I SA/Op 1037/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 24 maja 2024 r., nr RR/518/2024 w przedmiocie odmowy uznania stopnia naukowego nadanego za granicą 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 12 kwietnia 2024 r., nr RR/363/2024, 2) zasądza od Rektora Politechniki Opolskiej na rzecz skarżącego A B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Rektora Politechniki Opolskiej [dalej: Rektor, organ] z 24 maja 2024 r., nr RR/518/2024, wydana wskutek wniosku A. B. [dalej: skarżący, strona] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymująca w mocy decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z 12 kwietnia 2024 r., nr RR/363/204, odmawiającą uznania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych, stwierdzonego dyplomem wydanym przez [...] Uniwersytet [...] w C., za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Strona, we wniosku z 28 marca 2023 r., zwróciła się do Rektora o wszczęcie postępowania nostryfikacyjnego stopnia naukowego doktora nauk [...] nadanego 29 czerwca 2019 r. przez [...] Uniwersytet [...] (działający na Ukrainie) i uznania go za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Prorektor ds. nauki i rozwoju Politechniki Opolskiej powołał komisję nostryfikacyjną w dyscyplinie [...] (pismo z 24 kwietnia 2023 r.). Ustanowiona komisja dokonała oceny dokumentów przedłożonych przez skarżącego i w opinii nostryfikacyjnej z 25 września 2023 r. stwierdziła, że główny nurt badań strony skoncentrowany jest przede wszystkim wokół zagadnień badawczych kojarzonych z dyscypliną nauki [...]. Komisja rekomendowała Rektorowi odmowę uznania stopnia naukowego nadanego skarżącemu za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego w dyscyplinie [...], zachęcając równocześnie stronę do przeprowadzenia postępowania nostryfikacyjnego w dyscyplinie nauk [...] Wobec powyższego Prorektor ds. nauki i rozwoju powołał komisję nostryfikacyjną w dyscyplinie nauki [...] (pismo z 2 października 2023 r., k. 373 akt administracyjnych). W skład komisji weszli: dr hab. inż. E. K., dr hab. inż. K. H., dr hab. inż. A. D. Ustanowiona komisja przystąpiła do prac, w toku których uzupełniła zebraną dokumentację, zwróciła się do Prorektora ds. nauki o rozwoju o wyznaczenie recenzentów, a także przeprowadziła 15 stycznia 2024 r. posiedzenie z udziałem strony (seminarium). W toku prac komisji nostryfikacyjnej w dyscyplinie [...] Prorektor ds. nauki i rozwoju zmienił jej skład wyznaczając dr. hab. inż. M. L. w miejsce dr. hab. inż. K. H. (pismo z 15 stycznia 2024 r.). Następnie Prorektor ds. nauki i rozwoju powołał w sprawie recenzentów: dr. hab. inż. I. S. i dr. hab. A. S. w celu dokonania oceny, czy strona posiada dorobek – osiągnięcia naukowe, stanowiące znaczny wkład w rozwój dyscypliny nauki [...]. Recenzenci w odrębnie sporządzonych opiniach negatywnie ocenili dotychczasowy dorobek skarżącego w zakresie wykazania przez niego osiągnięć naukowych stanowiących znaczny wkład w rozwój dyscypliny nauki [...] W toku prac komisji nostryfikacyjnej Prorektor ds. nauki i rozwoju kolejny raz zmienił jej skład wyznaczając dr. hab. inż. K. H. w miejsce dr. hab. inż. M. L. (pisma z 9 kwietnia 2024 r.). Tak ustanowiona komisja nostryfikacyjna sporządziła 10 kwietnia 2024 r. opinię, w konkluzji której stwierdziła, że przedstawiony do oceny dorobek naukowy skarżącego nie wnosi znacznego wkładu do dyscypliny nauki [...], a komisja negatywnie opiniuje wniosek strony o "notyfikowanie" stopnia naukowego uzyskanego na terytorium Ukrainy i uznania go za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Następnie Rektor wydał 12 kwietnia 2024 r. decyzję odmawiającą stronie uznania stopnia naukowego doktora nauk [...] uzyskanego na [...] Uniwersytecie [...] za równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego. W uzasadnieniu faktycznym organ odwołał się do zebranych dowodów, takich jak: dokumenty przedłożone przez skarżącego, sporządzone recenzje, opinia komisji nostryfikacyjnej. Natomiast w podstawie prawnej i w uzasadnieniu prawnym organ powołał przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) [dalej: pswn], rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych za granicą (Dz.U. poz. 1877) [dalej: rozporządzenie], [...] nr [...] Rektora Politechniki Opolskiej w sprawie trybu prowadzenia w Politechnice Opolskiej postępowania w zakresie nostryfikacji stopni naukowych nadanych za granicą [dalej: zarządzenie]. Organ ustalił, że strona legitymuje się dyplomem potwierdzającym nadanie jej 29 września 1999 r. stopnia doktora nauk [...] na Politechnice w T., jednak przedstawiony w przeprowadzonym postępowaniu nostryfikacyjnym dorobek naukowy nie spełnia kryteriów z art. 219 ust. 1 pswn warunkujących nadanie stopnie doktora habilitowanego. Wskutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy została wydana decyzja z 24 maja 2024 r., nr RR/518/2024, utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję z 12 kwietnia 2024 r. Decyzja ta za została sygnowana nieczytelnym grafizmem, parafką, brak jest przy tym na niej pieczęci identyfikującej jej autora (k. 529 akt administracyjnych). W uzasadnieniu organ wyjaśnił w szczególności, że decyzja odmowna została wydana na podstawie dokumentów przekazanych przez skarżącego, a przeprowadzona przez recenzentów weryfikacja informacji na podstawie danych dostępnych w Internecie wynikała z chęci lepszego zapoznania się z dorobkiem naukowym strony i jego rozpoznawalnością w międzynarodowym środowisku naukowym. Zaznaczono w niej, że recenzenci zostali wybrani ze względu na zgodność dyscypliny naukowej, którą reprezentują z dorobkiem naukowym strony. Rektor nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości sporządzonych recenzji. Wskazał też, że skarżący nie dostarczył wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dodatkowych dowodów potwierdzających jego osiągnięcia naukowe. Nie zgadzając się z powyższą decyzją strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, formułując przy tym zarzuty: 1) naruszenia art. 24 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) [dalej: kpa] w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez Rektora, tj. dr. hab. inż. M. L., biorącego udział w postępowaniu nostryfikacyjnym jako członek komisji nostryfikacyjnej oraz w wydaniu decyzji z dnia 12 kwietnia 2024 r. odmawiającej uznania ukraińskiego stopnia naukowego doktora nauk [...] za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, a tym samym wydanie decyzji przez osobę która brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa podlega wyłączeniu z mocy prawa, co w konsekwencji stanowi o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenia § 1 ust. 5 w związku z § 3 ust. 1 i § 4 zarządzenia, poprzez powołanie w skład komisji nostryfikacyjnej nauczycieli akademickich, tj. dr hab. inż. A. D. oraz dr hab. inż. M. L., przypisanych wprawdzie do dyscypliny nauki [...], nieposiadających jednak dorobku z dyscypliny nauki [...] oraz których wcześniejsza aktywność naukowa i przypisanie do dyscypliny nie obejmowały dyscypliny nauki [...], a nawet dyscypliny pokrewnej, a zatem nieposiadających kompetencji i wiedzy eksperckiej wymaganej do oceny dorobku skarżącego i sporządzenia opinii stanowiącej rekomendację dla Rektora do wydania decyzji w sprawie nostryfikacji; 3) naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 3 ust 1 zarządzenia, poprzez skierowania przez komisję nostryfikacyjną osiągnięć stanowiących podstawę nadania skarżącemu stopnia naukowego do recenzji, pomimo tego, że w sprawie nie zachodziły szczególnie uzasadnione wątpliwości, o których mowa w powyższych przepisach, lecz wynikało to z powołania w skład komisji nostryfikacyjnej nauczycieli akademickich, tj. dr hab. inż. A. D. oraz dr hab. inż. M. L., nieposiadających kompetencji i wiedzy eksperckiej wymaganej do oceny dorobku skarżącego i sporządzenia opinii stanowiącej rekomendację dla Rektora do wydania decyzji w sprawie nostryfikacji; 4) naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia w związku z § 3 ust 2 zarządzenia, poprzez wyznaczenie recenzentów, tj. dr. hab. inż. I. S. oraz dr. hab. A. S., nieposiadających, wbrew wymogom ustalonym dla recenzentów w postępowaniu nostryfikacyjnym, stopnia doktora habilitowanego z dyscypliny [...], której dotyczyło postępowanie nostryfikacyjne, lecz w przypadku dr. hab. inż. I. S. stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie [...] oraz w przypadku dr. hab. A. S. stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] (niezweryfikowany), a zatem w ramach dyscyplin, których nie dotyczyło postępowanie nostryfikacyjne; 5) naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia w związku z § 3 ust 2 zarządzenia, poprzez wyznaczenie recenzentów, tj. dr. hab. inż. I. S. oraz dr. hab. A. S., przypisanych wprawdzie do dyscypliny [...], nieposiadających jednak dorobku z dyscypliny [...] oraz których wcześniejsza aktywność naukowa nie obejmowała dyscypliny [...], a zatem nieposiadających kompetencji i wiedzy eksperckiej wymaganej do oceny dorobku skarżącego i sporządzenia recenzji stanowiących podstawę dla komisji nostryfikacyjnej przedstawiającej rekomendację dla Rektora do wydania decyzji w sprawie nostryfikacji; 6) naruszenia § 7 rozporządzenia w związku z § 5 ust. 1 zarządzenia, poprzez prowadzenie postępowania nostryfikacyjnego dłużej niż określone przepisami 90 dni, uwzględniając przedłożenie przez skarżącego tłumaczenia dokumentów oraz przedstawienie recenzji; 7) naruszenia § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze-trzecie rozporządzenia, poprzez żądanie od skarżącego w prowadzonym postępowaniu nostryfikacyjnym dokumentów innych niż wymienionych w zaskarżonym przepisie, tj. publikacji w języku polskim lub angielskim, życiorysu zawodowego w języku polskim, pisma DWM MEiN dotyczącego możliwości uznania stopnia naukowego doktora nauk w drodze nostryfikacji, oświadczeń przedsiębiorców o wdrożeniu w działalność gospodarczą wyników badania, protokołu z decyzją o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] [...] ([...] Uniwersytet [...]), protokołu z głosowania o nadaniu stopnia naukowego [...], protokołu z przebiegu obrony, kompletu recenzji w liczbie 8 – zarówno recenzentów rozprawy, jak i recenzentów monografii, oświadczenia [...] o odbyciu stażu naukowego, dokumentów z [...] potwierdzających przyjęcie na studia doktorskie, tłumaczenia dysertacji doktorskiej, co było niezgodne z treścią rozporządzenia oraz zarządzenia; 8) naruszenia rozporządzenia oraz zarządzenia, poprzez przeprowadzenie w dniu 15 stycznia 2024 r. seminarium, pomimo tego, że powołane powyżej przepisy nie określają wymogu, a nawet możliwości jego przeprowadzenia; 9) naruszenia art. 219 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz pkt 3 pswn, poprzez brak dokonania przez komisję nostryfikacyjną oceny pozostały przesłanek warunkujących nadanie stopnia doktora habilitowanego, tj. kryterium zrealizowania oryginalnego osiągnięcia projektowego, konstrukcyjnego, technologicznego lub artystycznego oraz kryterium wykazywania się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej i w tym zakresie brak wzięcia pod uwagę współpracy międzynarodowej skarżącego obejmującej trzy projekty państwowe finansowane z budżetu Ukrainy; 10) naruszenia rozporządzenia oraz zarządzenia, poprzez sporządzenie recenzji przez recenzentów, tj. dr. hab. inż. I. S. oraz dr. hab. A. S., nieuwzględniających oceny przesłanek, o których mowa w art. 219 pswn, w kontekście osiągnięć stanowiących podstawę nadania skarżącemu stopnia naukowego, dokonanie w recenzji niezgodnej z treścią rozporządzenia oraz zarządzenia prezentacji oraz oceny życiorysu zawodowego, w tym szeregu innych stwierdzeń niemających związku z wydanymi recenzjami oraz ich sporządzenie niezgodnie z dokumentem p.n. "Dobre Praktyki w Procedurach Recenzyjnych w Nauce" wydanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego; 11) naruszenia art. 328 ust. 3 pswn w związku z § 7 ust. 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia, poprzez bezpodstawną odmowę uznania stopnia naukowego skarżącego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, w oparciu o ocenę komisji nostryfikacyjnej w skład której wchodziły osoby nieposiadające kompetencji i wiedzy eksperckiej z zakresu dyscypliny nauki o zarządzaniu i jakości oraz recenzje sporządzone przez recenzentów nieposiadających nadanego stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości; 12) naruszenia art 7, art 77, art 80 kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności i dowodów, polegających na oparciu decyzji o ocenę komisji nostryfikacyjnej, w skład której wchodziły osoby nieposiadające kompetencji i wiedzy eksperckiej z zakresu dyscypliny nauki o zarządzaniu i jakości, recenzji sporządzonych przez recenzentów nieposiadających nadanych stopni doktora habilitowanego w dyscyplinie [...], braku wskazania w zaskarżonej decyzji oceny komisji nostryfikującej, prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego do Rektora, w tym występowaniu w ramach postępowania Rektora w podwójnej roli oraz brak wyjaśnienia Skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się Rektor odmawiając uznania za równoważny stopnia doktora habilitowanego, w tym również poprzez brak wzięcia pod uwagę wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 219 pswn warunkujących nadanie stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu skargi jej autor, odnosząc się kolejno do sformułowanych zarzutów, przedstawił argumentację, odwołującą się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, przemawiającą – w jego ocenie – za prawidłowością tych zarzutów. Skarżący zakwestionował w szczególności dobór recenzentów, skład komisji nostryfikacyjnej, jak i przebieg samego postępowania z wniosku strony. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, ewentualnie: 2) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania. Skarżący złożył także wniosek o przywrócenie terminu wniesienia skargi. Postanowieniem z 13 lutego 2025 r. Sąd przywrócił stronie termin wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z naruszeniem terminu, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśnił między innymi, że Rektor dr hab. inż. M. L., zastępując dr hab. K. H., faktycznie wziął udział w pracach komisji nostryfikacyjnej od 15 stycznia do 9 kwietnia 2024 r. Udział Rektora w pracach komisji nostryfikacyjnej nie jest naruszeniem zasady wyłączenia pracownika w postępowaniu administracyjnym. Politechnika Opolska jest uczelnią publiczną w rozumieniu art. 9 ust. 1-2 i art. 13 ust. 1 pkt 1 pswn. Politechnika Opolska nie jest natomiast organem administracji publicznej według art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Z uwagi na status i autonomię uczelni publicznej oraz odrębne unormowanie postępowania nostryfikacyjnego w art. 328 pswn i rozporządzeniu – do prowadzonego postępowania nostryfikacyjnego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Przepis art. 24 § 1 kpa dotyczy ponadto pracownika organu administracji publicznej, a dr hab. inż. M. L. nie jest pracownikiem organu administracji publicznej, lecz ustawowym organem uczelni publicznej – Politechniki Opolskiej (art. 17 ust. 1 pkt 1 pswn). Podstawy wyłączenia organu administracji publicznej reguluje art. 25 § 1 kpa, natomiast wyłączenie organu administracji publicznej to instytucja odrębna od instytucji wyłączenia pracownika. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzają więc rozróżnienie między wyłączeniem pracownika organu i wyłączeniem organu. Osoba sprawująca funkcję monokratycznego organu, w toku postępowania administracyjnego, ma pozycję organu, a nie pracownika. Prawo procesowe wprowadza rozgraniczenie między wyłączeniem pracownika organu i wyłączeniem organu. Artykuł 24 § 1 kpa oraz art. 25 § 1 kpa obejmują zakres różnych spraw, w których ustawa wymaga wyłączenia oraz wywołują różne skutki prawne. Z uwagi na swą ustrojową i procesową funkcję piastun funkcji monokratycznego organu podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu. Przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej ma tę konsekwencję prawną, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. Organ podkreślił również, że decyzję z 12 kwietnia 2024 r. wydał prorektor ds. ogólnych i operacyjnych prof. dr hab. inż. T. B. działający z upoważnienia organu – Rektora. Zdaniem organu z przepisów pswn nie można wnioskować, że rektor (organ uczelni publicznej) jest pracownikiem organu. Dalej organ podniósł, że nie naruszył § 1 ust. 5 w związku z § 3 ust. 1 i § 4 zarządzenia. Autonomia uczelni publicznej, w tym Politechniki Opolskiej [dalej: Uczelnia] wyraża się także w prawie do kształtowania swojego porządku prawnego, który nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów. Autonomia uczelni wynika również z władztwa zakładowego, albowiem uczelnia publiczna jest przykładem zakładu administracyjnego. Pomiędzy skarżącym, korzystającym z zakładu (Uczelni), a organem Uczelni tworzy się więc więź prawna, która zobowiązuje skarżącego do podporządkowania się zakładowym aktom prawnym. Uczelniane władztwo, oczywiście w ramach obowiązującego porządku prawnego, obejmuje również prawo do stanowienia zakładowych norm o charakterze regulaminów i zarządzeń. Zgodnie z § 1 ust. 5 zarządzenia powołano komisję nostryfikacyjną złożoną z trzech, zatrudnionych w Uczelni nauczycieli akademickich, posiadających stopień naukowy doktora habilitowanego oraz reprezentujących dyscyplinę, której dotyczył wniosek nostryfikacyjny skarżącego. Członkowie komisji nostryfikacyjnej są zatrudnieni w Uczelni, posiadają stopień naukowy doktora habilitowanego i reprezentują dyscyplinę nauk [...]. Z brzmienia § 3 ust. 1 zarządzenia wynika, że komisja nostryfikacyjna dokonuje oceny dorobku wnioskodawcy i sporządza opinię w tej sprawie, a w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi osiągnięć stanowiących podstawę nadania wnioskodawcy stopnia naukowego, komisja może skierować dokumenty do recenzji, określając jej zakres i termin. Stosownie natomiast do § 4 zarządzenia komisja nostryfikacyjna sporządza protokół ze wszystkich przeprowadzonych czynności i wydaje dla rektora rekomendację w zakresie prowadzonego postępowania. Zdaniem Rektora zaskarżone postanowienia zarządzenia nie naruszają przepisów rozporządzenia, a także mieszczą się w kompetencji Uczelni do tworzenia własnych (zakładowych) norm. Przepisy rozporządzenia i postanowienia zarządzenia nie stanowią o warunku posiadania przez członków komisji nostryfikacyjnej dorobku naukowego w dyscyplinie, której dotyczy wniosek o uznanie stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym. Zarzuty skarżącego dotyczące nieposiadania przez dr. hab. inż. A. D. i dr. hab. inż. M. L. kompetencji i wiedzy eksperckiej oraz dorobku w dyscyplinie naukowej nauki [...] są więc nieuzasadnione. Zarówno dr hab. inż. M. L. jak i dr hab. inż. A. D. reprezentują dyscyplinę nauki [...], której dotyczył wniosek strony. Zarówno dr hab. inż. M. L., jak i dr hab. inż. A. D., zgodnie z wymaganiami art. 343 ust. 7 pswn, złożyli oświadczenia o dziedzinie i dyscyplinie, które według art. 343 ust. 7 pswn mogą złożyć jedynie osoby prowadzące działalność naukową i osoby biorące udział w prowadzeniu działalności naukowej. Zgodnie natomiast z art. 343 ust. 9 pswn, oświadczenie o dziedzinie i dyscyplinie należy złożyć biorąc pod uwagę ostatnio uzyskany stopień naukowy lub aktualny dorobek naukowy. Doktor hab. inż. M. L. stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w dyscyplinie [...] w roku 2011. Jednak od roku 2018 dr hab. inż. M. L. prowadzi działalność naukową w dyscyplinie nauk [...] co potwierdza oświadczenie o dziedzinie i dyscyplinie, złożone na podstawie art. 343 ust. 7 pswn. Doktor hab. inż. A. D. stopień doktora habilitowanego uzyskał natomiast w roku 2022, w dyscyplinie [...], jednakże od 2018 r. prowadzi on działalność naukową w dwóch dyscyplinach: [...] i [...]. W 2022 r. dr hab. inż. A. D. złożył oświadczenie o prowadzeniu działalności naukowej wyłącznie w dyscyplinie nauk [...] Organ zaznaczył, że braku kompetencji i wiedzy eksperckiej skarżący nie zarzucił innym członkom komisji nostryfikującej: dr hab. inż. E. K. i dr hab. inż. K. H. Następnie Rektor podniósł, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 3 ust. 1 zarządzenia, poprzez skierowanie przez komisję nostryfikacyjną osiągnięć stanowiących podstawę nadania skarżącemu stopnia naukowego do recenzji, pomimo tego, że w sprawie nie zachodziły szczególnie uzasadnione wątpliwości, o których mowa w powyższych przepisach. Pojęcie uzasadnione wątpliwości nie ma bowiem legalnej definicji. Słownik Języka Polskiego (PWN) definiuje wyraz wątpliwość jako niepewność co do prawdziwości jakichś słów, słuszności lub rozstrzygnięć postępowania itp. Istnienie uzasadnionej wątpliwości jest niewątpliwie kwestią ocenną. Komisja nostryfikacyjna, na podstawie rozporządzenia i zarządzenia, mając właśnie uzasadnione wątpliwości skorzystała ze swego uprawnienia, kierując dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe skarżącego do recenzji. To uprawnienie komisji nostryfikacyjnej nie zależy od spełnienia przez jej członków innych warunków, oprócz zatrudnienia w Uczelni oraz posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego reprezentującego dyscyplinę, której dotyczy wniosek skarżącego. Nie mają tym samym znaczenia: tematyka pracy doktorskiej lub habilitacyjnej, ogłoszone publikacje naukowe i naukowy dorobek członków komisji. Postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki. Kompetencje organu do prowadzenia sprawy, wynikające z art. 327 ust. 4 pswn, zakładają możliwość dokonania dokładnej analizy merytorycznej dorobku w korelacji z przedstawionymi w sprawie dokumentami, dając w tym zakresie możliwość zastosowania kontekstowej definicji szczególnie uzasadnionej wątpliwości, która w przedmiotowym przypadku stanowiła potwierdzenie słuszności rozstrzygnięcia dokonanego przez komisję nostryfikacyjną. W ocenie organu również zarzut naruszenia przez organ § 6 ust. 2 rozporządzenia i § 3 ust. 2 zarządzenia nie jest zasadny. Recenzent dr hab. A. S. jest pracownikiem Uczelni oraz posiada stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...], zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r., która obecnie odpowiada dyscyplinie naukowej nauki [...], wedle rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych. Drugi z recenzentów dr hab. I. S. jest pracownikiem Uczelni i posiada stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...], zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych. Recenzenci podjęli się oceny dorobku naukowego skarżącego, który nie wykraczał poza zakres ich naukowego doświadczenia i kompetencji. W opinii Rektora przedstawione recenzje są kompletne, rzetelne, dokładne i obiektywne, a oceny odpowiednio uzasadnione. Brak jest zatem podstaw do uznania, że dokonane w toku postępowania oceny dorobku naukowego skarżącego są nierzetelne, a kompetencje recenzentów niewłaściwe lub niewystarczające. Ponadto skarżący posiada stopień doktora nauk [...], natomiast specyfika jego badań dotyczy zakresu dyscypliny wpisującej się w Polsce w dyscyplinę nauki [...]. Następnie organ podniósł, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia w związku z § 3 ust. 2 zarządzenia, poprzez wyznaczenie recenzentów: dr. hab. A. S. i dr. hab. I. S., przypisanych wprawdzie do dyscypliny nauki [...], nie posiadających jednak dorobku z dyscypliny [...], a zatem nieposiadających kompetencji i wiedzy eksperckiej wymaganej dla oceny dorobku skarżącego i sporządzenia recenzji. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia, a także postanowienie § 3 ust. 2 zarządzenia, jednoznacznie stanowią o warunkach, które muszą spełnić recenzenci wyznaczeni w ramach postępowania nostryfikacyjnego. Posiadany przez recenzentów dorobek naukowy, wcześniejsza aktywność naukowa lub kompetencje nie stanowią warunków, które muszą być spełnione przez recenzentów. Rektor stwierdził też, że poza sporem jest to, że postępowanie nostryfikacyjne skarżącego powinno trwać 90 dni od dnia złożenia przez niego wniosku spełniającego wymagania formalne. Przedłużenie postępowania było spowodowane koniecznością dokładnej oceny przekazanych przez skarżącego dokumentów, w tym analizy dodatkowej (uzupełniającej) dokumentacji, jej tłumaczeniem, oczekiwaniem na przekazanie przez skarżącego tłumaczenia rozprawy habilitacyjnej i koniecznością sporządzenia dwóch recenzji. Organ informował skarżącego o przypadkach niezałatwienia sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i nowe terminy załatwienia sprawy. Skarżący, mimo kilkukrotnego przedłużania terminu postępowania, nie wniósł jednak ponaglenia (art. 37 kpa). Organ zaznaczył też, że nie naruszył § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze-trzecie rozporządzenia, poprzez żądanie przekazania przez skarżącego dokumentów innych niż wymienione w wymienionym przepisie. Przepis ten stanowi o dokumentach, które wnioskodawca powinien załączyć do wniosku w przypadku ubiegania się o uznanie stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, w tym dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe stanowiące podstawę nadania tego stopnia. Podane przez przepis dokumenty stanowią obowiązkowe załączniki do wniosku. Poza tym, katalog dokumentów jest katalogiem otwartym, skoro w tym przepisie jest mowa o dokumentach potwierdzających osiągnięcia naukowe, stanowiące podstawę nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Nie można także odbierać organowi prawa do żądania od strony postępowania uzupełnienia materiału dowodowego, skoro organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a jako dowód powinien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 kpa). W dalszej kolejności organ argumentował, że podczas przeprowadzonego w ramach postępowania nostryfikacyjnego seminarium z udziałem recenzentów skarżący mógł osobiście przedstawić posiadane w dorobku osiągnięcia naukowe stanowiące znaczny wkład w rozwój nauk [...] oraz podać przykłady istotnej aktywności naukowej realizowanej w więcej niż jednej uczelni lub instytucji naukowej, w tym zagranicznej (art. 219 ust. 1 pkt 2-3 pswn). Ponieważ organ ma obowiązek dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a nadto ma on obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał w sprawie (art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa), nie sposób przyjąć, że organizacja seminarium stanowi obrazę przepisów rozporządzenia i zarządzenia, tylko dlatego, że rozporządzenie i zarządzenie nie normują obowiązku organizacji (przeprowadzenia) seminarium, w ramach postępowania nostryfikacyjnego. Uprawnieniem strony postępowania administracyjnego jest składanie wyjaśnień (art. 78 § 1 kpa). Udział w seminarium dał skarżącemu możliwość skorzystania z tego prawa. Zdaniem Rektora nie został naruszony też naruszony w sprawie art. 219 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 3 pswn. Nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego jest możliwe po spełnieniu przez osobę wszystkich (łącznie) warunków określonych w art. 219 ust. 1 pswn. Skarżący spełnił natomiast tylko jeden z tych warunków, a mianowicie, warunek posiadania stopnia naukowego doktora. Organ wskazał, że w postępowaniu nie pominął oceny spełnienia przez skarżącego warunków nadania stopnia doktora habilitowanego, na podstawie wszystkich dokumentów przedłożonych w sprawie przez skarżącego. Obowiązkiem skarżącego, a nie organu, było wykazanie w postępowaniu wszelkimi materiałami (dowodami) spełnienia warunków nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Rektor podniósł, że zgromadzone w sprawie materiały zostały ocenione w kontekście warunków wymienionych w art. 219 ust. 1 pswn. Organ w decyzji z 12 kwietnia 2024 r. stwierdził bowiem, że brak jest możliwości poprawnej i skutecznej weryfikacji przedstawionego w dokumentacji postępowania nostryfikacyjnego wykazu dorobku naukowego w zakresie aktywności naukowej w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej, w szczególności zagranicznej. Organ w zaskarżonej decyzji z 24 maja 2024 r. kilka razy odniósł się do oceny dorobku skarżącego w zakresie osiągnięć naukowych, wskazując także, że skarżący nie przedstawił dowodów na zgłaszane we wniosku osiągnięcia naukowe, w wielu przypadkach jedynie je wymieniając. Odnośnie natomiast do zrealizowanych przez skarżącego projektów organ zauważył, że w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł również argumenty dotyczące jego aktywności w obszarze projektów. Po ponownym zapoznaniu się z dokumentacją przedstawioną przez stronę w tym zakresie, Rektor stwierdził jednak, że skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych dokumentów, które stanowić mogłyby potwierdzenie wymienionych aktywności, pozwalających na ich weryfikację. Ponadto ocena wkładu tychże osiągnięć, jako wnoszących znaczny wkład w rozwój dyscypliny nauki [...], była rolą recenzentów i ich opinia w obliczu braku przedstawienia przez stronę dodatkowych dowodów, pozostaje dla organu wiążąca. Organ podniósł następnie, że nie naruszył również rozporządzenia i zarządzenia, poprzez sporządzenie recenzji nieuwzględniających przesłanek, o których mowa w art. 219 pswn, dokonanie w recenzji niezgodnej z treścią rozporządzenia oraz zarządzenia prezentacji oraz oceny życiorysu zawodowego, nie mających związku z wydanymi recenzjami oraz ich sporządzenie niezgodnie z dokumentem p.n.: "Dobre Praktyki w Procedurach Recenzyjnych w Nauce". Przepisy rozporządzenia i zarządzenie nie regulują bowiem warunków formalnych i zakresu merytorycznego recenzji w postępowaniu nostryfikacyjnym. Podane przez skarżącego: Dobre praktyki w procedurach recenzyjnych w nauce oraz Recenzje w postępowaniach o awans naukowy – nie mają waloru normatywnego, a warunki, które muszą spełnić recenzenci wyznaczeni w postępowaniu nostryfikacyjnym, określa wyłącznie i zupełnie rozporządzenie. Dobór recenzentów w postępowaniu nostryfikacyjnym powinien uwzględniać jedynie warunki określone przepisami rozporządzenia. Nie jest też trafny, zdaniem Rektora, zarzut naruszenia art. 328 ust. 3 pswn w związku z § 7 ust. 1 i § 3 ust. 2 pkt 1 lit b rozporządzenia, poprzez odmowę uznania stopnia naukowego skarżącego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, na podstawie rekomendacji komisji nostryfikacyjnej obsadzonej przez osoby nieposiadające kompetencji i wiedzy eksperckiej z zakresu dyscypliny nauki [...] oraz recenzje sporządzone przez recenzentów nieposiadających nadanego stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie [...]. Przede wszystkim, jak wskazał organ, to Rektor (a nie recenzenci lub komisja nostryfikacyjna) podjął decyzję o odmowie uznania ukraińskiego stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, a decyzja z 12 kwietnia 2024 r. zawiera rzeczowe uzasadnienie odmowy, podjętej na kanwie kryteriów nadania osobie stopnia naukowego doktora habilitowanego, zgodnie z art. 219 pswn. Organ zaznaczył ponadto, że – wbrew zarzutom skargi – nie dopuścił się naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego, a skarżący nie wyjaśnił na czym konkretnie te uchybienia miałyby polegać, co uniemożliwia organowi ustosunkowanie się do tych zarzutów. Na rozprawie pełnomocnicy skarżącego i organu podtrzymali dotychczas prezentowane stanowiska. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w sprawie spełnione były przesłanki wyłączenia organu oraz zaznaczył, że do zbadania dorobku naukowego strony wybrane zostały osoby niereprezentujące właściwej dyscypliny naukowej oraz nieposiadające dorobku naukowego w zakresie nauk [...]. Pełnomocnik Rektora zaznaczył, że w sprawie brak było podstaw do wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty strony okazały się trafne. Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa]. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 328 ust. 5 pswn po przeprowadzeniu postępowania nostryfikacyjnego wydaje się zaświadczenie. Sąd zaznacza jednak, że procedury nostryfikacyjnej nie należy analizować w kontekście przepisów Działu VII kpa "Wydawanie zaświadczeń" regulujących czynności zmierzające do ewentualnego potwierdzenia, na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 217 § 1, art. 218 § 1 kpa). Tymczasem stopień naukowy nadany przez instytucję inną niż ta, o której mowa w art. 328 ust. 1 i 2 pswn, może być uznany za równoważny z odpowiednim polskim stopniem na podstawie umowy międzynarodowej, a w przypadku jej braku – w drodze postępowania nostryfikacyjnego (art. 328 ust. 3 pswn), zatem w toku takiego postępowania właściwy organ analizuje stan sprawy objętej wnioskiem, a następnie – na podstawie podjętych ustaleń – formułuje wypowiedzi oceniające i rozstrzyga o istocie żądania strony. Z tego powodu, zdaniem Sądu, odmowa uznania stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem powinna przybrać formę zaskarżalnej decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co jej istoty (art. 104 § 1-2 kpa). Z treści przepisów wynika, że uczelnia nostryfikuje stopień naukowy w formie zaświadczenia. Nie oznacza to jednak, że w odmowa nostryfikacji jest tożsama z odmową wydania zaświadczenia przybierającą formę postanowienia (art. 219 kpa). Właśnie decyzja administracyjna, daje stronie tego postępowania najszersze gwarancje procesowe dochodzenia swoich praw (wyrok WSA w Lublinie z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 101/21). W sprawie rozpoznanej przez Sąd, organem właściwym do wydania takiej decyzji jest Rektor – nie jest to bowiem czynność zastrzeżona dla innych organów uczelni. Na wstępie rozważań Sąd podkreśla, że z podanych poniżej przyczyn wadliwości decyzji odwoławczej, wydanej wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wymyka się spod kontroli Sądu możliwość oceny zarzutu najdalej idącego, to jest jej nieważności. W stanie faktycznym sprawy niewątpliwym i niespornym jest to, że dr hab. inż. M. L. uczestniczył w pracach komisji nostryfikacyjnej. Przy czym opinię z 10 kwietnia 2024 r., stanowiąca podstawę oceny dorobku strony, sporządziła i podpisała komisja nostryfikacyjna w składzie: dr hab. inż. E. K., dr hab. inż. K. H. i dr hab. inż. A. D. Decyzję pierwszoinstancyjną z 12 kwietnia 2024 r. podpisał z upoważnienia Rektora – Prorektor ds. ogólnych i operacyjnych prof. dr hab. inż. T. B. Z uwagi zaś na sposób w jaki złożono podpis na decyzji z 24 maja 2024 r. (wydanej wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie sposób wskazać kto jest jej autorem. Przede wszystkim, co ważne, nie można jednoznacznie stwierdzić czy jest nim Rektor, czy to on, czy ktoś z jego upoważnienia ją podpisał. Tym samym nie można ocenić, a w dalszej kolejności uznać jej prawidłowości. Pod uzasadnieniem jest nieczytelny grafizm, "parafa", uczyniony bez żadnej pieczęci, bez podania imienia czy nazwiska osoby, której podpis widnieje na dokumencie. Tym samym nie można domyślać się, czy jest to podpis osoby pełniącej funkcję Rektora, a więc dr. hab. inż. M. L. Zatem też bezprzedmiotowe w takim stanie sprawy stają się rozważania z zakresu nieważności decyzji. Spostrzeżenia Sądu w kontekście podpisu są kluczowe, albowiem o ile podpis nie musi być czytelny o tyle musi identyfikować autora, czego w sprawie nie czyni w sposób pewny, jednoznaczny. Zasadnie wskazał na te okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05, odwołując się do uchwały SN z 28 kwietnia 1973 r., sygn. akt III CZP 78/72 (OSN 1973, nr 12 poz. 207), podpisem strony jest bowiem podpis w rozumieniu art. 78 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), który operuje pojęciem "własnoręcznego podpisu". Sądy te uznały, z czym skład orzekający w tej sprawie się utożsamia, że o ile nie musi to być podpis czytelny, to jednak musi być identyfikowalny odnośnie do osoby. Stanowisko to podziela doktryna, zob.: A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 46. Podobne oceny odnośnie do podpisu czynione są tak na gruncie przepisów prawa administracyjnego i jego procedury oraz prawa cywilnego. Sąd Apelacyjny w Białymstoku Wydział I Cywilny w wyroku z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I ACa 684/19 orzekł, że "podpis może być skrócony, nie musi być czytelny, może nawet pomijać pewne litery – np. samą końcówkę nazwiska. Dla zachowania formy pisemnej wymaga się by napisany znak ręczny stwarzał dla osób trzecich pewność, że podpisujący chciał podpisać się pełnym swoim nazwiskiem oraz, że uczynił to w formie, jakiej przy podpisywaniu dokumentów stale używa. W konsekwencji minimum wymagań koniecznych do uznania znaku pisarskiego za podpis jest to, by wyrażał, co najmniej nazwisko, umożliwiał identyfikację autora, przynajmniej według takich kryteriów, jak cechy indywidualne i powtarzalne". Powyższe stanowisko zostało wyrażone również przez Sąd Najwyższy Izbę Cywilną w wyroku z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I CSK 495/18, wskazano w nim, że "podpis powinien wyrażać co najmniej nazwisko i możliwość identyfikacji składającego poprzez weryfikację elementów najpełniej go indywidualizujących (tj. cech indywidualnych treści podpisu i powtarzalnych w sposobie jego wykonania). Podpis może być skrócony, nie musi być czytelny. Pominięcie niektórych liter w imieniu lub nazwisku, zwłaszcza samej końcówki nazwiska, jest dopuszczalną i często stosowaną praktyką kontraktową, byleby z posługiwania się takim skrótem wynikała dla wszystkich oczywista pewność, że podpisujący chciał się podpisać swoim pełnym nazwiskiem oraz, że uczynił to w sposób stale stosowany przy podpisywaniu dokumentów. Nie ma bowiem bezwzględnego obowiązku podpisywania się pełnym imieniem i nazwiskiem, tj. bez uproszczeń i pominięć niektórych liter (z wyjątkiem podpisu drukowanego). Uprawniony jest pogląd, że podpisujący może posługiwać się kilkoma rodzajami podpisów, bądź ich formami uproszczonymi, używanymi, w zależności od okoliczności, zamiennie, pod warunkiem, że jednocześnie istnieje inna metoda potwierdzenia tożsamości. Jeżeli posługuje się podpisem skróconym lub nieczytelnym, to tym samym wyraża stanowczy zamiar użycia skrótu, a nie pełnego nazwiska". Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., decyzja administracyjna obligatoryjnie zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Przepis nie rozstrzyga kwestii użycia pieczęci. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podpis pod decyzją lub postanowieniem może być nieczytelny, jeżeli jest on uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby składającej podpis (wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 777/17, czy też wyrok WSA w Lublinie z 9 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 370/22). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy takie działanie organu Sąd uznaje za naruszające art. 107 § 1 pkt 8 kpa. W ocenie Sądu już ta okoliczność czyni decyzję wadliwą, albowiem nie wiadomo kto ją podpisał, czy był to Rektor, czy osoba przez niego upoważniona. Wadliwości tej w żaden sposób nie konwaliduje, bo nie może, określenie w nagłówku "Rektor", albowiem taki sam nagłówek zawiera decyzja pierwszej instancji, którą podpisał jak wskazano wyżej Prorektor. Ukształtowanie władcze stosunku administracyjnoprawnego, a takim jest przedmiotowa decyzja, wymaga dochowania staranności przy jej formułowaniu, ażeby nie było najmniejszych wątpliwości odnośnie do jej treści i organu, któremu ustawodawca przydał kompetencje do działania. Oznaczenie osoby wydającej decyzję służy kontroli ustalenia umocowania osoby ją wydającej, podpisującej, czego w sprawie uczynić nie można. Grafizm nieczytelny bez pieczęci nie pozwala na zidentyfikowanie autora, a tym samym stwierdzenie – kto wydał zaskarżoną decyzję. Braki identyfikujące autora pod treścią decyzji wykluczają kategoryczne jego określenie. Jednocześnie Sąd zauważa, że dr. hab. inż. M. L. uczestniczył w pracach komisji nostryfikacyjnej, a tym samym brał udział w procedurze, która doprowadziła do powstania opinii o dorobku naukowym strony, będącej następnie jednym z kluczowych dowodów w sprawie, który (obok opinii recenzentów) stał się podstawą ustalenia stanu faktycznego skutkującego negatywną oceną dorobku naukowego skarżącego i odmową uznania ukraińskiego stopnia doktora nauk za równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego. Zatem piastun organu uczestniczył w tworzeniu dowodu podlegającego następnie ocenie przez ten organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli – trywializując – dokonał oceny wyników własnej aktywności. Takiego procedowania w sprawie Sąd nie akceptuje. Należy bowiem zwrócić uwagę, że postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki (wyrok WSA w Lublinie z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 101/21), a co za tym idzie opinia komisji nostryfikacyjnej, czy też recenzja, ma charakter autorytatywnej wypowiedzi znawcy przedmiotu (danej dyscypliny naukowej), która to wypowiedź podlega następnie ocenie organu wydającego decyzję w sprawie z wniosku o uznanie stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym. W konsekwencji autor takiej ekspertyzy nie może być równocześnie piastunem organu rozstrzygającego w sprawie. O ile, w ocenie Sądu, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 84 § 2 kpa, odnoszący się do wyłączenia biegłego, to jednak stwierdzone przez Sąd błędy w działaniu organu stanowią naruszenie art. 7 kpa – ze względu na wątpliwości co do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy przez organ bezpośrednio zaangażowany w "procedurę opiniodawczą", art. 8 kpa – ze względu na podważenie, w opisany wyżej sposób, zaufania strony do organu i narażenie na szwank zasady bezstronności, wskutek braku neutralności organu w stosunku do zgromadzonych materiałów i dowodów opisujących dorobek naukowy skarżącego, a także art. 80 kpa – ze względu na brak możliwości prawidłowego zrealizowania zasady swobodnej oceny dowodów przez organ, który przecież analizowane dowody, również zawierające sformułowania ocenne, wytworzył wskutek podjętej aktywności. Jak wynika z § 1 ust. 3-4 zarządzenia Prorektor ds. nauki powołuje komisję nostryfikacyjną składającą się z minimum 3 nauczycieli akademickich zatrudnionych w Uczelni posiadających co najmniej stopień doktora habilitowanego reprezentujących dyscyplinę, której dotyczy wniosek. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Rektora zgodnie z którym pojęcie "nauczyciela akademickiego reprezentującego dyscyplinę naukową" jest na tyle ogólne, że członkiem takiej komisji może zostać osoba, której aktywność naukowa znajduje się w zakresie danej dyscypliny (w sprawie – nauk o zarządzaniu i jakości). Formalnym przejawem "reprezentowania dyscypliny naukowej" jest oświadczenie osoby prowadzącej działalność naukową o dziedzinie i dyscyplinie, którą reprezentuje, złożone w trybie art. 343 ust. 7 pswn. Brak jest natomiast prawnego wymogu analizowania dorobku naukowego danego nauczyciela akademickiego przed powołaniem go do komisji nostryfikacyjnej. W rozpoznanej przez Sąd sprawie skład komisji nostryfikacyjnej był zgodny z wymogami zarządzenia, co wynika z wyjaśnień organu, a także możliwe jest to zweryfikowania na podstawie danych powszechnie dostępnych na stronie internetowej Politechniki Opolskiej. W tym miejscu jednak Sąd wskazuje na kolejną zdaniem Sądu istotną wadliwość objętej skargą decyzji, wydanej wskutek wniosku skarżącego o uznanie ukraińskiego stopnia doktora nauk [...]. Przypomnienia wymaga, że wniosek określił przedmiot postępowania, zakreślił jego granice i wyznaczył kompetencje organu do jego załatwienia. Realizując w tym zakresie powinności zmierzające do zakończenia sprawy powołana została komisja nostryfikacyjna o składzie adekwatnym do treści wniosku strony, która jednak zakończyła prace wobec ustalenia, że główny nurt badań skarżącego skoncentrowany jest wokół zagadnień badawczych kojarzonych z dyscypliną nauki [...]. W ocenie Sądu postępowanie nostryfikacyjne dotyczące uznania ukraińskiego stopnia doktora nauk [...] mogłoby się w tamtym czasie zakończyć, ponieważ dorobek strony zasadniczo nie mieści się w zakresie dziedziny nauk [...] oraz dyscypliny [...], lecz znajduje się w zakresie dziedziny nauk społecznych oraz dyscypliny [...] (załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych, Dz.U. z 2025 r. poz. 211). Pomimo tego Uczelnia kontynuowała postępowanie nostryfikacyjne, a Prorektor ds. nauki i rozwoju powołał nową komisję składającą się z osób reprezentujących dyscyplinę naukową, której wniosek jednak nie dotyczył. Mając na względzie powyższy tok zdarzeń, nie można nie powtórzyć, że to wniosek strony wyznacza przedmiot i zakres postępowania. W tak zakreślonych granicach organ analizuje i załatwia sprawę. Tymczasem w niniejszej sprawie tak się nie stało. Wniosek o wszczęcie postępowania wyznaczył inny jego przedmiot, a inny natomiast wykreował organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odmawiając ostatecznie uznania stopnia naukowego nadanego skarżącemu za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego w dyscyplinie [...] z uzasadnieniem braku dorobku z dyscypliny nauk [...]. W sytuacji, w której brak było możliwości nostryfikowania stopnia naukowego w dyscyplinie [...], wszczęte postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Skarżący mógł zmodyfikować złożony już wniosek, czy to działając z własnej inicjatywy, czy też wskutek zawiadomienia Uczelni o możliwości załatwienia sprawy niezgodnie z wnioskiem (art. 8, art. 79a kpa), względnie – złożyć nowy wniosek, w którym wskazałby, że wnosi o uznanie uzyskanego za granicą stopnia naukowego za równoważny stopniowi doktora habilitowanego w dyscyplinie [...], jednakże na żadnym etapie tego nie uczynił. Tym samym wynikająca z akt sprawy aktywność Uczelni skutkowała tym, że postępowanie, wbrew przesłankom zawartym w art. 328 ust. 4 pswn, prowadzone było dalej, lecz już z urzędu w innym de facto przedmiocie, a nie na wniosek strony, co stanowi wadę postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). Stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania jest tym bardziej znaczące, że organ odmówił stronie uznania stopnia naukowego w zakresie nauk [...], a więc niezgodnie z wyznaczonym (samodzielnie przez Uczelnię) przedmiotem postępowania dotyczącym uznania stopnia naukowego w zakresie nauk [...] W ostateczności przedmiot decyzji określony w rozstrzygnięciu pozostaje zbieżny z treścią wniosku strony, ale jest już odmienny zarówno od przedmiotu faktycznie przeprowadzonego postępowania nostryfikacyjnego, jak i jej uzasadnienia. Podnoszony przez organ argument, że modyfikacja przedmiotu postępowania nostryfikacyjnego była korzystna dla strony pozostaje bez znaczenia dla powyższej oceny prawnej przeprowadzonego postępowania. Niezależnie od wyżej podniesionego, odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwego wyboru recenzentów Sąd stwierdził, że zgodnie z § 6 rozporządzenia w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi osiągnięć stanowiących podstawę nadania wnioskodawcy stopnia naukowego, podmiot nostryfikujący może skierować dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret drugie albo lit. b tiret drugie rozporządzenia, do recenzji. Recenzowaniu mogą podlegać więc dokumenty stanowiące podstawę nadania stopnia naukowego za granicą albo dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe stanowiące podstawę nadania tego stopnia za granicą. Podmiot nostryfikujący wyznacza nie więcej niż trzech recenzentów spośród swoich pracowników posiadających co najmniej stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie, której dotyczy wniosek, oraz określa zakres recenzji i termin jej przedstawienia (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Regulacja przywołana znajduje dopełnienie w § 3 ust. 1-2 zarządzenia. Przy czym z uwagi na dostrzeżone i podniesione wyżej wadliwości dalsze szczegółowe odnoszenie się do zarzutów wydaje się zbędne. Dość będzie powiedzieć, że – jak wyjaśnił Rektor – recenzent dr hab. I. S. jest pracownikiem Uczelni i posiada stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...], zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych. W takim stanie sprawy, w ocenie Sądu, recenzent dr. hab. I. S. nie odpowiada wymogowi posiadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie nauki [...]. Sąd w żaden sposób nie dyskredytuje dorobku naukowego, wiedzy i umiejętności tego recenzenta, jednak stwierdza, że w świetle przepisów rozporządzenia dr. hab. I. S. nie powinna być wyznaczona na recenzenta dorobku naukowego strony. Jak już wspomniano, w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi osiągnięć stanowiących podstawę nadania wnioskodawcy stopnia naukowego, podmiot nostryfikujący może skierować do recenzji dokumenty złożone wraz z wnioskiem o nostryfikację (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). O tym, czy należy pozyskać dowód w postaci recenzji zdecydowała w sprawie komisja nostryfikacyjna. Jej stanowisko w tej kwestii jest przejawem wiedzy specjalistycznej, a nie wynikiem oceny prawnej zgromadzonej dokumentacji dorobku naukowego wnioskodawcy. Zatem Sąd nie posiada określonych prawem kompetencji do dokonania oceny, czy sporządzenie recenzji było konieczne. Jednak, zdaniem Sądu, dążenie do szczegółowego wyjaśnienia stanu sprawy znajduje umocowanie w art. 7 kpa i nie może stanowić skutecznego zarzutu twierdzenie skarżącego, że zlecenie recenzji było zbyteczne, ponieważ dotychczas zebrane dowody były wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego byłaby przewlekłość postępowania lub bezczynność organu, co w sprawie niniejszej nie występuje. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego czasu trwania postępowania nostryfikacyjnego Sąd wyjaśnia, że o ile nie jest sporne to, że zajęło ono ponad 90 dni (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), o tyle przedmiot niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej nie obejmuje skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Sąd, pozostając związany granicami sprawy ze skargi na decyzję Rektora (art. 134 § ppsa), nie może analizować zagadnień dotyczących czasu procedowania przez ten organ, a tym bardziej przez Uczelnię prowadzącą postępowanie nostryfikacyjne na wniosek skarżącego (art. 328 ust. 4 ppsa). Sąd zaznacza przy tym, że znajdujące zastosowanie w sprawie normy prawne nie przewidują tak zwanego milczącego załatwienia sprawy, a więc upływ terminu wynoszącego 90 dni nie obligował Uczelni do wydania zaświadczenia o nostryfikacji stopnia naukowego. Podsumowując warto podnieść, że dokumenty takie jak: "Dobre praktyki w procedurach recenzyjnych w nauce", czy "Recenzje w postępowaniach o awans naukowy. Poradnik", nie są aktami stanowienia prawa i nie zawierają przepisów konstruujących powszechnie obowiązujące normy prawne, lecz przytaczają wyjaśnienia i zalecenia. Związanie recenzenta zasadami etycznymi i ewentualne naruszenie tych zasad pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego badającego legalność zaskarżonej decyzji Rektora. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 lit b oraz pkt 2 rozporządzenia, w przypadku ubiegania się o uznanie stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego, do wniosku dołącza się: dyplom potwierdzający nadanie tego stopnia, dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe stanowiące podstawę nadania tego stopnia, dyplom potwierdzający nadanie stopnia naukowego uprawniający do wszczęcia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, o uznanie którego ubiega się wnioskodawca; oświadczenie wnioskodawcy: zawierające informację, czy stopień naukowy, o uznanie którego ubiega się, stanowił przedmiot postępowania nostryfikacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, o miejscu i dacie urodzenia. Prawo obligowało więc stronę do przedłożenia Uczelni wymienionych wyżej dokumentów, wyznaczając równocześnie – co istotne zdaniem Sądu – minimalny zakres postępowania dowodowego w sprawie z wniosku o nostryfikację stopnia naukowego. Ze względu na różnice prawne w systemie kształcenia oraz różnice prawne w zakresie nadawania stopni naukowych występujące w systemach polskim i ukraińskim, w ocenie Sądu, Uczelnia słusznie rozbudowała postępowanie dowodowe żądając dodatkowych wyjaśnień, tłumaczeń i dokumentów, w celu dokonania rzetelnej oceny zasadności wniosku o uznanie stopnia naukowego. Notabene uprawnienie podmiotu nostryfikującego do żądania przedłożenia tłumaczenia na język polski dokumentów załączonych do wniosku znajduje umocowanie w § 5 rozporządzenia. Przede wszystkim jednak fundamentalne w tym zakresie przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa (dotyczące postępowania dowodowego) nie ograniczały Uczelni w tej materii, lecz wprost nakazywały dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Nie można, zdaniem Sądu, skutecznie czynić organowi zarzutu, że przed załatwieniem sprawy postanowił zbadać i wyjaśnić okoliczności, które budziły jego wątpliwości, umożliwiając tym samym stronie wykazanie jej racji, a równocześnie realizując zasadę budzenia zaufania do władzy publicznej (art. 8 kpa). Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut podjęcia dodatkowych czynności postępowania wyjaśniającego, bo właśnie niepodjęcie przez komisję nostryfikacyjną dodatkowych czynności wyjaśniających mogłoby uzasadniać zarzut niewyjaśnienia stanu sprawy. W sprawie jednak Uczelnia, co jednoznacznie wynika z akt, dążyła do wyczerpującego zbadania sprawy, a za uwzględnieniem skargi przemawiały inne (opisane wyżej) okoliczności. Zgodnie z informacjami powszechnie dostępnymi na stronie internetowej Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej, wyższym stopniem naukowym w Ukrainie jest doktor nauk. Stopień doktora nauk, wydany przed dniem 20 czerwca 2006 r., jest uznawany za równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego na podstawie umów dwustronnych. Natomiast stopień doktora nauk, wydany w Ukrainie od dnia 20 czerwca 2006 r., może być uznany za równoważny z jego polskim odpowiednikiem w drodze nostryfikacji, w oparciu o rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych za granicą. Skarżący uzyskał dyplom doktora nauk w dniu 21 czerwca 2021 r. W odniesieniu do uzyskanego stopnia naukowego nie znajdowały zastosowania: 1) Protokół między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonego w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (nie publikowany); 2) Porozumienie między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych wydawanych w PRL i ZSRR, podpisane w Warszawie w dniu 10 maja 1974 r. (Dz.U. z 1975 r., Nr 4, poz. 14 i 15); 3) Konwencja o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni naukowych i tytułów naukowych, sporządzona w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 roku (Dz.U. z 1975 r. Nr 5, poz. 28 i 29). Skarżący nie mógł również skorzystać z regulacji art. 328 ust. 1-2 pswn, stanowiących, że stopień naukowy nadany przez uprawnioną instytucję działającą w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym jest równoważny z odpowiednim stopniem naukowym lub stopniem w zakresie sztuki, o których mowa w ustawie. Stopień doktora nadany przez Europejski Instytut Uniwersytecki, zgodnie z Konwencją powołującą Europejski Instytut Uniwersytecki, sporządzoną we Florencji dnia 19 kwietnia 1972 r., jest równoważny ze stopniem doktora. Zasadnie zatem strona wystąpiła o nostryfikację stopnia naukowego nadanego jej przez uczelnię publiczną funkcjonującą na Ukrainie. Powyższe oznacza jednak, że skarżący musiał, ubiegając się o nostryfikację stopnia naukowego na polskiej uczelni publicznej, spełnić łącznie warunki z art. 219 ust. pswn. Zgodnie z tymi przepisami stopień doktora habilitowanego nadaje się osobie, która: 1) posiada stopień doktora; 2) posiada w dorobku osiągnięcia naukowe albo artystyczne, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny, w tym co najmniej: a) 1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, lub b) 1 cykl powiązanych tematycznie artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b, lub c) 1 zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) wykazuje się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej. W sprawie niniejszej organ ustalił i znajduje to potwierdzenie w dokumentach, że skarżący uzyskał stopień doktora. Pozostałe kryteria oceny aktywności i dorobku naukowego strony mają charakter ocenny. Rektor ustalił w tym zakresie, że skarżący nie posiada w dorobku osiągnięć naukowych stanowiących znaczny wkład w rozwój dyscypliny nauki [...], co uzasadnił, a z czym skarżący się nie zgadza. Sąd zaznacza, że ocena, w uproszczeniu – "jakości" dorobku naukowego jest czynnością uchylająca się analizy prawnej, którą mógłby przeprowadzić sąd administracyjny. Niemniej negatywna ocena, czy to wkładu w rozwój określonej dyscypliny, czy to aktywności naukowej, musiała – tak jak w rozpoznanej sprawie – skutkować wydaniem decyzji odmawiającej nostryfikacji stopnia naukowego. Kryteria uznania ukraińskiego stopnia doktora nauk za równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego pozostają bowiem zbieżne z wymaganiami, które musi spełnić osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego na uczelni funkcjonującej w Polsce. Niewypełnienie choćby jednego z tych kryteriów skutkuje odmową przyznania stopnia doktora habilitowanego i odpowiednio też skutkuje odmową uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą za równoważny takiemu stopniowi uzyskanemu w Polsce. Podnoszona przez stronę okoliczność, że Rektor nie analizował, czy skarżący wykazuje się istotną aktywnością naukową realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej, jest bez znaczenia wobec zakwestionowania przez organ tego, że strona posiada w dorobku osiągnięcia naukowe, stanowiące znaczny wkład w rozwój dyscypliny nauki o zarządzaniu i jakości. Z powyższych przyczyn Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę za czynności radcy prawnego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.