I SA/Op 129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 5 października 2011 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec zobowiązanego L.B., na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...]. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia ostatecznego sprawy". Na jego uzasadnienie nie przytoczył żadnych okoliczności faktycznych ani argumentacji prawnej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek na uwzględnienie nie zasługuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 t.j.) – dalej jako [p.p.s.a.] po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj.: wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien więc wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Odnosząc się nadto do istoty tego rodzaju wniosku należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości zatem problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązku strony (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2006, str. 186). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie opisanych na wstępie tytułów wykonawczych. Jest to zatem postanowienie, które nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Już zatem z tego powodu wniosek skarżącego w niniejszej sprawie jest całkowicie nieuzasadniony. Niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, przeszkodą do uwzględnienia przedmiotowego wniosku skarżącego stanowi w niniejszym przypadku zupełne zaniechanie jego uzasadnienia, a zatem niewykazanie zaistnienia okoliczności wymaganych art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd nie działa z urzędu, natomiast pełnomocnik skarżącego żadnych okoliczności mogących być przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przedstawił ani ich nie udokumentował. W tym względzie wniosek nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji. Tym samym w niniejszym postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie był uprawniony do poszukiwania okoliczności uzasadniających złożony przez stronę wniosek (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), Z przedstawionych zatem powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.