( w tym 5 osób). Samochód C posiada świadectwo homologacji "[...]" z dnia 05.09.1997r. zgodnie z którym jest samochodem osobowym o dopuszczalnej ładowności 500 kg. Przedmiotowy pojazd sprzedawca - Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "B" K. M. nabył jako samochód osobowy, co wynika z faktury zakupu nr "[...]" z dnia 06.10.1997r. wystawionej przez D s.c. ul. F. Następnie w dniu 07.10.1997r. zarejestrował jako samochód osobowy w Urzędzie Miejskim w E. Natomiast w dniu 08.10.1997r. wniósł podanie o wyrażenie zgody na przebudowę tego samochodu na samochód ciężarowy. Z "Opisu zmian dokonanych w pojeździe" Nr "[...]" z dnia 08.10.1997r. i "Oceny technicznej" z dnia 08.10.1997r. wynika, iż w przedmiotowym samochodzie do nadwozia w sposób trwały przymocowano skrzynkę pancerną typu TG-Ip śrubami M8 do podłogi przestrzeni bagażowej. Skrzynka posiada wymiary 300mmx 200 mmx 120 mm i jest przeznaczona do przechowywania lub przewożenia wartości pieniężnych. Po dokonanych przeróbkach modernizacyjnych pojazd posiada cechy samochodu specjalizowanego typu bankowóz o dopuszczalnej ładowności 510 kg ( w tym 5 osób). W oparciu o powyższe dokumenty Urząd Miejski w E. wyraził zgodę na zmianę rodzaju pojazdu zgodnie z opinią rzeczoznawcy. Następnie samochód został sprzedany Spółce "A" w dniu 08.10.1997r. jako samochód ciężarowy specjalizowany marki C. Jednocześnie w tym dniu zawarto "umowę przekazu", w której określono, iż "A" zapłaci kwotę 46.160 zł na rzecz "D" s.c. natomiast kwotę 3.050 zł. na rzecz PHU B K. M. w E. Urząd Skarbowy nie zgodził się z odliczeniem przedmiotowej faktury, albowiem uznał iż Spółka nabyła samochód osobowy. W wyniku oględzin pojazdu przez organ podatkowy jak i przesłuchania strony nie stwierdzono żadnych zmian modernizacyjnych, tj. trwałych zmian pojazdu na samochód ciężarowy - brak zamontowanej skrzynki do podłogi w bagażniku oraz brak jakichkolwiek umocowań śrub. Skrzynka pancerna przechowywana była w domu. Do protokołu przesłuchania strony J. F. zeznał, iż kasetkę wozi w samochodzie (przykręca śrubami) tylko wtedy gdy jest mu ona potrzebna w przeciwnym razie wyjmuje ją i przechowuje w domu i wówczas ma większą przestrzeń bagażową. Na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. dalej jako ustawa o VAT) Urząd Skarbowy odmówił Spółce "A" prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury "[...]" z dnia 08.10.1997r. oraz na podstawie art. 27 ust. 5 ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Izba Skarbowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, iż przepisy ustawy o VAT w zakresie klasyfikacji wyrobów odwołują się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Klasyfikacją taką jest m.in. Systematyczny Wykaz Wyrobów. W tomie I SWW pod poz. 1021 są wskazane samochody osobowe ogólnego przeznaczenia. Podbranża ta obejmuje m.in. samochody osobowe czterokołowe z napędem na jedną oś, z nadwoziem zamkniętym 2-5 drzwiowe. Ten opis w pełni odpowiada danym technicznym spornego samochodu. Samochodu tego nie można natomiast zaliczyć do grupowania SWW 1024 - samochody ciężarowe i ciągniki drogowe, gdyż nie jest on samochodem ciężarowym z otwartą przestrzenią ładunkową, samowyładowawczym, furgonem ogólnego zastosowania, furgonem specjalizowanym, furgonem izotermicznym i chłodniczym, nie sposób go też zaliczyć do grupowania SWW 1025, obejmującego samochody z wyposażeniem do specjalnych celów na podwoziach samochodów ciężarowych. Zdaniem Izby Skarbowej zamontowanie w przestrzeni bagażowej samochodu skrzynki pancernej nie może skutkować zwiększeniem dopuszczalnej ładowności tego pojazdu, która wynika ze świadectwa homologacji. Nadto podkreśla, iż w wyniku zamontowania w przestrzeni bagażowej C skrzynki pancernej zmieniło się jedynie jej przeznaczenie a nie rodzaj. Samochód był i pozostał samochodem osobowym. Na decyzję Izby Skarbowej skargę wnieśli J. i T. F. Skarga zarzuca błędne ustalenia merytoryczne i prawne i wnosi o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu podnosi, iż samochód C spełnia wszystkie warunki wymienione w wytycznych Ministra Finansów z dnia 29 01.2002r. oraz wytycznych Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 28.01.2002r., tj. został nabyty do dnia 01.01.2002r. i został przerobiony, co zostało potwierdzone wpisem w dowodzie rejestracyjnym, samochód był cały czas używany w prowadzonej działalności gospodarczej, dokonane przeróbki są udokumentowane i potwierdzone stosownymi dokumentami. Samochód był wykorzystywany do przewożenia gotówki na wypłaty dla pracowników, na zakup materiałów budowlanych. Skarżący twierdzi, iż kaseta była i jest przymocowana w sposób trwały przy pomocy wsporników przytwierdzonych śrubami przy wykorzystaniu fabrycznie istniejących otworów do mocowania siedzeń, natomiast przy przewozie materiałów budowlanych kasetę demontowano. Zauważa, że organ odwoławczy nie kwestionuje faktu dokonania przeróbek, a mimo to wywodzi, iż sporny pojazd jest samochodem osobowym. Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej oraz dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej zatem się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu, argumentacja ujawniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi najmniejszych wątpliwości. Przeciwnie, jest ona spójna, logiczna i konsekwentna - w pełni przystaje do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie NSA. Sąd podziela pogląd organów, które wydały zakwestionowane decyzje, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż przedmiotowy samochód w momencie zakupu był samochodem osobowym. Bezspornym jest, iż metalowa kasetka nie była i nie jest trwale zamocowana do nadwozia przedmiotowego pojazdu skoro można ją było demontować w razie potrzeby zwiększenia powierzchni bagażowej. W toku oględzin samochodu nie stwierdzono ani kasety, ani śrub do jej zamontowania. Z powyższego wynika zatem, iż w przedmiotowym pojeździe nie dokonano trwałych zmian. Zatem twierdzenia skargi, iż organ odwoławczy nie kwestionuje faktu dokonania przeróbek, a mimo to wywodzi, że przedmiotowa C jest samochodem osobowym, nie jest zasadne. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia samochodu osobowego. Pojęcia tego nie definiują również inne przepisy prawa podatkowego. W tej sytuacji należy odnieść się do definicji tego pojęcia tak jak uczyniła to Izba Skarbowa zawartej w innych przepisach prawa. W art. 4 pkt 4 ustawy o VAT postanowiono, że ilekroć w dalszych jej przepisach mowa jest o towarach, rozumie się przez to m.in. rzeczy ruchome, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Ponieważ samochód osobowy jest rzeczą ruchomą i towarem w rozumieniu ustawy o VAT, uzasadnione jest sięgnięcie do określenia samochodu osobowego na gruncie takiej klasyfikacji. W tym zakresie najczęściej wymieniany jest Systematyczny Wykaz Wyrobów. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w zaskarżonej decyzji dotyczące dokonanej identyfikacji samochodu w oparciu o klasyfikację statystyczną SWW . W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę organy skarbowe obu instancji nie naruszyły przepisów procesowych umożliwiając stronie udział w postępowaniu przed organami obu instancji oraz zapoznanie z aktami podatkowymi. Poczynione ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane. Wyprowadzono z nich prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.