I SA/Op 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2010r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 listopada 2009r., nr PU/41170-0017/09/TZ w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Pani A. G. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie Koźlu o umorzenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości 1.656,00 zł wynikającego ze sprzedaży akcji spółki "A" S.A. W uzasadnieniu wskazała, iż otrzymała akcje jako nagrodę za lata pracy. Akcje te złożyła w domu inwestycyjnym, a w 2008 r. w zamian za nie otrzymała ekwiwalent pieniężny, przy czym wówczas nikt jej nie poinformował o konieczności uiszczenia podatku od uzyskanych w ten sposób środków finansowych. Sama zaś takiej wiedzy nie posiadała, dlatego nie uiściła wówczas należnego podatku. Uzyskane ze sprzedaży akcji pieniądze przeznaczone zostały na spłatę zaciągniętych kredytów i długi syna. Odnosząc się natomiast do swojej obecnej sytuacji rodzinnej i materialnej oświadczyła, iż od 2007 r. pozostaje bez pracy i prawa do zasiłku i jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Jednakże ze względu na swój wiek (50 lat), nie ma żadnej możliwości podjęcia pracy. Od 20 lat jest wdową. Uzyskiwany przez rodzinę dochód to otrzymywana przez córkę renta rodzinna w kwocie 806,00 zł oraz zasiłek rodzinny z dodatkiem z tytułu samotnego wychowywania dzieci w kwocie 288,00 zł. Natomiast miesięczne wydatki stanowią kwotę ok. 540 zł. Dodatkowo skarżąca podała, że jej syn odbywa karę pozbawienia wolności, a w związku z zaciągniętymi przez niego długami rodzina ma dodatkowe problemy ze spłatą jego długów. Według wnioskodawczyni dochody przypadające na jej rodzinę nie wystarczają na przeżycie, w związku czym musiała zaciągnąć długi u rodziny i znajomych, które ostatecznie musiała spłacić. Dlatego też obecnie nie jest w stanie zapłacić należnego podatku. Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu, po przeprowadzeniu postępowania dowodowo - wyjaśniającego odnośnie okoliczności powstania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz oceny aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej, nie znajdując przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, decyzją nr [...] z dnia 30 czerwca 2009 r. odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi w zakresie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 1.656,00 zł, od dochodów z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją organu podatkowego I instancji, skarżąca, wnosząc odwołanie, zwróciła się ponownie rozpatrzenie jej prośby o umorzenie powstałej zaległości podatkowej, gdyż z uwagi na dramatyczną sytuację nie jest w stanie jej spłacić. Podobnie jak we wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i rodzinną oraz okoliczności nabycia i zbycia akcji, od sprzedaży których powstała przedmiotowa zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Dodatkowo wskazała, iż obecnie wysokość otrzymywanej renty rodzinnej wynosi 848,50 zł, a nadto poza wydatkami, które zostały już we wniosku przedstawine, dodatkowo spłaca także zaciągnięty przez córkę kredyt na zakup komputera oraz reguluje należności na poczet alimentów i kary grzywny, do spłaty których zobowiązany jest jej syn. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz podniesione argumenty i okoliczności, stwierdził, że brak jest podstaw, tak faktycznych jak prawnych, do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i decyzją nr [...] z dnia 9 listopada 2009 r. orzekł o utrzymaniu jej w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Dyrektor Izby w pierwszej kolejności odniósł się do okoliczności powstania zaległości podatkowej wskazując, że nie powstała ona z przyczyn losowych, czy też jest następstwem innych okoliczność będących poza wpływem i działaniem skarżącej. Zauważył bowiem, iż sam obowiązek zapłaty zobowiązania wynikał wprost z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i był nierozerwalnie związany z faktem uzyskania w 2008 r. dochodu w kwocie 8.717,20 zł z tytułu zbycia papierów wartościowych. Obowiązku tego nie znosi też podnoszona przez stronę okoliczność, iż nie wiedziała ona o konieczności zapłaty podatku od zbytych akcji. Zgodnie bowiem z treścią art. 45 ust. 1 a pkt. 1 i ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), na Skarżącej jako podatniku ciążył obowiązek złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym i wpłaty należnego podatku dochodowego wynikającego z zeznania w terminie do dnia 30 kwietnia 2009 r. Jeżeli natomiast chodzi o ustalenia faktyczne dotyczące aktualnej sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawczyni, przywołano poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Wynikało z nich, że Skarżąca ma zapewnione warunki bytowe, zajmując mieszkanie socjalne wraz z córką i synem, który odbywał do listopada 2009 r. karę pozbawienia wolności. Opierając się na materiale dowodowym uwzględniono, że na źródła dochodów rodziny składają się otrzymywana przez córkę renta rodzinna w kwocie 848,50 zł oraz zasiłek rodzinny z dodatkiem z tytułu samotnego wychowywania dzieci i dojazdu do szkoły w kwocie 288,00 zł. Miesięczne wydatki z tytułu czynszu i energii stanowią kwotę 302,80 zł. Dodatkowo Skarżąca ponosi koszty związane ze spłatą należności na poczet alimentów (100,00 zł miesięcznie) i kary grzywny (100,00 zł miesięcznie), do spłaty których zobowiązany jest syn. Wśród wydatków Skarżąca wymienia nadto opłatę za wodę i wywóz nieczystości nie wskazując ich wysokości. Natomiast koszty związane ze spłatą zaciągniętego przez córkę kredytu na zakup komputera (205,22 zł miesięcznie) odpadły wraz z zakończeniem jego spłaty we wrześniu br. Skarżąca od dwóch lat jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kędzierzynie-Koźlu jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżąca poszukuje pracy, jednakże z uwagi na wiek nie może znaleźć pracy. Dalej organ odwoławczy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazał, że sytuacja podatnika jest jednym z kryteriów, w oparciu o które rozpatruje się zasadność udzielenia ulgi. Samo zaś wskazanie przez podatnika, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do zastosowania radykalnych i będących odstępstwem od zasady płacenia zobowiązań podatkowych rozwiązań. Umorzenie jest bowiem całkowitą rezygnacją budżetu z należnych mu środków, w tym należnych z mocy prawa odsetek za zwłokę. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uczynione na jego podstawie ustalenia w ocenie organu nie stanowiły wystarczającej podstawy do stwierdzenia istnienia w przypadku skarżącej wystarczających przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku poprzez zwolnienie z zapłaty zaległości podatkowej. Ponieważ umorzenie zaległości podatkowych stanowi formę rezygnacji budżetu państwa z przysługujących mu należności podatkowych i wywiera taki skutek, że organ podatkowy nie może już domagać się wykonania obowiązku ich zapłaty, dlatego też, umorzenie zaległości podatkowych może nastąpić wówczas, gdy organ podatkowy pozostaje w przekonaniu co do braku jakichkolwiek możliwości ich zaspokojenia. Wprawdzie w obecnej sytuacji finansowej skarżąca nie posiada środków na jednorazową spłatę zadłużenia, jednakże z uwagi na przewidywaną spłatę kredytu zaciągniętego na zakup komputera, zmniejszeniu ulęgły obciążenia z tego tytułu. Zwrócono też uwagę na fakt spłacania przez nią zobowiązań dorosłego syna, kosztem nieregulowania własnych zobowiązań. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżąca ponownie przedstawiła okoliczności dotyczące powstania zaległości podatkowej, która związania jest z faktem otrzymania akcji spółki "A" S.A, jako nagrody za lata pracy, zwracając przy tym uwagę na to, że gdyby zakład pracy wypłacił nagrodę od razu nie byłaby ona objęta podatkiem dochodowym. Ponownie też przytoczyła istotne jej zadnieniem okoliczności dotyczące trudnej sytuacji materialnej swojej rodziny, dodatkowo też informując, że obecnie nie przysługuje jej już zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem, gdyż córka podjęła studia dzienne i nie zalicza się do osób uczących się. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację faktyczna i prawną zawartą w jej uzasadnieniu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu wniesienie skargi jest wyłącznie wynikiem niezadowolenia z odmiennego rozstrzygnięcia prośby Skarżącej o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 1.656,00 zł, od dochodów z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. Nie podnosząc w skardze żadnych zarzutów, Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte zarówno we wniosku z dnia 29 kwietnia 2009 r., jak i odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Odnosząc się do zawartego w skardze argumentu, wskazującego, iż gdyby zakład pracy wypłacił Skarżącej nagrodę za lata pracy od razu, nie byłaby ona objęta podatkiem dochodowym, wskazano, że regulacja dotyczącą opodatkowania dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych została wprowadzona z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawą z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956 ze zm.). Wprowadzony nią do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 30b ust. 1 stanowi, iż od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19 % uzyskanego dochodu. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż w sytuacji, gdyby otrzymane od zakładu pracy akcje Skarżąca zbyła przed dniem 1 stycznia 2004 r. nie byłyby one objęte obowiązkiem podatkowym. Jednakże dokonując ich odpłatnego zbycia w roku 2008 uzyskany z tego tytułu dochód został, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, opodatkowany. Zaś wskazywana w skardze nowa okoliczność utraty prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem, była nieznana organom podatkowym w dacie podejmowania rozstrzygnięcia, a tym samym nie mogła być poddana wówczas przeprowadzonej ocenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej, która dokonywana jest według kryterium legalności. Powyższe oznacza, że w razie zaskarżenia aktu administracyjnego lub czynności do sądu administracyjnego dokonuje on jego weryfikacji oceniając właściwość organu, który wydał akt lub dokonał czynności oraz zgodność z przepisami postępowania oraz przepisami prawa materialnego. W związku z tym, sądowej kontroli nie można przyznać cech tzw. "trzeciej instancji" albowiem ocena sprawy dokonywana jest w ramach weryfikacji poprawności zastosowania prawa administracyjnego, tutaj podatkowego, przez organy administracji. W wyniku tej oceny Sąd w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Została ona, jak już wskazywały organy podatkowe, wydana w ramach uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej Ordynacją podatkową), a w szczególności obowiązujące od dnia 1 września 2005 r. przepisy dotyczące "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych". Zgodnie bowiem z przepisem art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: (1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; (2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; (3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis powyższy stanowi zatem, iż organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ w przypadku stwierdzenia przesłanek z przepisu art. 67a § 1 cyt. ustawy może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Sformułowanie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia w każdym przypadku (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1999 r. sygn. I SA/Wr 1344/97). Uznanie administracyjne jest ograniczone dyrektywami wyboru, interesem publicznym oraz ważnym interesem podatnika. Użyte pojęcia interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika są pojęciami nieostrymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności, nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa, materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość wobec prawa, zaufanie obywateli do organów władzy itp. Zgodnie też ze stanowiskiem wyrażonym w literaturze (por. E. Ochendowski, Prawo administracyjne, Dom Organizatora, Toruń 2005, str. 200-201), uznanie administracyjne istnieje wówczas, gdy administracja dla urzeczywistnienia stanu prawnego może wybierać między różnymi rozwiązaniami, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwoma lub więcej możliwościami. Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nie może mieć charakteru dowolnego. Decyzja winna być wydana po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej) w oparciu o wszechstronnie zebrany oraz rozpatrzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) i spełniać wymogi z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Z kolei sądowej kontroli legalności decyzji podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne decyzji, nie zaś zasadność jej wydania. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu. Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności organ administracji zobowiązany jest do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w drugim etapie dokonuje wyboru skutków prawnych, które ten stan rodzi. Analizując zaskarżoną decyzję w powyższych granicach, stwierdzić należy, iż decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem organ drugiej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zebrany w sprawie i wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie uchybiły obowiązkom w zakresie zebrania oraz oceny całego materiału dowodowego, o których mowa w art. 122 oraz art. 180 i nast. a w szczególności 191 O.p. Sama też skarżąca nie kwestionowała prawidłowości i kompletności poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a jedynie wywodziła z tych ustaleń odmienne, korzystne dla siebie skutki podatkowe w zakresie prawa do otrzymania ulgi płatniczej. Organy podatkowe ustaliły także, że powstanie zaległości podatkowej nie było spowodowane okolicznościami o szczególnym charakterze, a sytuacja, w której te zobowiązania powstały nie była wyjątkowa. Co więcej te zdarzenia prawne były zupełnie przewidywalne oraz miały obiektywny charakter. Powstanie zaległości podatkowej wynikało bowiem wyłącznie z faktu nie wykazania przez skarżącą w złożonym zeznaniu podatkowym w podatku dochodowym za 2008r. podatku należnego od dochodu uzyskanego ze zbycia posiadanych akcji. Regulacja dotyczącą opodatkowania dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych została wprowadzona już z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawą z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956 ze zm.).w związku z wprowadzoną nią do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 30 b ust. 1 który stanowi, iż od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19 % uzyskanego dochodu. Dokonując zatem zbycia posiadanych akcji, skarżąca miała obowiązek jednoczesnego uregulowania z uzyskanych ze sprzedaży środków finansowych, podatku dochodowego, czego nie uczyniła. Tak przeprowadzoną ocenę prawną sprawy uznać należy za prawidłową, a wybór następstwa prawnego, który ten stan rodzi, dokonany w ramach uznania administracyjnego jest zgody z przepisami postępowania i nie ma cech dowolności. Jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym na gruncie stosowania przepisu art. 67a §1 pkt. 3 O.p pod pojęciem "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Zdarzeniem losowym będzie zaistniałe, niespodziewane zdarzenie, niezależne od woli podatnika, które spowodowało, że ten znalazł się w trudnej sytuacji materialnej, niepozwalającej mu na zapłatę zaległego podatku. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Z kolei pojęcie "interes publiczny", należy rozumieć, jako dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp. Obie wyżej wymienione przesłanki umorzenia należy oceniać z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Do tego obie z tych przesłanek mają charakter równoważny i nie muszą wystąpić kumulatywnie, co oznacza, że zastosowanie ulgi może mieć miejsce w razie wystąpienia choć jednej z nich. Natomiast na gruncie niniejszej sprawy uznać należało, że nie wystąpiła żadna z wymienionych przesłanek. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko organów podatkowych, albowiem ani do przypadków losowych ani do okoliczności nadzwyczajnych nie można zaliczyć sytuacji, w której podatnik mimo ustawowego obowiązku podatkowego nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Nie wchodzi także w zakres przesłanki "ważnego interesu podatnika" sytuacja, w której podatnik przyznał pierwszeństwo w spłacie między innymi zobowiązaniom ciążącym na dorosłym synu nad należnościami publicznoprawnymi, jakimi są podatki. Taki stan rzeczy miał miejsce w niniejszej sprawie i organy podatkowe dokonały w tym zakresie prawidłowych ustaleń Należy jedynie końcowo zauważyć, iż poddane kontroli Sądu rozstrzygniecie wydane zostało w stosunku do sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącej, istniejącej w dacie wydania rozstrzygnięcia. A zatem, jeżeli istniejąca wówczas sytuacja finansowa skarżącej, a na to wskazuje ona w skardze, uległa dalszemu pogorszeniu, to chociaż okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości już zapadłego rozstrzygnięcia, może ona stanowić podstawę do ponownego ubiegania się przed organami podatkowymi o udzielenie ulgi płatniczej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie przekroczyły granic swobodnego uznania administracyjnego, a wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie jest dowolne i nie narusza przepisów prawa. W świetle przedstawionych okoliczności, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu