III SA 1762/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Asesor - Renata Kantecka Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Izby Skarbowej - Ośrodek Zamiejscowy z dnia 17 czerwca 2002r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 skargę oddala. Decyzją z dnia 17.06.2002 r. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, działając na podstawie art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji Urzędu Skarbowego w I. Nr "[...]" z dnia 5 marca 2002 r. określającej: należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 23.297,80 zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 20.178,70 zł, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej, naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 6.089,50 zł, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że W. P. w związku z wykonanymi usługami, w 2000 r. uzyskał przychód z tytułu usług weterynaryjnych, sekcji krowy, wydawania opinii, poubojowego badania drobiu oraz badania zwierząt rzeźnych i mięsa. Przychód ten podatnik opodatkował zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych według stawki 3%. Zdaniem Izby Skarbowej, w świetle przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) podatnik nie był uprawniony do korzystania z opodatkowanych przychodów w w/wym. formie, gdyż zgodnie z art. 8 ust. l pkt 3 lit.e tej ustawy, przepisów rozdziału 2 (dotyczących opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych), z wyjątkiem art. 6 ust. 2, nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4. W załączniku nr 2 - "wykazie usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług" ustawodawca wymienił usługi mieszczące się w sekcji K PKWiU, natomiast z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 1997 r. Nr 42, poz. 264 z późn. zm.), do której odsyła ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym, sekcja K obejmuje m.in. "usługi w zakresie badań i analiz składu i czystości substancji" - podkategoria PKWiU 74.30.11 (w formie ryczałtu ewidencjonowanego, wymienionych w w/wym. załączniku nr 2). Podatnik osiągający przychody z tytułu wykonywania usług w zakresie badań i analiz składu i czystości substancji jest wyłączony z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z mocy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. Jednocześnie Izba Skarbowa podkreśliła, że do podkategorii 74.30.11 PKWiU zalicza się wykonywanie badań mięsa i zwierząt w rzeźniach. Takie stanowisko przedstawił również Główny Urząd Statystyczny w piśmie z dnia 30 czerwca 1999 r. znak "[...]". W piśmie z dnia 6 grudnia 2001 r. Urząd Statystyczny w O. wskazał też, że cyt. "usługi badania mięsa w ubojni drobiu, wykonywane na zlecenie przez lekarzy weterynarii mieszczą się w zakresie grupowania PKWiU 74.30.11-00". Powyższą decyzję W. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zarzucił, że klasyfikacje usług sporządzanych na potrzeby Głównego Urzędu Statystycznego nie mogą decydować o faktycznie wykonywanych czynnościach przez lekarzy weterynarii i podobne stanowisko w tym zakresie wyraziła Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna. Zdaniem skarżącego, po wielu interwencjach Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej o zniesienie błędnej klasyfikacji w Dzienniku Ustaw Nr 27, poz. 268 ukazało się Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w rozdziale 13, w którym wyszczególnione są zwolnienia od podatku, w paragrafie 67, ustępie 19 "usługi badania zwierząt rzeźnych i mięsa, wykonywane przez lekarzy weterynarii". W podatku VAT wykonywane czynności przez lekarzy weterynarii zostały zrozumiane i nie zakwalifikowane do błędnej klasyfikacji "usługi w zakresie badań i analiz składu czystości substancji". Nadto skarżący podniósł, iż nie można takiej klasyfikacji przyjąć w podatku dochodowym i z tego powodu zmusić go do opodatkowania na zasadach ogólnych, a nie w formie zryczałtowanej, gdyż ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym wyraźnie określa i pozwala na takie opodatkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym przepisy art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Badając zaskarżoną decyzję w tej płaszczyźnie, należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa. Otóż, z przedstawionych dokumentów wynika, że skarżący, obok usług weterynaryjnych (zaliczanych do klasy PKWiU 85.20), wykonywał również usługi sklasyfikowane w sekcji K podkategorii 74.30.11, tj. "usługi w zakresie badań i analiz składu czystości substancji". Świadczą o tym zgromadzone materiały dowodowe w postaci rachunków wystawionych przez W. P. i zaewidencjonowanych w ewidencji przychodów 2000 r., w których Podatnik wprost podaje, iż dotyczą one usług badania poubojowego drobiu dla "A" S.C. Są to rachunki: nr "[...]" z 31.01.2000r., nr "[...]" z 29.02.2000r., nr "[...]" z 31.03.2000r., nr "[...]"z 28.04.2000r., nr "[...]" z 31.05.2000r., nr "[...]" z 30.06.2000r., nr "[...]" z 31.07.2000 r., nr "[...]" z 31.08.2000 r., nr "[...]" z 30.09.2000 r., nr "[...]" z 31.10.2000 r., nr "[...]" z 30.11.2000 r., nr "[...]" z 19.12.2000 r., nr "[...]" z 30.12.2000 r. Ponadto na rachunku nr "[...]" z 30.09.2000 r. skarżący wskazał, że został on wystawiony za usługę badania zwierząt rzeźnych i mięsa dla Zakładu "B" S. R. Na wykonanie przez skarżącego w/wym. usług wskazuje też fakt wyznaczenia go w dniu 11 sierpnia 1999 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w I. "do wykonywania czynności urzędowego badania zwierząt rzeźnych i mięsa w obwodzie rzeźnianym nr "[...]" - "A" S.C. Z. oraz do czynności urzędowych zleconych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii" (pismo nr "[...]"). Zatem, ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym przez organy orzekające w obydwu instancjach, że skarżący wykonywał usługi w zakresie badań i analiz, składu i czystości, znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, zaś odmienne twierdzenia skarżącego w tym zakresie są bezzasadne. W tych okolicznościach organy podatkowe miały uzasadnioną podstawę do oceny, że w świetle art. 8 ust. l pkt 3 lit. e ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne skarżący nie był uprawniony do korzystania z tej formy opodatkowania. Zgodzić się nadto należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że usługi wykonywane przez lekarzy weterynarii zaliczane są do "wolnych zawodów", co również eliminuje skarżącego z opodatkowania w formie zryczałtowanej. Potwierdzają to przepisy wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Przede wszystkim, należy podnieść, że powoływana w skardze opinia Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej nie może mieć wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Zasadności rozstrzygnięcia nie może również podważać wskazane w skardze rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22.05.2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym w dniu jej wydania prawem materialnym, jak i z przepisami postępowania. Z tych wszystkich względów, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w wyroku.