III SA 2245/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Sędzia NSA - Włodzimierz Kędzierski (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi A - Spółka jawna na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług oddala skargę. Izba Skarbowa w O. decyzją z 25.07.2002r. "[...]", uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z 22.04.2002r., "[...]", umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu przepisów art.72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa i o zwrot nienależnie zapłaconych przez A Spółkę Jawną; K., H.; w N. podatków w kwocie 26352,30 zł. wraz z należnymi odsetkami i orzekła o odmowie zwrotu kwoty 26352,30 zł. wraz z należnymi odsetkami wynikającej z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z 30 sierpnia 1999r. Izba Skarbowa w uzasadnieniu decyzji ustaliła i wywiodła: Podstawą złożenia przez Spółkę wniosku o zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconych podatków za 1998r. były dwie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów: z 29.10.2001r. i z 19.11.2001r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach tych stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym do 31.12.1999r. organ podatkowy wydając decyzję, na podstawie art.10 ust.2 ustawy z 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, określającą zobowiązanie za określony miesiąc, zobowiązany był uwzględnić podatek naliczony z faktur podlegających prawidłowemu rozliczeniu w tym okresie, a ujęty wadliwie w rozliczeniu za miesiąc wcześniejszy. Urząd Skarbowy uznał wniosek podatnika za bezprzedmiotowy i postępowanie umorzył. Zdaniem Urzędu Skarbowego wpłata podatku była należna, gdyż wynikała z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z 30.08.1999r. Izba Skarbowa rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez stronę odwołania stwierdziła, że przedmiot postępowania istnieje, a jest nim - według podatnika - niesłusznie pobrany podatek w kwocie 26352,30 zł. Odnosząc się do kwestii nienależnie zapłaconego podatku i nadpłaty, Izba Skarbowa wywiodła, że zgodnie z art.72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W sprawie istnieje natomiast w obrocie prawnym ostateczna decyzja Izby Skarbowej z 25.11.1999r., "[...]" określająca i ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego. Zapłata kwoty 26352,30 zł. przez Spółkę nie jest zatem podatkiem zapłaconym nienależnie. Skarga na decyzję Izby Skarbowej - z 25.11.1999r. - została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19.04.2001r. w sprawie "[...]". W tej sytuacji nadpłata nie istnieje, a powołane przez stronę uchwały NSA nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. A - K., H., Spółka Jawna w N. wniosła na decyzję Izby Skarbowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art.72 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) poprzez bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że dokonana przez Spółkę wpłata nie jest świadczeniem nienależnym lub nadpłaconym. W związku z podniesionym zarzutem domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powołując się na przepisy art.120 i art.121 ustawy Ordynacja podatkowa, wywiodła, że prowadzone postępowanie winno pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa, a wątpliwości interpretacyjne prawa nie mogą skutkować ujemnych następstw dla podatnika. Wskazując na uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.10/2001r. sygn. FPS 10/01 i z 19.11.2001r. sygn. FPS 12/01 wywiodła, że zarówno decyzje organów podatkowych jak i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego strony za 1998r. zapadły z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja organów podatkowych w myśl przepisu art.247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa są nieważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sierpniu 2002r., a zatem sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, według przepisów ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zarówno na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji o umorzeniu postępowania stwierdzenia nadpłaty i o jej zwrot, jak też na dzień wydawania przez Izbę Skarbową w O. decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej, organy podatkowe były w posiadaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.04.2001r., sygn. akt "[...]" oddalającego skargę D. K. i P. H. na decyzję Izby Skarbowej w O. z 25 listopada 1999r., Nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową i odsetki za zwłokę oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe - w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 1998r. (wyrok NSA, k.3 akt administracyjnych). W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że wola podatnika dotycząca odliczenia podatku z konkretnych faktur winna być realizowana w terminach określonych przez ustawodawcę, a naruszenie przez podatnika dyspozycji art.19 ust.3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym spowodowało skutek w postaci utraty prawa do odliczenia, zaś wyraźne określenie uprawnień podatnika do dokonania odliczeń (art.19 ust.1 ustawy o VAT) wyklucza możliwość uwzględnienia tego prawa przez organ podatkowy z urzędu. Taki stan rzeczy istniejący w niniejszej sprawie prowadzi do następujących konstatacji. Skarżąca domagając się stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za poszczególne miesiące 1998r. i jej zwrotu wskazała na naruszenie przepisu art.72 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłacona kwota podatku, to kwota zapłacona ponad podatek należny. Nienależnie zapłacony podatek, to taki, który został uiszczony bez istnienia obowiązku jego zapłacenia przez podatnika. W sprawie niniejszej Spółka zapłaciła podatek wynikający z ostatecznej decyzji organu podatkowego. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro więc podatek został zapłacony w wysokości wynikającej z ostatecznej decyzji organu podatkowego, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że mamy do czynienia z nadpłatą podatku. Tym samym Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyła prawa. Nie uchybiła też przepisom art.120 i art.121 powołanej ustawy Ordynacja podatkowa. Kwestia zasadności określenia zobowiązania Spółki w podatku VAT za poszczególne miesiące 1998r. została bowiem ostatecznie przesądzona - na czas wydawania przez Izbę Skarbową decyzji - wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.04.2001r., sygn. akt "[...]". Powołane przez Skarżącą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazały interpretacje przepisów prawa, lecz nie wzruszyły wyroków wydanych w innych sprawach. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), oddalił skargę.