I SA/Op 168/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2025 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego K. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 stycznia 2025 r., nr 023/2025 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z dnia 19 grudnia 2024 r., nr BP156.8110.1829.2024.AF.RDM, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego K. Spółki z o.o. w K. kwotę 200,00 zł (słownie złotych: dwieście 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe-Handlowe K. Spółkę z o.o. w K. (dalej jako: Skarżąca, Strona, Wnioskodawca, Spółka) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 stycznia 2025 r. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1199), § 13zzq ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 poz. 187 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), którą organ ten, po rozpatrzeniu odwołania Strony utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim z dnia 19 grudnia 2024 r. (nr BP156.8110.1829.2024.AF.RDM) o odmowie przyznania pomocy finansowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 30 października 2024 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe K. Spółka z o.o w K. wniosła, za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR (PUE) do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim wniosek o udzielenie pomocy finansowej z tytułu szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2024 r. gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub huraganu, które wynoszą powyżej 30 % średniej rocznej produkcji roślinnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły te szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji roślinnej w wysokości, która nie przekracza równowartości kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego ustalonej na 2024 r. (zwanym w dalszej części: "wnioskiem"). W ramach powyższego wniosku Strona, w zakładce "Informacje o podatku i szkodach" w sekcji "Obniżenie średniej rocznej produkcji" wskazała, że obniżenie dochodu w wyniku szkód w produkcji roślinnej wyniosło 504 573,36 zł, co stanowi 46,88 % średniej rocznej produkcji, natomiast w sekcji "Wysokość III i IV raty podatku rolnego na 2024 r.", Beneficjent oświadczył, iż kwota III raty podatku wynosi 15 727,00 zł, a kwota IV raty podatku wynosi 15 727,00 zł. Wnioskodawca zaznaczył również w powyższej zakładce, że niekorzystnym zjawiskiem atmosferycznym, które dotknęło Jego gospodarstwo były przymrozki wiosenne. Jednocześnie w omawianym podaniu Strona oświadczyła, że nie otrzymała odszkodowania oraz wskazała, że w dniu wystąpienia szkód, co najmniej 50% upraw w gospodarstwie było ubezpieczone od co najmniej jednego z ryzyk: suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, piorunu, obsunięcia się ziemi lub lawiny. Do wniosku Strona dołączyła kserokopię protokołu dotyczącego oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego, kserokopię deklaracji na podatek rolny na rok 2024, kopię polisy ubezpieczenia, potwierdzenie uiszczenia zapłaty pierwszej i drugiej raty płatności wyżej zawartej polisy oraz oświadczenie podpisane w imieniu Spółki przez M. P., z którego wynika iż w załączonym protokole z oszacowania szkód błędnie została wpisana powierzchnia jęczmienia ozimego objętego ubezpieczeniem. Właściwy obszar wynosił 114,19 ha, co zostało również potwierdzone dołączoną do wniosku polisą. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim, decyzją z dnia 19 grudnia 2024 r. odmówił Stronie przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że odmowa przyznania płatności nastąpiła z uwagi na niedołączenie do wniosku załącznika w postaci kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na rok 2024, który to załącznik - oprócz protokołu z oszacowania szkód i kopii polisy ubezpieczeniowej - stanowi zgodnie z § 13zzq ust. 7 rozporządzenia dokument obligatoryjny. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania pomocy finansowej. Powołując się na treść § 13 zzq rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że uprawnionym do wprowadzonego wsparcia, szkody w gospodarstwie rolnym producenta rolnego - obliczone za pomocą publicznej aplikacji - muszą wynieść powyżej 30% średniej rocznej produkcji roślinnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody w tym suszy, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok w którym wystąpiły te szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji. Obowiązkowym załącznikiem do wniosku o udzielenie pomocy zgodnie z § 13 zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia jest kopia decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2024 r., o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Organ odwołał się także do treści art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1176 ze zm.) wskazując, że podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 10, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Przy czym podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Wskazał następnie, że zgodnie z art. 1 załącznika nr I do Rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2022.327.1), za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zdaniem organu powyższe obejmuje w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub organizacje prowadzące regularną działalność gospodarczą. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy ARiMR rozpoznając wniosek o przyznanie pomocy, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, nie czynią samodzielnych ustaleń w zakresie warunków jej otrzymania. Opierają się w tym zakresie na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, ustalając jednocześnie czy żądanie z wniosku może zostać objęte pomocą o której mowa w § 13 zzq rozporządzenia. Organ zwrócił uwagę, że gdyby intencją ustawodawcy było również, by osoby prawne mogły być beneficjentami ww. pomocy, przepis szczegółowy dotyczący obligatoryjnych załączników zostałby sformułowany inaczej, tzn. umożliwiałby złożenie kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego albo deklaracji - w zależności od formy rozliczania tego podatku przez Wnioskodawcę. W ww. rozporządzeniu, Rada Ministrów uzależnia udzielenie wsparcia poszkodowanemu będącemu producentem rolnym, który zgodnie z § 13zzq rozporządzenia ust. 7 dołączy do wniosku określone załączniki. Nie ulega zatem wątpliwości, że tak skonstruowana delegacja ustawowa obejmuje także umocowanie do określenia kategorii podmiotów uprawnionych do płatności na przykład przez uprzywilejowanie niektórych grup podmiotów. Konsekwencją zaś brzmienia przepisu § 13zzq ust. 7 rozporządzenia było wykluczenie z pomocy będącej przedmiotem niniejszej decyzji podmiotów, które załączników wymienionych w tym przepisie przedłożyć nie mogą, w konsekwencji czego nie należą do kręgu osób uprawnionych do otrzymania wsparcia. W rezultacie organy ARiMR nie są upoważnione do określenia innych aniżeli wymienione wprost w tych przepisach wymogów jakie muszą spełniać podmioty ubiegające się o pomoc, zwłaszcza w zakresie wymaganych załączników. Organ zwrócił ponadto uwagę, że przepisy ustawy o podatku rolnym nie wskazują, by decyzja o podatku rolnym (art. 6a ust. 6) oraz deklaracja na podatek rolny (art. 6a ust. 8) były traktowane jako dokumenty alternatywne. Wręcz przeciwnie - w przepisach ww. ustawy dokonano wyraźnego rozróżnienia ich pozycji prawnej. Stąd też niedopuszczalnym byłoby przyjęcie, iż brak przywołania w § 13zzq ust. 7 rozporządzenia deklaracji na podatek rolny, jest nieistotny, a co za tym idzie, iż dołączenie deklaracji do wniosku klęskowego wypełnia dyspozycję § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że Skarżąca Spółka nie wykazała w wymagany sposób prawem okoliczności uprawniających go do uzyskania pomocy, o jaką się ubiegał. We wniesionej skardze Spółka podniosła zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której istniały podstawy do uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a., - art. 80 K.p.a. w zw. art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1a ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez wybiórczą i nierzetelną ocenę materiału dowodowego tj. nieuwzględnienie złożonej przez Stronę deklaracji na podatek rolny na rok 2024, co w konsekwencji skutkowało nieuzasadnioną odmową przyznania pomocy finansowej. II. przepisów prawa materialnego tj.: - § 13zzq ust. 1 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 1 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472 uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2022 roku (Dz. Urz. UE.L Nr 327, str. 1) w zw. z art. 6a ust. 8 ustawy z o podatku rolnym, poprzez niezasadne przyjęcie, że pomoc finansowa, o którą wnioskowała Strona nie może być udzielona podmiotowi, któremu nie doręcza się decyzji ustalającej kwotę podatku rolnego, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno doprowadzić do wniosku, że zgodnie z treścią art. 1 do załącznika nr I do ww. rozporządzenia UE, pomoc finansowa może być także przyznana przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ustala jedynie w drodze deklaracji na podatek rolny za dany rok kalendarzowy i nie ma możliwości, z uwagi na brzmienie przepisów prawa krajowego, uzyskać podatkowej decyzji wymiarowej. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i o zasądzenie od organu na rzecz Strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a. ), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie). Z kolei na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Z przepisów tych wynika, że uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu wydanej w pierwszej instancji byłoby zasadne w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a takie naruszenie Sąd stwierdził w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora ARiMR w Opolu z dnia 30 stycznia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim z dnia 19 grudnia 2024 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej. W badanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Spółki o udzielenie pomocy finansowej z tytułu szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2024 r. niekorzystnych zjawisk atmosferycznych - suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi (szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy) w wysokości, która nie przekracza równowartości kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego ustalonej na 2024 r. Zdaniem organów obu instancji odmowa przyznania płatności nastąpiła z uwagi na niedołączenie do wniosku załącznika w postaci kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na rok 2024, który to załącznik - oprócz protokołu z oszacowania szkód i kopii polisy ubezpieczeniowej - stanowi (zgodnie z § 13zzq ust. 7 rozporządzenia) dokument obligatoryjny. Z kolei strona skarżąca uważa, że takie stanowisko organów nie zasługuje na uwzględnienie, skoro pomoc finansowa, o którą ubiegała się Spółka może być także przyznana przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego realizuje w drodze samoobliczenia podatku, zatem nie ma możliwości, z uwagi na brzmienie przepisów prawa krajowego (art. 6a ust. 8 ustawy o podatku rolnym), uzyskać podatkowej decyzji ustalającej. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do § 13 zzq ust. 1 rozporządzenia w 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2024 r. gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub huraganu w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, które zostały oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, i które wynoszą powyżej 30 % średniej rocznej produkcji roślinnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły te szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji roślinnej. 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia 2022/2472 oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. 3. Średnia roczna produkcja roślinna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest ustalana na podstawie danych rachunkowych lub dokumentów potwierdzających wielkość prowadzonej produkcji roślinnej w danym gospodarstwie rolnym, a w przypadku braku takich danych lub takich dokumentów - na podstawie danych Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - Państwowego Instytutu Badawczego o średniej wielkości produkcji roślinnej, udostępnianych przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra. 4. Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony do dnia 15 listopada 2024 r. na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej. 5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, może zostać złożony za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 6. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera: 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1; 2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość; 4) informacje o prowadzonej przez producenta rolnego działalności gospodarczej oraz o wysokości otrzymanej przez niego pomocy publicznej, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. 7. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się: 1) kopię protokołu oszacowania szkód, o którym mowa w § 5 ust. 5, który poza informacjami, o których mowa w § 5 ust. 8, zawiera: a) informacje o powierzchni upraw rolnych, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2024 r. gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub huraganu w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, b) potwierdzenie wystąpienia szkód, o których mowa w lit. a, przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce ich wystąpienia, a w przypadku gdy gospodarstwo rolne jest położone na obszarze co najmniej dwóch województw, w których wystąpiły te szkody, przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce położenia największej części tego gospodarstwa - przez sporządzenie na tym protokole adnotacji o potwierdzeniu wystąpienia tych szkód; 2) kopię polisy ubezpieczeniowej potwierdzającej zawarcie umowy ubezpieczenia upraw rolnych; 3) kopię decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2024 r., o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. 8. Wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, stanowi równowartość kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego ustalonego producentowi rolnemu wnioskującemu o pomoc, o której mowa w ust. 1, na 2024 r. 9. W przypadku gdy ze złożonych wniosków, o których mowa w ust. 4, wynika, że zapotrzebowanie na pomoc, o której mowa w ust. 1, przekracza łącznie kwotę 160 mln zł, do obliczenia wysokości tej pomocy stosuje się współczynnik korygujący. Współczynnik korygujący stanowi iloraz kwoty 160 min zł i kwoty równej zapotrzebowaniu na tę pomoc wynikającemu ze złożonych wniosków oraz jest ustalany z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. 10. Łączna wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć: 1) 80 % kwoty obniżenia dochodu z produkcji roślinnej - obliczonego zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia 2022/2472; 2) 90 % kwoty obniżenia dochodu z produkcji roślinnej - obliczonego zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia 2022/2472 - dla gospodarstw rolnych położonych na obszarach z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami określonymi w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. 11. W przypadku gdy łączna wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, oraz pomocy otrzymanej na podstawie odrębnych przepisów wraz z odszkodowaniem z zakładu ubezpieczeń przekraczałaby kwotę, o której mowa w ust. 10, pomocy, o której mowa w ust. 1, udziela się w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą obliczoną zgodnie z ust. 10 a wysokością pomocy otrzymanej na podstawie odrębnych przepisów i otrzymanych odszkodowań. 12. Pomoc, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli łączna kwota pomocy otrzymanej na podstawie odrębnych przepisów oraz otrzymanych odszkodowań przekracza kwotę, o której mowa w ust. 10. 13. Pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50 %, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2024 r. gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub huraganu w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych, nie było ubezpieczone co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3. 14. Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest wypłacana na rachunek producenta rolnego wskazany w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Należy zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z przepisem § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472 (podkreślenie Sądu). Przepis ten przy tym odsyła do definicji przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472, zgodnie z którym: za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarcza bez względu na jego formę prawną (podkreślenie Sądu). Obejmuje to w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub organizacje prowadzące regularną działalność gospodarczą. Analiza treści przepisu § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wskazuje na krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania przedmiotowej pomocy – są to zatem producenci rolni będący: mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia 2022/2472. Ustawodawca nie wprowadził tu zatem jakiejkolwiek dystynkcji ze względu na formę prawną, w jakiej producent rolny prowadzi działalność. Rozróżnienie takie nie wynika również z odesłania, zawartego w tym przepisie, do załącznika 1 do rozporządzenia 2022/2472. Przeciwnie - według art. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Obejmuje to w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub organizacje prowadzące regularną działalność gospodarczą. Ma to o tyle istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, iż Skarżąca nie jest osobą fizyczną, lecz przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki prawa handlowego. Takiemu podmiotowi zaś nie jest wydawana przez organ podatkowy decyzja ustalająca podatek rolny na dany rok kalendarzowy, bowiem składa on corocznie deklarację na podatek rolny, zgodnie z art. 6a ust. 8 ustawy o podatku rolnym. Przyjęcie wykładni zaproponowanej przez organ, zgodnie z którą to w istocie rodzaj wymaganego przez ustawodawcę załącznika do wniosku o pomoc (kopia decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2024 r., o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym) determinuje krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania pomocy, prowadzi de facto do "skonsumowania" przepisu § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia przez przepis § 13zzq ust. 7 pkt 3 tego rozporządzenia, a którego literalna treść prowadzi do ograniczenia zakresu podmiotowego pomocy, określonego w § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia do osób fizycznych jedynie. Ten sposób interpretowania normy prawnej wynikającej z obydwu powyższych regulacji prowadzi do pozbawienia znaczenia normatywnego przepisu § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w tej części, w jakiej odnosi się on do producentów rolnych będących mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472 innych, niż osoby fizyczne. Tylko bowiem w przypadku osób fizycznych w podatku rolnym jest możliwe dołączenie do wniosku "kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2024 r., o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym". Takiej wykładni powyższych regulacji sprzeciwia się jednak dyrektywa interpretacyjna znana jako zakaz wykładni per non est , która uznawana za jedną z najbardziej podstawowych dyrektyw wykładni. Zgodnie ze wskazaną dyrektywą nie powinno się ustalać znaczenia reguły w taki sposób, aby pewne jej części były traktowane jako zbędne (zob. M. Zirk-Sadowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.) System prawa administracyjnego, Tom 4, Wyładnia w prawie administracyjnym. C.H. Beck, Warszawa 2015 r., s. 220-221). W świetle powyższej reguły, zabieg polegający na pozbawieniu znaczenia normatywnego części regulacji § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest niedopuszczalny w sytuacji, gdy możliwa jest taka wykładnia, która pozwala na zachowanie znaczenia normatywnego tego przepisu, tym bardziej – co trzeba podkreślić – w sytuacji gdy wykładnia naruszająca zakaz per non est prowadzi ponadto do ograniczenia uprawnień strony. Dodatkowo zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, że wprawdzie z § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia wynika, iż do wniosku, o którym mowa w ust. 4 dołącza się kopię decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na rok 2024, o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym, jednakże przedmiotowy przepis ma charakter niejako wtórny do treści § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, który to określa podmioty uprawnione do otrzymania pomocy finansowej. I który – co należy podkreślić – zawiera wyraźną treść normatywną. W ocenie Sądu, gdyby celem ustawodawcy było ograniczenie w przepisie krajowym zakresu podmiotowego wnioskodawców, z pewnością dokonałby w tym zakresie stosownego wyłączenia w przepisie stanowiącym o podmiotach mających prawo uzyskać pomoc – czyli w § 13zzq ust. 1. A skoro takiego wyłączenia nie dokonał, nie rozróżniając tym samym osób fizycznych mogących być wnioskodawcami od pozostałych podmiotów, to interpretacja powyższych przepisów nie powinna prowadzić do takiego rozróżnienia, a to w myśl reguły Lege non distinguente nec nostrum est distinguente (tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi). Reasumując stwierdzić należy, iż zgodnie z § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w związku z art. 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472 pomoc finansowa, o którą ubiegała się Skarżąca, przysługuje wszelkim podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, niezależnie od formy prowadzenia takiej działalności i sposobu płatności za podatek rolny. Podkreślić też należy, iż zasada określająca (definiująca przedsiębiorcę) tj. podmiot uprawniony do otrzymania pomocy finansowej, o którym mowa w § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest określona w prawie unijnym, które ma pierwszeństwo nad prawem krajowym i powinno być stosowane bezpośrednio. Rozumienie analizowanych przepisów w taki sposób, w jaki czyni to organ, prowadzi do dyskryminacji podmiotów prowadzących działalność rolniczą w formie spółki z o.o., co jest nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego. W przywoływanym rozporządzeniu Komisji (UE) nr 2022/2472 w pkt (7) preambuły wskazano zaś, iż "Ogólne warunki stosowania niniejszego rozporządzenia powinny opierać się na zestawie wspólnych zasad zapewniających, by pomoc miała wyraźny efekt zachęty, była właściwa i proporcjonalna, była przyznawana z zachowaniem pełnej przejrzystości oraz podlegała mechanizmom kontroli i regularnej oceny, a także nie zakłócała warunków konkurencji i wymiany handlowej". Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest taka wykładnia analizowanych przepisów (a którą przyjął organ), zgodnie z którą rodzaj załącznika do wniosku o przyznanie pomocy (w postaci kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na rok 2024) może determinować (ograniczać) krąg podmiotów, wymienionych w innej jednostce redakcyjnej rozporządzenia, a które mogą ubiegać się o pomoc. Podkreślić w tym miejscu należy, iż § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia znajduje się w ustępie 7 -regulującym wyłącznie załączniki do wniosku - i usytuowany jest po przepisach regulujących przesłanki do uzyskania pomocy, a zatem m.in. po przepisie § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (określającym krąg potencjalnych beneficjentów przedmiotowej pomocy). Takie umiejscowienie względem siebie obydwu przepisów wskazuje, iż krąg podmiotów, dla których pomoc może być przyznana, jest określony wyłącznie w § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest to bowiem przepis ogólny. Przepisy prawne należy zaś interpretować biorąc pod uwagę ich miejsce w systematyce zewnętrznej i wewnętrznej aktu normatywnego (argumentum a rubrica). Skonstruowanie normy prawnej określającej krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania przedmiotowej pomocy może nastąpić wyłącznie z uwzględnieniem treści przepisu § 13zzq ust. 1 pkt 2. Stąd zrekonstruowanie normy prawnej wynikającej z przepisu § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia powinno nastąpić z uwzględnieniem rodzaju podmiotów mogących ubiegać się o pomoc. Z tych samych względów przepis § 13zzq ust. 8 rozporządzenia zgodnie z którym wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, stanowi równowartość kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego ustalonego producentowi rolnemu wnioskującemu o pomoc, o której mowa w ust. 1, na 2024 r., należy interpretować ten sposób, że wysokość pomocy stanowi równowartość kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego ustalonego producentowi rolnemu – zatem też "ustalonemu" poprzez samoobliczenie w deklaracji (czy też w decyzji określającej tę wysokość). Użycie w powyższym przepisie sformułowania "podatku rolnego ustalonego producentowi rolnemu" sugeruje wprawdzie – tak jak w przypadku § 13zzq ust. 7 pkt 3 - że regulacja ta dotyczy wyłącznie tzw. decyzji podatkowych konstytutywnych, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.), a nie deklaracji podatkowych czy też decyzji deklaratoryjnych, w których "określa się" zobowiązanie podatkowe powstałe z mocy ustawy. A przypomnieć należy, że decyzje ustalające w zakresie podatku rolnego wydawane są wyłącznie w odniesieniu do osób fizycznych (art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym) a nie jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej i osób prawnych. Na osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Lasów Państwowych w ust. 8 art. 6a bowiem nałożony został obowiązek składania deklaracji na podatek rolny na dany rok podatkowy, sporządzonych na formularzu według ustalonego wzoru. Powyższe mogłoby zatem sugerować, że przepis § 13zzq ust. 8 rozporządzenia dotyczy wyłącznie osób fizycznych. Wniosek taki nie jest poprawny. Aczkolwiek od ustawodawcy należy wymagać precyzyjnych wypowiedzi w tekstach legislacyjnych, to jednak uznanie, że wskazany przepis dotyczyć może wyłącznie osób fizycznych naruszałoby nie tylko przywołane już powyżej dyrektywy interpretacyjne ale i podstawowe standardy konstytucyjne, w tym zasadę równości. Z tych też względów określenie "ustalonego" należy tłumaczyć z uwzględnieniem znaczenia tych wyrazów w języku potocznym, a nie w kontekście znaczeniowym wynikającym z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22.10.2018 r., sygn.. II FSK 2983/17; wyrok NSA z dnia 13.12.2019 r., sygn. akt II FSK 3996/17). Uwzględniając powyższe uznać należy, że udzielenie pomocy stanowiącej równowartość kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego jest niezależne od tego, czy wynikała ona (owa rata) z decyzji ustalającej czy deklaracji podatkowej składanej przez osobę prawną czy też z decyzji określającej wysokość tego podatku, jeżeli właściwy organ wyda ją w stosunku do podatnika. Dodatkowo należy zwrócić, zdaniem Sądu, uwagę na jeszcze jeden aspekt sprawy. A mianowicie - analiza przepisów dotyczących wymaganych załączników do wniosku wskazuje, że poprzez wymóg dołączenia do wniosku pomocowego kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2024 r., o której mowa w art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, nałożono na skarżącą Spółkę obowiązek niemożliwy do zrealizowania, skoro jest ona osobą prawną, wobec której przepisy wykluczają wydanie decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego. W tym miejscu odwołać należy się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego w wyroku z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 51/12, że nie można dokonywać wykładni prawa, której rezultat prowadziłby do nałożenia na podmiot obowiązków niemożliwych do wykonania. Nie można zatem interpretować przepisów w taki sposób, aby ich efektem było nałożenie na beneficjenta obowiązków niemożliwych do zrealizowania. Takie działanie prowadzi wprost do naruszenia wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady zaufania do państwa i prawa. W myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt K 8/07 – "(...) należy zaznaczyć, że ustawodawca nie może nakładać na adresatów prawa obowiązków niemożliwych do wykonania". Inaczej rzecz ujmując, prawo nie może, zgodnie z zasadą impossibilium nulla obligatio, nakładać na obywateli obowiązków niemożliwych do spełnienia. Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie przyjął, że nie ogranicza on zakresu oddziaływania zasady ochrony zaufania wyłącznie do procesu stanowienia prawa, gdyż wyraźnie akcentuje potrzebę ochronę zaufania obywateli również w procesie stosowania prawa. TK ustalił, że ochronie konstytucyjnej podlega nie tylko zaufanie obywateli "(...) do litery prawa, ale przede wszystkim do sposobu jego interpretacji przyjmowanej w praktyce stosowania prawa przez organy państwa" (por. E. Morawska, Klauzula państwa prawnego w Konstytucji RP na tle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Dom Organizatora, Toruń 2003, s. 349, także wyroki TK z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt U 11/97, OTK ZU Nr 5-6 (14-15)/1997, s. 475 oraz z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt SK 8/00, OTK ZU Nr 7(45)/2001, s. 1035). Nie mogą zatem ani organy administracji, ani też sądy dokonywać wykładni przepisów prawa, która prowadziłaby do nałożenia obowiązków niemożliwych do wykonania. Zaznaczyć należy, że zasada impossibilium nulla obligatio stosowana przy wykładni przepisów prawa prowadzi zazwyczaj do pominięcia literalnego brzmienia przepisu, ilekroć nakłada on na podmiot uprawniony do uzyskania pomocy obowiązki niemożliwe do zrealizowania. W świetle powyższego wykładania § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia przedstawiona przez organy – całkowicie abstrahująca od niemożności załączenia do wniosku o pomoc kopii decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na rok 2024 przez Spółkę, pomijająca przy tym wnioski wynikające z wykładnii per non est, celowościowej, funkcjonalnej i systemowej – jest nieprawidłowa. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań i wobec istnienia przeszkód prawnych uniemożliwiających uzyskanie przez osobę prawną decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego, prawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia wymaga pominięcia literalnego brzmienia powyższego przepisu rozporządzenia i uznania, że skoro krąg podmiotów uprawnionych do pomocy jest normatywnie dookreślony w § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, to treść przepisu § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia należy odczytywać tak, że osoba prawna dołącza do wniosku kopię deklaracji na podatek rolny (ewentualnie decyzji określającej wymiar tego podatku). Z tych samych przyczyn wykładnia § 13zzq ust. 8 rozporządzenia wymaga przyjęcia w odniesieniu do wnioskodawców, w stosunku do których nie wydaje się decyzji ustalającej wysokości podatku rolnego, że wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, stanowi równowartość kwoty trzeciej i czwartej raty podatku rolnego wynikającej z deklaracji na podatek rolny (czy decyzji określającej podatek rolny) producentowi rolnemu wnioskującemu o pomoc, o której mowa w ust. 1, na 2024 r. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, ze zaskarżoną decyzją oraz decyzją ją poprzedzającą naruszono prawo materialne w zakresie błędnej wykładni wskazanego przepisu § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia w zw. z § 13zzq ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Naruszenie to miało w sposób oczywisty wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Ponownie rozpoznając sprawę organy przyjmą ocenę prawną w zakresie wykładni spornego przepisu zaprezentowaną w niniejszym wyroku. W szczególności jeżeli ustalą, że skarżąca jest producentem rolnym: będącym mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472 i podatnikiem podatku rolnego, któremu nie jest wydawana przez organ podatkowy decyzja ustalająca podatek rolny na dany rok kalendarzowy, lecz który składa corocznie deklarację na podatek rolny, zgodnie z art. 6a ust. 8 ustawy o podatku rolnym, oznaczać to będzie, że prawidłowa wykładania § 13zzq ust. 7 pkt 3 rozporządzenia wymagać będzie przyjęcia przez organy, że przedmiotowy warunek zostaje spełniony w odniesieniu do złożonej przez wnioskodawcę deklaracji na podatek rolny (albo decyzji określającej wysokość tego podatku, jeżeli właściwy organ wyda ją w stosunku do strony). O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a., uwzględniając zwrot uiszczonego wpisu od skargi.