I SA/Op 140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla ustalających podatek od nieruchomości za 2016 i za 2017 r. w sprawie ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty i odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. oraz odmowy rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017r. postanawia: oddalić wniosek. W dniu 16 kwietnia 2018 r. A S.A. w [...] (dalej określana jako strona lub skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 października 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 19 czerwca 2017 r. odmawiającą Spółce rozłożenia na raty części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2016 i odmawiającej odroczenia terminu zapłaty pozostałej części zaległości podatkowej za ten rok, a także odmawiającej rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 rok. Wnioskiem złożonym w tut. Sądzie w dniu 27 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w podatku od nieruchomości za lata 2016-2017, przywołując jako podstawę prawną przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." W uzasadnieniu wskazała, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na jednorazową zapłatę zadłużenia w podatku od nieruchomości. Od 2015 r. pozostaje w procesie restrukturyzacji zadłużenia i w firmie są prowadzone działania naprawcze. Wykonanie decyzji podatkowych w drodze egzekucji sprowadzi na Spółkę niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, nawet poprzez licytację jej majątku. Grozi to zwolnieniem zatrudnianych pracowników i zamknięciem zakładu. Do wniosku dołączono dokumentację obrazującą sytuację finansową Spółki. W odpowiedzi na skargę organ, odnosząc się do ww. wniosku zwrócił uwagę, że jego przedmiotem są inne akty niż zaskarżony skargą wniesioną do sądu administracyjnego, a nadto, że na etapie rozstrzygania sprawy przez to Kolegium zaległości w podatku od nieruchomości wynikały z deklaracji strony, a nie z decyzji wymiarowych organu podatkowego. Wnosząc o oddalenie wniosku w tym przedmiocie wskazało, że przedmiotem wniosku składanego na podstawie art. 61 par. 3 P.p.s.a. nie może być dowolna decyzja wskazana przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W przywołanych regulacjach prawnych mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zwrotu "w granicach danej sprawy" stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (tak T. Woś [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.). W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o odmowie rozłożenia na raty części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2016 i odmawiającej odroczenia terminu zapłaty pozostałej części zaległości podatkowej za ten rok, a także odmawiającej rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 rok. Strona skarżąca wnioskuje zaś o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji ustalających jej podatek od nieruchomości za 2016 i za 2017 rok, a z uzasadnienia wniosku wynika, że został on wniesiony z uwagi na obawę przed skutkami, jakie dla skarżącej mogą wystąpić w przypadku przymusowego ściągnięcia tych należności. Stwierdzić wobec tego trzeba, że w tej sytuacji brak jest tożsamości przedmiotowej pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem, a decyzjami, co do których wystąpiono z wnioskiem o wstrzymanie wykonania (por. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GZ 246/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Zaskarżona skargą decyzja i decyzje przywołane we wniosku (niezależnie od tego, że strona nie wskazuje ich numerów i dat wydania) rozstrzygają bowiem odmienne kwestie, w oparciu o inną podstawę prawną. Reasumując należy stwierdzić, że na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji określających wysokość podatku od nieruchomości na lata 2016 – 2017. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.