I SA/Op 238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś., S. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 lutego 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 30,00 zł (słownie trzydzieści złotych 00/100), uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z 18 lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpoznaniu wniosku E. Ś. i S. Ś., odmówiło uzupełnienia własnego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Namysłowa z 23 listopada 2020 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżących o uchylenie w całości upomnienia z 5 listopada 2020 r. nr [...]. Pismem z 19 kwietnia 2021 r. skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie do tutejszego Sądu, wskazując na wygaśnięcie zobowiązań dochodzonych na podstawie postępowań egzekucyjnych prowadzonych z ich majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwanej "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądów administracyjnych został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4, przy czym do sądowej kontroli aktów w formie postanowień odnoszą się przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa, stanowiące, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, wydane w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "kpa", którym organ odmówił uzupełnienia swego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Namysłowa z 23 listopada 2020 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżących o uchylenie w całości upomnienia z 5 listopada 2020 r. nr [...]. Zgodnie z wskazanym art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). Na mocy art. 126 kpa przepisy te stosuje się odpowiednio do postanowień. Dalej należy zaznaczyć, że w myśl art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast, jak wynika z analizy unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawa ta nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia zarówno na postanowienie uzupełniające, jak też na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia. Ponadto postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie ma waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Ponadto, jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07 i z 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji/postanowienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi. Reasumując, skoro na wydane w trybie art. 111 kpa postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, ponieważ nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 ppsa i co za tym idzie wniesiona skarga nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.