I SA/Op 206/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi W. C. (dalej jako skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. W związku z tym skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na dalsze koszty w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W dniu 30 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynął wniosek, sporządzony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej p.p.s.a., w którym skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej oświadczył, że w jego gospodarstwie domowym pozostaje również żona i pełnoletnia córka, że dochody miesięczne uzyskiwane w ramach gospodarstwa domowego stanowią kwotę 5.850 zł netto (uzyskiwane przez skarżącego ze stosunku pracy w wysokości 5.000 zł, zaś żony z tytułu emerytury w kwocie 850 zł), oraz że koszty ponoszone w tym gospodarstwie domowym związane z utrzymaniem mieszkania i spłatą zobowiązań (kredytowych, a także wynikające z zawartych ugód) opiewają na kwotę 3.300 zł. Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż instytucja prawa pomocy przewiduje dla skarżącego możliwość zwolnienia od kosztów sądowych w całości bądź w części oraz ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Przy czym zastosowanie tej instytucji do konkretnego przypadku może mieć miejsce w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, bądź też w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 p.p.s.a.). Przewidywana możliwość ubiegania się przez skarżącego o prawo pomocy w zakresie całkowitym (o co wnosi w przedmiotowym wniosku) uwarunkowana jest spełnieniem przesłanki określonej w art. 246 § 1, pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym winno być stosowane do osób żyjących w skrajnym ubóstwie (skierowane przykładowo do osób pozbawionych dochodów lub osób, których dochody są tak niewielkie, że nie są w stanie pokryć niezbędnych kosztów utrzymania). Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się więc jedynie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8). W tym kontekście należy również wskazać, że oceniana jest zasadność wniosku w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.). Jednocześnie należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205). Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona obowiązana jest, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Analizując informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy uznał, iż były one niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej jego gospodarstwa domowego. W związku z czym, działając na podstawie art. 255 ustawy, pismem z 2 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do przekazania: • szczegółowej informacji na temat kosztów ponoszonych przez niego i rodzinę w skali miesiąca na bieżące utrzymanie (z wyodrębnieniem na poszczególne pozycje, w tym pozycje dotyczące kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego, zakupu wyżywienia, ubrania, środków czystości, higieny i innych kosztów niezbędnych dla utrzymania) wraz dokumentami potwierdzającymi fakt i wysokość poniesienia tych kosztów, • pisemnej informacji odnośnie innych wydatków niż bieżące koszty utrzymania również z odpowiednimi dowodami potwierdzającymi taki stan (wskazano, że w przypadku kredytów i pożyczek należy przedłożyć kopie odpowiednich umów łącznie z harmonogramem spłaty i dowodami spłaty rat kredytu), • dokumentów potwierdzających źródło i wielkość dochodów uzyskiwanych przez niego i żonę, a wykazanych w formularzu PPF, • kserokopii zeznania o wysokości dochodów osiąganych przez niego i żonę w 2015 r. (PIT), • kserokopii wyciągów i odpisów z kont i lokat bankowych jego i żony za ostatnie pięć miesięcy. W odpowiedzi skarżący przekazał pismo zawierające zestaw nieudokumentowanych miesięcznych kosztów utrzymania jego i rodziny wynoszących łącznie 5.246 zł (czynsz - 600 zł, energia elektryczna – 177 zł, telewizja - 89 zł, Internet – 60 zł, telefon - 90 zł, opłata za mieszkanie córki – 600 zł, środki czystości – 300 zł, zakup żywności i napojów – 2.000 zł, zakup paliwa – 300 zł, utrzymanie córki na studiach – 800 zł, koszty eksploatacyjne samochodu – 150 zł, bilety autobusowe, kolejowe – 80 zł) oraz zestawienie miesięcznych zobowiązań kredytowych opiewających na kwotę 1.679 zł. W załączeniu do pisma skarżący przedłożył wydruk z listy płac, a także kserokopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 (PIT-37) oraz wyciąg z rachunku bankowego zawierający historię rachunku za okres od 14 grudnia 2015 r. do 9 czerwca 2016 r. W ocenie referendarza, dokonanej w oparciu o informacje wynikające zarówno z wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i z dostarczonych dodatkowo dokumentów, nieuzasadnionym byłoby zastosowanie wobec skarżącego instytucji w swej istocie przeznaczonych dla ludzi ubogich jakim jest instytucja prawa pomocy. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że skarżący nie zastosował się w pełni do wezwania tut. Sądu, gdyż nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających istnienie oraz skalę wydatków opisanych przez niego jako miesięcznych kosztów utrzymania. Również skarżący nie przekazał, pomimo wezwania, stosowych umów kredytowych wraz z harmonogramami spłaty w związku z wykazanymi zobowiązaniami kredytowymi. Okoliczności te wskazują zatem na brak współdziałania skarżącego w zakresie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego dotyczącego jego rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej. W postanowieniu z dnia 5 listopada 2010 r. o sygn. akt II GZ 318/10 NSA podkreślił, iż czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania. To w jej interesie leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy (dostępne na stronie internetowej http:// orzeczenia.nsa.gov.pl ). Poza tym w ocenie referendarza nie sposób uznać za konieczne (niezbędne), szczególnie na etapie rozpatrywania przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. w okresie wakacyjnej przerwy międzysemestralnej, wydatki związane z utrzymaniem córki na studiach w wysokości 1.400 zł (mieszkanie wraz z utrzymaniem) wykazane jako mające miejsce obecnie "miesięczne koszty utrzymania". Wątpliwości budzi również skala wykazanych miesięcznych wydatków gospodarstwa domowego skarżącego na środki czystości zawierająca się w kwocie 300 zł. W tym względzie w orzecznictwie (Zob. postanowienie NSA z 20 czerwca 2006 r., I OZ 805/06, niepubl.; postanowienie NSA z 17 czerwca 2008 r., II FZ 178/08, CBOSA; postanowienie WSA w Olsztynie z 10 lipca 2008 r., I SA/OI 238/08,CBOSA.) przyjmuje się, że do kategorii wydatków "utrzymania koniecznego", których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należą: wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, tj. żywność i mieszkanie, odzież, środki czystości, a w przypadku osób chorych – wydatki na wizyty lekarskie, zabiegi i lekarstwa. Przy czym, jak zauważa się, wydatki te należy odnieść do kosztów minimalnych w skali kraju, a nie kosztów, jakie ponosi dana rodzina (postanowienie NSA z 28 grudnia 2004 r., FZ 507/04, CBOSA.). Wobec powyższego ocenę sytuacji skarżącego należało oprzeć na danych wynikających tylko z przekazanych przez niego dokumentów. Z danych tych jednakże wynika, iż potencjał finansowy jego gospodarstwa domowego umożliwia mu realizację obowiązku związanego z opłaceniem kosztów postępowania sądowego. Otóż wyniku analizy danych pochodzących z rachunku bankowego (A S.A.) ustalono, iż w okresie od 9 marca do 9 czerwca 2016 r. (a więc kiedy skarżący winien mieć na względzie, iż w związku z wydaniem niekorzystnych dla niego decyzji organów podatkowych i następnie przeniesieniem sporu na drogę sądową zobowiązany będzie do poniesienia kosztów postępowania sądowego) na rachunek bieżący jego i żony wpłynęły środki pieniężne w wysokości 20.479,63 zł (co średnio miesięcznie oznacza kwotę około 6.826,54 zł). Zatem pomimo pozyskiwania w tym okresie znacznych zasobów pieniężnych skarżący nie podjął bowiem jakiejkolwiek próby uregulowania zobowiązania dotyczącego kosztów sądowych. Tym samym nasuwa się uwaga, iż skarżący, zamiast podjąć działania w celu realizacji obowiązku zapłaty wymaganych kosztów sądowych (ku czemu, jak wskazano, miał wiele okazji jak też możliwości), poczynił jedynie znaczne starania aby odniesiono wrażenie, że z tego obowiązku winien być zwolniony, oczekując tym samym, że koszty te pokryje Skarb Państwa, stawiając zarazem siebie w uprzywilejowanej pozycji wobec innych podatników. Ponadto dane wynikające z rachunku bankowego (ale również z wydruku placowego) wskazują, iż dochody skarżącego i jego żony za ostatnie trzy miesiące wyniosły średnio około 6.826,54 zł, zaś w czerwcu tylko z wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz ze świadczenia emerytalnego skarżący i jego żona uzyskali dochody netto 6.709,63 zł (dochody skarżącego ze stosunku pracy w wysokości 5.776,71 zł, żony z tytułu emerytury w kwocie 932,92 zł). Zatem kwoty tych dochodów odbiegają od oświadczonych na urzędowym formularzu PPF. Za uwzględnieniem wniosku nie może przemawiać również okoliczność obsługi kredytów. W tym względzie należy bowiem podkreślić, iż w strukturze wydatków koszty związane z uregulowaniem zobowiązań prywatnoprawnych, w tym zobowiązań kredytowych, w żadnym razie nie mają priorytetu przed kosztami sądowymi. Niedopuszczalnym jest by skarżący w ramach posiadanych środków finansowych (jak wskazano wyżej wielokrotnie przekraczających wielkość kosztów sądowych) preferencyjnie traktował zobowiązania prywatnoprawne uznając, że koszty sądowe powinien kredytować Skarb Państwa. Ponadto należy wskazać, iż uzyskanie kredytu bankowego wiąże się z uzyskaniem wysokiej zdolności kredytowej, czyli zdolności do terminowej spłaty zadłużenia. W związku z tym uzyskanie przez skarżącego w instytucjach bankowych zdolności do regulowania zobowiązań wynikłych z udzielanych kredytów czy też pożyczek, które przekraczają zobowiązania związane z kosztami postępowania sądowego w niniejszej sprawie, oznacza, że zapłata kosztów sądowych mieści się również w jego możliwościach finansowych. Dbałość o regulowanie zobowiązań prywatnoprawnych nie wyklucza bowiem konieczności regulowania nie mniej ważnych należności o charakterze publicznoprawnych (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ499/11; LEX nr 1103914). W innym orzeczeniu NSA zaznaczył, iż "aby uzyskać, a następnie spłacać kredyt, należy uprzednio wykazać zdolność kredytową, czyli zdolność do terminowej spłaty zadłużenia wraz z towarzyszącymi mu kosztami dodatkowymi. Trudno, aby ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie miał zabezpieczonych innych należności związanych z utrzymaniem rodziny czy z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym ewentualnych kosztów postępowania skoro wcześniej wykazał odpowiednie zabezpieczenia wobec banku." Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.