I SA/Op 211/07

PostanowienieWSA w Opolu2009-06-12

Skład orzekający: sędzia NSA Gerard Czech

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podlega oddaleniu, jeśli nie zawiera oświadczenia o nieuiszczeniu opłat?
Ratio decidendi
Wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podlega oddaleniu, jeśli nie zawiera wymaganego przez przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości oświadczenia o nieuiszczeniu opłat w całości lub w części. Brak takiego oświadczenia czyni wniosek nieuzasadnionym.
Stan faktyczny
Skarżący S. P. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. WSA w Opolu oddalił skargę, a następnie NSA oddalił skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. NSA przekazał wniosek do rozpoznania WSA w Opolu, wskazując na brak wymaganego oświadczenia pełnomocnika.
Rozstrzygnięcie
Oddalono wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2009r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: oddalić wniosek. Wskutek skargi S. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 26 października 2007r. skargę oddalił. Skarżącemu postanowieniem z dnia 20 listopada 2007r. przyznano prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Pełnomocnik skarżącego adwokat Ł. W. od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną. Poza wnioskiem o jego uchylnie wniósł także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (wynagrodzenie za zastępstwo procesowe). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009r. skargę kasacyjną oddalił. Co do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej NSA zwrócił uwagę, że nie mógł on zostać rozpatrzony ze względu na brak oświadczenia pełnomocnika, o którym mowa w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz został przekazany do rozpoznania przez WSA w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą rozstrzygnięcia jest w tym zakresie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: P.p.s.a.], który stanowi, że wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (...). Przepisy wykonawcze zawarte są we wskazanym już przez NSA rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl §20 tego rozporządzenia przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek. Wniosek ten powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98 (OSNC 1999, nr 3, poz. 63), wyraził podgląd, że wniosek niezawierający takiego oświadczenia podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Na tym stanowisku stoją również sądy administracyjne (vide wyrok NSA W-wa z 2006.06.21 II FSK 862/05). Sąd pogląd ten podziela oraz przyjmuje za własny. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło