I SA/Op 107/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Anna Wójcik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji należności z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi stała się decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku nr [...] z dnia [...] umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne wobec spółki z o.o. "A" z siedzibą w W. w sprawie restrukturyzacji należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc XII 2000 r., miesiące od I – VI 2001 r. i XI - XII 2001 r. oraz za miesiące od I do V 2002 r. w łącznej kwocie 51.481,57 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie restrukturyzacyjne zainicjowane zostało wnioskiem podatnika z dnia 15.11.2002 r., w którym jako należności podlegające restrukturyzacji wskazano zadłużenie z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: XII 2000r., od I do VI i od XI do XII 2001 r. oraz od I do VI 2002 r. w łącznej kwocie 56.935,57 zł a także za okres od XI do XII1996 r. w kwocie 37.188,29 zł, wynikającej z decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Spółki za zobowiązania I. P. jako osoby fizycznej. Decyzją nr [...] z dnia [...] organ I instancji wobec braku wymogu z art. 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155 poz. 1278 ze m.) [dalej: ustawa o restrukturyzacji] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne co do kwoty 5.454,00 zł stanowiącej zaległość z tytułu podatku VAT za czerwiec 2002 r., jako że nie była to należność znana na dzień 30.06.2002 r. (gdyż termin jej płatności upływał z dniem 25.07.2002 r.). Decyzja ta wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. Równocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ I instancji zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie art. 15 w/w ustawy, ponieważ objęta wnioskiem należność w kwocie 37.188,29 zł wynikająca z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na Spółkę jako na osobę trzecią stała się sporna, a to wskutek zaskarżenia tej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24.03.2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3418/01 powyższej decyzji i ustaniem przyczyny zwieszenia postępowania restrukturyzacyjnego, zostało ono podjęte postanowieniem z dnia 25 czerwca 2004 r., a następnie w dniu 28.06.2004 r. została wydana decyzja nr [...] o warunkach restrukturyzacji, która również stała się ostateczna wobec jej niezaskarżenia. Decyzją tą organ I instancji umorzył postępowanie co do kwoty 37.188,29 zł wynikającej z uchylonej przez Sąd decyzji o odpowiedzialności Spółki jako osoby trzeciej oraz ustalił: ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją w łącznej wysokości 51.481,57 zł, opłatę restrukturyzacyjną w wysokości 7.722,20 zł i warunki restrukturyzacji, t.j. konieczność uregulowania opłaty restrukturyzacyjnej, innych, nie objętych restrukturyzacją oraz bieżących zobowiązań publicznoprawnych, a także złożenia informacji o bieżącej sytuacji finansowej oraz udzielonej pomocy publicznej. Zwrócono również uwagę na obowiązek przedłożenia informacji i danych wynikających z przepisów ustawy o pomocy publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ restrukturyzacyjny poinformował Spółkę, że w przypadku spełnienia warunków określonych ustawą o restrukturyzacji, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zostanie wydana decyzja o umorzeniu należności objętych restrukturyzacją, zaś w przypadku braku spełnienia tych warunków postępowanie restrukturyzacyjne, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 2, zostanie umorzone. Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 13.07.2004 r. W zakresie opłaty restrukturyzacyjnej organ wydał dwie decyzje: z dnia 16.07.2004 r., którą rozłożył zapłatę tej opłaty na 11 miesięcznych rat, a następnie decyzją z dnia 24.09.2004 r., zmienił, na wniosek Spółki, termin płatności pierwszej raty. W toku postępowania pismem z dnia 19.07.2005 r. mając na względzie zmieniony stan prawny w zakresie procedur przyznawania pomocy publicznej w związku z akcesją do Unii Europejskiej, wezwano Spółkę do określenia rodzaju żądanej pomocy, wyjaśniając przy tym szczegółowe możliwości w tym zakresie (pomoc indywidualna, wymagająca postępowania notyfikacyjnego przed Komisją Europejską, pomoc de minimis lub inna pomoc w ramach programów pomocowych wymienionych w piśmie organu). Kolejnym pismem z dnia 15.08.2005 r. poinformowano Spółkę o terminach przełożenia informacji o bieżącej sytuacji finansowej Spółki oraz o wynikających z art. 21 ust. 1 i ust. 2a omawianej ustawy terminach i warunkach zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego. W związku z upływem 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kluczborku, działając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. Jako przyczynę wskazał brak spełnienia przez Spółkę wymogów restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 (po sprostowaniu) i 3 ustawy o restrukturyzacji, a mianowicie istnienie na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji bieżących, nieobjętych restrukturyzacją zaległości: z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 466,50 zł, podatku od towarów i usług za okres od VI 2002 r. do III 2005 r. w łącznej wysokości 35.247,18 zł oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z PIT-4 za okres X 2002 r. do XII 2004 r. w kwocie 3.492,84 zł oraz brak przedłożenia przez Spółkę informacji zawierającej dane o bieżącej sytuacji finansowej firmy i o uzyskanej pomocy publicznej oraz planu restrukturyzacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wskazała na niezbędność zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na toczący się przed sądem cywilnym proces o odszkodowanie przeciwko organom skarbowym, które w jej ocenie swoimi bezprawnymi działaniami doprowadziły do ogromnych strat majątkowych Spółki, a która to okoliczność wskazuje, jej zdaniem, na dalsze istnienie należności spornych, oraz z uwagi na niezawiniony przez nią brak spełnienia warunków restrukturyzacji. Wskazując, że przyczyną takiego stanu rzeczy były bezprawne działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku, który dokonał zamknięcia siedziby Spółki, zakwestionowała stwierdzenie organu I instancji, że przedsiębiorstwo nie zmierza do odzyskania równowagi ekonomicznej i nie przeciwdziała utracie zdolności do konkurowania na rynku gospodarczym, gdyż jej wyroby są najtańsze i dobrze się sprzedają na rynku górniczym. Podkreślono, że dla poszerzenia potencjału produkcji potrzebne są środki obrotowe, których Spółka została pozbawiona przez Urząd Skarbowy w Kluczborku i z winy Naczelnika popadła w zaległości podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej wskazaną na wstępie decyzją nie podzielił zarzutów odwołania i stwierdzając w uzasadnieniu, że w istocie rozstrzygnięcie organu I instancji odnosi się do należności w podatku od towarów i usług za miesiące; XII 200 r., I – VI i XI – XII 2001 r. oraz I – V 2002 r., utrzymał je w mocy. Stwierdził, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego nie mogło się odnosić do zaległości za VI 2002 r., co stanowiło jedynie omyłkę organu I instancji w opisowej części decyzji (kwota należności, co do której było prowadzone i zakończone postępowanie restrukturyzacyjne, została określona prawidłowo). Oceniając zaś ponownie przesłanki merytoryczne do umorzenia tego postępowania i konfrontując stan faktyczny ustalony w sprawie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia. Rodzaje oraz przesłanki rozstrzygnięć, którymi może być zakończone postępowanie restrukturyzacyjne, zostały ściśle określone w tej ustawie i organy nie mają w tym zakresie jakiegokolwiek marginesu swobody. Podobnie w sposób ścisły określono tryb postępowania restrukturyzacyjnego, czas jego trwania (od wszczęcia do zakończenia), terminy dotyczące poszczególnych kwestii, obowiązujące przedsiębiorcę i organ restrukturyzacyjny, w tym termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Dlatego też, stosując wymagania nałożone wskazaną ustawą, organ musiał wydać decyzję o zakończeniu restrukturyzacji po upływie 15 miesięcy (co nastąpiło z dniem 14.10.2005 r.) od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji i na ten dzień ustalić, czy warunki, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy zostały spełnione; w przypadku ich spełnienia następowało stwierdzenie umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, a przy braku spełnienia choćby jednego z tych warunków obowiązany był umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne. Ponadto z przepisu art. 21 ust. 2a tej ustawy wynika, że organ restrukturyzacyjny decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ww. ustawy, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że wskutek bezspornego istnienia zaległości podatkowych z tytułu należności nieobjętych restrukturyzacją ( w kategoriach i kwotach podatków wymienionych przez organ I instancji, co nie było przez stronę kwestionowane), istniała konieczność umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Jedynym warunkiem, który Spółka spełniła, było uregulowanie opłaty restrukturyzacyjnej, a tymczasem wymagane było łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Dodatkowo wskazano, że strona nie przedłożyła informacji zawierającej dane o bieżącej sytuacji finansowej firmy i o uzyskanej pomocy publicznej oraz planu restrukturyzacyjnego. Ponadto organ ten nie podzielił podniesionych w odwołaniu zarzutów stwierdzając, że spór o odszkodowanie w procesie cywilnym nie jest "należnością sporną" w rozumieniu tej ustawy i nie obligował do zawieszenia postępowania, natomiast przyczyny uniemożliwiające spełnienie warunków restrukturyzacji nie mogą być brane pod uwagę, jako że ustawodawca takiej możliwości nie przewidział. W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła pominięcie w decyzji o restrukturyzacji skutków ponad 1,5-rocznego zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego, brak ustalenia strat poniesionych przez nią z powodu wydania, uchylonej następnie przez WSA w Opolu, decyzji orzekającej o przeniesieniu na Spółkę odpowiedzialności, skutków sporu cywilnego o odszkodowanie za zamknięcie zakładu Spółki, pominięcie faktu zawiadomienia w dniu 12.09.2003 r. Prokuratury Rejonowej w Kluczborku o popełnionym przestępstwie, braku możliwości uzyskania kredytu hipotecznego, pozbawienia możliwości uczestnictwa w przetargach oraz poniesienia dodatkowych kosztów (rzeczoznawcy finansowego, dokumentacji sądowej, delegacji, kasztów adwokackich) w związku z prowadzonymi przez Spółkę sprawami przeciwko organom skarbowym: w NSA i procesu cywilnego o odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20.09.2006 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji względnie o stwierdzenie jej nieważności i zarzucił, że z naruszeniem art. 15 ustawy o restrukturyzacji zawieszono całość postępowania o ustalenie warunków restrukturyzacji, gdy tymczasem należnością sporną była jedynie kwota 37.188,57 zł (o nią toczył się spór przed NSA, a później WSA), natomiast kwota 51.481,57 zł nigdy nie była sporna, przez co postępowanie co do tej kwoty winno być kontynuowane. Przy braku zawieszenia postępowania w tej części nastąpiło przedłużenie o ponad 1,5-roku najpierw terminu do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji, a następnie decyzji o jej zakończeniu, w wyniku czego organy nakładały na stronę dodatkowe obowiązki, wynikające ze zmienionych w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej przepisów o pomocy publicznej. To zaś naruszyło prawa strony i w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania. Pełnomocnik organu odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów zakwestionował ich zasadność oświadczając do protokołu rozprawy, że przepisy ustawy o restrukturyzacji (art. 1, 12, 15 i 16) nie dają jakichkolwiek podstaw do częściowego zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona pod względem jej legalności nie doprowadziła do stwierdzenia, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym, lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani nie ujawniono okoliczności, które mogłyby stać się podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami). Nie można też wbrew zarzutom skargi dopatrzyć się w skarżonym rozstrzygnięciu rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji. W sprawie jest bezsporne, że ostatecznymi decyzjami Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kluczborku umorzył postępowanie restrukturyzacyjne w części dotyczącej kwoty 5.454,00 zł (decyzja z dnia [...]), a w ramach decyzji z dnia 28.06.2004 r. ustalającej warunki restrukturyzacji umorzył to postępowanie również co do kwoty 37.188,29 zł. Obydwie te decyzje stały się ostateczne. Zatem zakresem tego postępowania już po ustaleniu warunków restrukturyzacji objęta została wyłącznie kwota 51.481,57 zł, co prawidłowo zostało określone w decyzjach organów obu instancji i nie było przez stronę kwestionowane. Organ restrukturyzacyjny, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji (13.07.2004 r.) obowiązany był wydać decyzję o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego tylko w jeden z dwóch przewidzianych przez ustawodawcę w art. 21 ust.1 pkt 1 i 2 omawianej ustawy (w jego brzmieniu obowiązującym od 28.11.2003 r.) sposobów: 1) umorzeniem zaległości, gdy zostaną łącznie spełnione warunki restrukturyzacji określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, 2) umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego przy braku spełnienia choćby jednego z tych warunków. Zgodnie z art. 10 ust. 1 należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca: 1) przedstawi organowi restrukturyzacyjnemu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 3, program restrukturyzacji oraz informację zawierającą dane o jego bieżącej sytuacji finansowej, w tym dane wymienione w art. l ust. 2, oraz 2) wpłaci opłatę restrukturyzacyjną w wysokości ustalonej decyzją o warunkach restrukturyzacji, oraz 3) w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości wymienionych w art. 6 ustawy, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły ocenę stanu faktycznego pod kątem przesłanek wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji, konfrontując całość okoliczności faktycznych w sprawie ustalonych – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia – z wymogami określonymi tym przepisem. Jak słusznie zaakcentował organ odwoławczy, wskazany przepis nie pozostawiał żadnego marginesu swobody czy też uznaniowości organom rozstrzygającym sprawę co do innych, niż określone w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 omawianej ustawy, sposobów rozstrzygnięcia. Przesłanki każdego z tych rozstrzygnięć również unormowane zostały w sposób jednoznaczny, bez możliwości wzięcia pod uwagę jakichkolwiek innych okoliczności np. przyczyn niedotrzymania warunków restrukturyzacji, nawet jeśli byłyby one niezawinione przez przedsiębiorcę uczestniczącego w procesie restrukturyzacji. Dlatego obszerne wskazywanie przez stronę tychże okoliczności, i wskazywanie przyczyn pogorszenia sytuacji firmy, nie mogło mieć w rozpatrywanej sprawie żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zajęcie przez organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę, stanowiska w przedmiocie tych zarzutów miało więc w przeważającej części walor informacyjny, stanowiący realizację zasady przekonywania i wyjaśniania (art. 124 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), pozostający jednak poza sferą oddziaływania na treść rozstrzygnięcia. To ostatnie mogło bowiem znaleźć oparcie wyłącznie w podstawie normatywnej wskazanej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o restrukturyzacji, co organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji słusznie zaakcentował. Jakiekolwiek inne działanie organów, niż wynikające z powołanego przepisu, byłoby działaniem wbrew przepisom prawa i sprzecznym przez to z zasadą legalizmu wyprowadzaną z art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że Spółka nie dotrzymała jednego z warunków restrukturyzacji poprzez posiadanie, na dzień zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego, zaległości podatkowych w zakresie należności nieobjętych restrukturyzacją. Dotyczyło to zaległości w podatku VAT, podatku dochodowym od osób prawnych i podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT –4) w łącznej kwocie 39.206,52 zł, czego skarżąca nie kwestionuje. Podnoszone przez nią przyczyny tego stanu rzeczy według niej obciążające organy skarbowe nie mogą mieć – z przyczyn wskazanych powyżej i z uwagi na normatywną podstawę rozstrzygnięcia – żądnego znaczenia. Jak słusznie ocenił organ II instancji, spełnienie przez Spółkę tylko jednego warunku, a mianowicie uiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej, nie mogło prowadzić do umorzenia należności objętych przedmiotowym postępowaniem. W takiej sytuacji jedynym możliwym sposobem rozstrzygnięcia, w świetle prawidłowo zastosowanego i trafnie zinterpretowanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy było umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego. Bezzasadne są zarzuty podniesione w skardze co do pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy istotnych, zdaniem skarżącej, faktów: zgłoszenia przez spółkę w dniu 12.09.2003 r. zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w Kluczborku o popełnieniu przestępstwa, bieżącego przekazywania organom podatkowym sprawozdań finansowych i z działalności, zeznań podatkowych, skarg, odwołań i informacji o problemach w prowadzonej działalności. Okoliczności ta nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia badanej sprawy i dlatego nie musiały być przedmiotem dowodu, czy też jego oceny. Przedmiotem dowodu, w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej, mogą być jedynie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Te zaś wynikają z normy prawa materialnego, która jest podstawą rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, w tym przypadku – art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. Wskazane przez stronę okoliczności takiego znaczenia nie mają. To samo stwierdzenie odnieść należy do wskazywanych przez skarżącą przyczyn niedotrzymania warunków restrukturyzacji jako przesłanki nie wymienionej przez ustawodawcę, a przez to obojętnej dla wyniku sprawy. Całkowicie nietrafny jest zarzut pominięcia faktu zawisłości sporu cywilnego o odszkodowanie w wysokości 2.415.200,00zł pomiędzy skarżącą a organami skarbowymi. Nie są to bowiem – jak chce tego skarżąca – należności sporne w rozumieniu ustawy o restrukturyzacji, która zawiera legalną definicję takich należności sformułowaną w jej art. 2 pkt 4, w myśl którego należności sporne to takie należności, o których mowa w art. 6, będące przedmiotem sporu, w przypadku gdy od decyzji dotyczącej danej należności, wydanej przed 1.07.2002 r., wniesiono odwołanie lub skargę do sądu albo tego rodzaju decyzja jest przedmiotem postępowań nadzwyczajnym zmierzających do jej wzruszenia i wszczętych na wniosek. Chodzi więc w nim wyłącznie o należności publicznoprawne, a nie – o charakterze cywilnoprawnym, co zresztą dodatkowo wynika z tytułu samej ustawy. Z tego względu bezzasadny jest również kolejny zawarty w skardze zarzut o konieczności dalszego zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na istnienie należności spornych, rozumianych przez skarżącą jako należności o charakterze odszkodowawczym, o które toczy się spór przed sądem cywilnym. Taka sama ocena dotyczy również zarzutu sformułowanego w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 20.09.2006 r., iż brak było w ogóle podstaw do zawieszenia postępowania co do tej części należności objętej wnioskiem o restrukturyzację, które nie były sporne, czyli co do kwoty 51.481,57 zł. W jego ocenie, skoro spór przed NSA (i dalej WSA) dotyczył jedynie należności w kwocie 37.188,29 zł jako wynikającej z decyzji o odpowiedzialności Spółki jako osoby trzeciej, to w pozostałym zakresie postępowanie powinno być kontynuowane; jego zawieszenie w całości pogorszyło przy tym sytuację strony, skoro od 1 maja 2004 r. obostrzeniu uległy przepisy dotyczące pomocy publicznej. Stanowisko takie w żadnym razie nie zasługuje na aprobatę. Pomijając już kwestię, iż zarzut dotyczący zawieszenia postępowania powinien być podnoszony w fazie postępowania o ustalenie warunków restrukturyzacji zakończonego decyzją z dnia 28.06.2004 r., która stała się decyzją ostateczną, to całkowicie mylny jest pogląd o możliwości zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego tylko w tej części, która dotyczy należności spornych. Pozostaje on w sprzeczności z treścią art. 15 i 16 omawianej ustawy. Przepis art. 15 stanowi, że w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu, do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Użycie sformułowania "w sprawie restrukturyzacji" oznacza, zdaniem Sądu, że chodzi o zawieszenie całej sprawy restrukturyzacyjnej, nie zaś tylko jej części dotyczącej należności spornych. Przepis ten musi być bowiem interpretowany w łączności z art. 16, z którego jednoznacznie wynika, że tego rodzaju należności mogą być wyłączone z postępowania restrukturyzacyjnego tylko na wniosek przedsiębiorcy i bez możliwości ponownego ich włączenia do restrukturyzacji; jedynie wówczas postępowanie może być kontynuowane bez konieczności jego zawieszenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie Również brzmienie art. 1 i art. 12 omawianej ustawy wskazuje na obowiązek prowadzenia jednego postępowania restrukturyzacyjnego co do wszystkich należności. Brak jest więc postaw do przyjęcia, by dopuszczalne było zawieszenie tego postępowania tylko w części obejmującej należności sporne. Z kolei użyte w postanowieniu z dnia 16.12.2002 r. o zawieszeniu postępowania sformułowanie, iż postępowanie ulega zawieszeniu w części, wynikało z faktu, że decyzją z tego samego dnia umorzono postępowanie restrukturyzacyjne co do kwoty 5.454,00 zł jako stanowiącej należności, które nie mogły być uznane jako "należności znane" w rozumieniu art. 6 omawianej ustawy, przez co zawieszenie nie mogło obejmować tej części żądania wynikającego z wniosku o restrukturyzację. Nie można zgodzić się również z zarzutem pogorszenia sytuacji strony z uwagi na przedłużony czas trwania postępowania restrukturyzacyjnego. Skarżący nie wykazał, że na dzień 30.04.2004 r., kiedy to jego zdaniem powinno być zakończone postępowanie restrukturyzacyjne, spełniał warunki wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, a więc, że nie posiadał w tej dacie zaległości z tytułu zaległości nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym. Wniosek przeciwny wynika z materiału dowodowego sprawy (k. 47 akt administracyjnych). Ponadto w toku całego postępowania był bowiem informowany o możliwości ubiegania się o pomoc de minimis, jednak nie złożył oświadczenia, aby z takiej formy pomocy chciał skorzystać. Uznając zatem, że w sprawie został w sposób prawidłowy zebrany materiał dowodowy, że jest on kompletny i właściwie oceniony oraz że zastosowano w niej adekwatne do stanu faktycznego przepisy prawa materialnego, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.