IV SA 574/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji; II. zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K. P. kwotę l O zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2 IV SA 574/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 listopada 2001 r. wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U.Nr 106 póz. 1126 z późn. zmianami) nakazano I. P., K. P. i A. P. rozebrać samowolnie rozbudowaną część tymczasowego obiektu budowlanego (barakowozu) na działce rolnej nr 31/2 położonej w obrębie T. gm. S. W uzasadnieniu decyzji powołano się na ustalenia poczynione w toku kontroli przeprowadzonej w obrębie T. gm. S. oraz podano, że inwestorzy rozbudowali istniejący barakowóz o dodatkowe pomieszczenie użytkowe oraz taras z zadaszeniem o wymiarach 2,85 m x 6,10 m bez dopełnienia obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę w związku z czym zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego orzeczenie nakazu rozbiórki jest uzasadnione. Decyzją z dnia 17 stycznia 2002 r., wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania I. P., utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że poczynione w sprawie ustalenia istotnie wykazały, że inwestorzy dokonali rozbudowy istniejącego obiektu bez pozwolenia na budowę czym wyczerpali dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego, a zatem nakaz rozbiórki orzeczony przez organ I instancji jest uzasadniony. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył K. P. podając, że wykonano jedynie remont istniejącego barakowozu co zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę. Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż podnoszone w skardze. Z mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270) sąd nie jest związany granicami skargi. Z urzędu Sąd wziął pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą bowiem jej osnowa może wywołać wątpliwości przy wykonaniu decyzji. Rozstrzygnięcie organu objęte decyzją musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, aby nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło, (por. wyrok NSA IV S.A. 1654/97 z dnia 15.10.1999 LEX 47915) Rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak zredagowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA IV S.A. 1418/97 LEX 47875). Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie spełniają tego wymogu. Organy administracji nakazały bowiem "rozebrać samowolnie rozbudowaną część tymczasowego obiektu budowlanego (barakowozu) położonego na działce rolnej nr 31/2 położonej w obrębie T. gm. S." nie określając bliżej, która dokładnie część obiektu ma być rozebrana. Sformułowanie to należy uznać za mało precyzyjne w sytuacji, gdy zarówno (znajdujące się w aktach) zdjęcie obiektu jak i szkic usytuowania obiektu wskazują, że w chwili obecnej obiekt ten stanowi całość a jego wygląd może nasuwać wątpliwości co do tego, która jego część została dobudowana. To natomiast może stwarzać wątpliwości w procesie wykonania decyzji. Niezależnie od tego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie wiadomo czy barakowóz (do którego dokonano przybudówkę objętą niniejszym postępowaniem), jako obiekt budowlany został zalegalizowany w znaczeniu prawnym i kiedy. Z akt sprawy wynika jedynie, że toczyło się postępowanie administracyjne o nakazanie rozbiórki barakowozu, które zostało następnie umorzone. Otwartą kwestią jest wyjaśnienie czy toczyło się lub toczy postępowanie zezwalające na użytkowanie barakowozu, w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. zastępujące, pod rządami tego prawa, pozwolenie na budowę. Wiąże się to z zakresem robót budowlanych wówczas wykonywanych a w konsekwencji z zakresem (rozmiarami) dobudówki. Stąd też rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Nie sposób wykluczyć, przy założeniu że doszło do zalegalizowania wybudowanego barakowozu, że możliwa będzie ewentualnie legalizacja dobudówki (zbudowanej w ramach samowoli), jeżeli spełnione zostały warunki określone w Prawie budowlanym z 1994 r. (np. upływ czasu). Wszystkie te kwestie wymagają rozważenia w toku ponownego rozpoznania sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § l c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, póz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy.