I SA/Op 154/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka jawna H. H., M. W. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi wniesionej przez spółkę jawną A H.H., M.W. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu stała się decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] którą określono skarżącej za luty 2007 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu i przeniesienia na rachunek bankowy w innej kwocie niż zadeklarowała Spółka oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Jak wynika z treści skargi, decyzję zaskarżono w części dotyczącej utrzymania w mocy ustalonego dodatkowo zobowiązania podatkowego w wysokości 223,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia organów były ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, że skarżąca zawyżyła podatek naliczony w łącznej wysokości 1.662,27 zł, wynikający z faktur obciążających Spółkę opłatami leasingowymi i kosztami nabycia benzyny bezołowiowej do samochodu osobowego, a nadto zaniżyła podatek należny wskutek nieprawidłowego ustalenia obowiązku podatkowego w zakresie usług transportowych, naruszając art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) - dalej: [u.p.t.u.]. Zawyżenie podatku należnego (według stawki 22%) wyniosło kwotę 929 zł. W związku z takimi ustaleniami organy podatkowe obu instancji na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. ustaliły skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 223,00 zł stanowiącej 30% zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wynoszącej 743 zł. Skarżącą zarzuciła, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to: przepisów prawa materialnego - art. 154 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. w związku z art. 168 i 176 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez zastosowanie normy sprzecznej z przepisami unijnymi, art. 109 ust. 4 u.p.t.u. w związku z art. 2, art. 5, art. 6 i art. 7 VI Dyrektywy poprzez sprzeczne z tą Dyrektywą obciążenie dodatkowym zobowiązaniem podatkowym, jak również naruszenie art. 109 ust. 4 u.p.t.u. w związku z art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie zgodził się z zarzutami w niej podniesionymi, wskazał, że organy nie stosowały w sprawie art. 109 ust. 4 u.p.t.u, którego sprzeczność z prawem wspólnotowym zarzucono, a podstawą ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego były przepisy art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. Powołując się na wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 309/07 wywiódł, że sporne dodatkowe zobowiązanie ma charakter sankcji administracyjnej a wobec tego regulacje takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. pozostawione są swobodzie państw członkowskich, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., wydanym w sprawie o sygnaturze I FSK 1062/06, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniami następującej treści: 1. czy art. 2 ust. 1 i 2 I Dyrektywy w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej; 2. czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 VI Dyrektywy, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego; 3. czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 VI Dyrektywy mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. Skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczy zgodności art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. przewidujących możliwość nałożenia na podatnika tego podatku obowiązku zapłaty dodatkowego zobowiązania podatkowego w wypadku zawyżenia wykazanego przez podatnika zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego bądź zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, z odpowiednimi przepisami I Dyrektywy i VI Dyrektywy a nadto odnosi się także do wykładni użytego w VI Dyrektywie pojęcia "środki specjalne" i zakresu uprawnień Państw Członkowskich, wynikających z treści art. 33 VI Dyrektywy. W sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem, ze względu na badanie prawidłowości rozliczenia podatku za luty 2007 r. i zaskarżenie decyzji organu odwoławczego jedynie w części odnoszącej się do dodatkowego zobowiązania podatkowego, zagadnieniem poddanym kontroli Sądu jest między innymi rozstrzygnięcie, czy ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. jest zgodne z przepisami unijnymi, jednakże nie - jak w powołanym pytaniu prejudycjalnym - z przepisami I i VI Dyrektywy, lecz z przepisami obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, 2006/112/WE (Dz.U. UE L nr 347 poz. 1). Stanowi ona ujednolicony tekst dotychczasowej VI Dyrektywy a ponadto włączono do niej zapis art. 1 dotychczasowej I Dyrektywy jak również wszystkie postanowienia kolejnych traktatów akcesyjnych, które modyfikowały treść VI Dyrektywy. Wprowadzone w nowej dyrektywie usystematyzowanie przepisów, nowa, bardziej czytelna struktura tekstu, uaktualnienie przepisów, a nawet zmiany merytoryczne (n.p. co do dostawy towarów na pokładzie statków, usług radiowych i telewizyjnych) nie zmieniły treści tych postanowień dotychczasowych Dyrektyw, do których odnosi się powołane pytanie prejudycjalne. Dotychczasowemu brzmieniu art. 2 I Dyrektywy odpowiada bowiem art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wskazujący na fundamentalne cechy podatku od wartości dodanej, art. 2 obecnej Dyrektywy 112 odpowiada swą treścią artykułowi 2 VI Dyrektywy, podobnie jak obecny art. 62 stanowi odpowiednik dotychczasowego art. 10 ust. 1 lit a) zaś art. 63 - 71 Dyrektywy 112 - odpowiada art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy; podobnie przepisy art. 395 i art. 401 Dyrektywy 112 odpowiadają regulacjom zawartym w art. odpowiednio: 27 ust. 1 i w art. 33 VI Dyrektywy. Zatem rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sprawy zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, której aspekt prawny jest zbieżny ze sprawą rozpoznawaną obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, będzie miało wpływ także na rozstrzygnięcie w tej ostatniej sprawie. Wypowiedź Trybunału będzie miała bowiem znaczenie dla oceny, czy stosowanie instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidzianej w prawie krajowym jest zgodne z regulacjami prawa wspólnotowego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 5 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 483/08 (niepublik.), nie ulega wątpliwości, że orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której wystąpiono z pytaniem prejudycjalnym, lecz także w innych podobnych sprawach. Skoro więc rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania toczącego się przez Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-502/07, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem.