I SA/Op 24/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 czerwca 2023 r., nr SKO.40.2457.2023.li w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. T. G. (dalej jako: "strona", "skarżący"), zastępowany przez radcę prawnego K. K., zaskarżył do tut. Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia 27 czerwca 2023 r., nr SKO.40.2457.2023.li, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Nysy (dalej także jako: "organ I instancji") z dnia 23 sierpnia 2022 r., nr 19/22, ustalającą na rzecz E. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka") lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wieży telekomunikacyjnej E. S.A. o wysokości maksymalnej 53 m n.p.t. (wraz ze sztycami odgromowymi) z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. o nazwie "[...]", planowanej do realizacji na działce nr a, obręb N., jednostka ewidencyjna N.1 - obszar wiejski. Skarga został wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 23 sierpnia 2022 r. Burmistrz Nysy ustalił na rzecz Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wieży telekomunikacyjnej E. S.A. o wysokości maksymalnej 53 m n.p.t. (wraz ze sztycami odgromowymi) z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. o nazwie "[...]", planowaną do realizacji na działce nr a, obręb N., jednostka ewidencyjna N.1 - obszar wiejski. W osnowie decyzji własnej organ I instancji kolejno: W pkt. 1. zawarł ustalenia dotyczące rodzaju inwestycji, wskazując, że chodzi o urządzenia infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji. W pkt. 2. określił warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym: 1) ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu: inwestycja realizowana będzie na działce nr a stanowiącej własność osoby fizycznej, poza obszarem zwartej zabudowy wsi N.; dopuszcza się lokalizację wieży telekomunikacyjnej z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. o nazwie "[...]", w skład której wchodzić będą: wieża kratowa, szafy telekomunikacyjne, sześć anten sektorowych i jedna antena radiolinii usytuowane na wieży, połączone z urządzeniami technicznymi kablami antenowymi, wraz zasilaniem i ogrodzeniem, o następujących parametrach: a) wieża kratowa o wysokości 51,50 m, ze sztycami odgromowymi o wysokości łącznej 53,00 m n.p.t., b) 2 anteny sektorowe typu ATK4518K11V06 zawieszone na wysokości 50,2 m n.p.t., w azymutach 20°, 150°, pracujących w pasmach 800/2600MHz - anteny sektorowe pracować będą z maksymalnym pochyleniem 10° i maksymalnym EIRP wyznaczonym dla pojedynczej anteny 9996[W], c) 2 anteny sektorowe typu ATR4518R11V06 zawieszone na wysokości 50,2 m n.p.t., w azymutach 20°, 150°, pracujących w pasmach 900/1800/2100MHz - anteny sektorowe pracować będą z maksymalnym pochyleniem 10° i maksymalnym EIRP wyznaczonym dla pojedynczej anteny 9995[W], d) 1 antena sektorowa typu ATR4518R6V06 zawieszona na wysokości 50,2 m n.p.t., w azymucie 260°, pracującej w pasmach 900/1800/2100MHz - antena sektorowa pracować będzie z maksymalnym pochyleniem 10° i maksymalnym EIRP wyznaczonym dla pojedynczej anteny 9996[W], e) 1 antena sektorowa typu ATR4518R6V06 zawieszona na wysokości 50,2 m n.p.t, w azymucie 260°, pracującej w pasmach 800/2600MHz - antena sektorowa pracować będzie z maksymalnym pochyleniem 10° i maksymalnym EIRP wyznaczonym dla pojedynczej anteny 9990[W], f) 1 antena linii radiowych zawieszona na wysokości 48,7 m n.p.t. o średnicy 0,6 m i mocy EIRP 6457 [W], planowany azymut pracy anteny 320°; g) szafy telekomunikacyjne umieszczone na konstrukcji stalowej u podnóża wieży, h) zasilanie elektroenergetyczne stacji, i) ogrodzenie; 2) ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego: a) wysokość zabudowy wieży max. 53,00 m; b) geometria dachu oraz gabaryty urządzeń technicznych - szaf telekomunikacyjnych dowolne; c) wykonanie robót w obrębie pasa drogowego oraz umieszczenie w nim urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową wymaga zgody zarządcy drogi; 3) ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi: a) inwestycja realizowana będzie na części działki gruntu oznaczonej zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jako grunty rolne klasy IV, niewymagające zgody na przeznaczenie jej na cele nierolnicze; b) inwestycję należy projektować i budować zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 75 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; c) ustala się obowiązek utrzymania poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i w miejscach dostępnych dla ludności z uwzględnieniem parametrów określonych w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku; 4) ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: w przypadku odkrycia w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem należy wstrzymać wszelkie roboty mogące go uszkodzić lub zniszczyć, zabezpieczyć odkryty przedmiot przy użyciu dostępnych środków oraz miejsce jego odbycia oraz niezwłocznie powiadomić Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a jeśli nie jest to możliwe, Burmistrza Nysy; 5) ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: a) zaopatrzenie w energię elektryczną, na warunkach określonych przez operatora sieci, b) zaopatrzenie w wodę - nie dotyczy, c) odprowadzanie ścieków - nie dotyczy, d) gospodarowanie odpadami: zgodnie wymaganiami określonymi w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach; 6) ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich: a) realizacja inwestycji nie może spowodować uciążliwości na terenach sąsiednich zarówno na etapie wykonywania robót budowlanych jak i eksploatacji inwestycji, dotyczy to w szczególności uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibrację, zanieczyszczenia powietrza i gleby oraz pozbawienia dostępu do drogi i zaopatrzenia w energię elektryczną, wodę i inne media, b) powyższe warunki winne być zachowane zarówno na etapie wykonania robót budowlanych jak i eksploatacji inwestycji, c) inwestor powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę; 7) ustalenia dotyczące zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów w tym terenów górniczych, terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi i terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych: na terenie objętym decyzją nie występują tereny chronione na podstawie przepisów odrębnych, tereny narażone na niebezpieczeństwo powodzi, tereny górnicze i zagrożone osuwaniem się mas ziemnych. W pkt. 3. stwierdził, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Po rozpatrzeniu kilkudziesięciu odwołań, opisaną we wstępie decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium w decyzji własnej opisało chronologicznie dotychczasowy przebieg postępowania (k. 11 – 14 akt sądowych). Następnie przedstawiło obszerne ustalenia w zakresie legitymacji procesowej wnoszących odwołania do ich złożenia. Przyjęło, że o interesie prawnym właścicieli nieruchomości sąsiednich, wnoszących odwołania, przesądza zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na te nieruchomości oraz stopień uciążliwości dla tych nieruchomości. Nie chodzi przy tym o szkodliwe oddziaływanie inwestycji na środowisko, lecz każde oddziaływanie wynikające z planowanej inwestycji. Kolegium przedstawiło jakim prawem rzeczowym do nieruchomości, znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, dysponowali wnoszący odwołania. Wskazało m.in. w odniesieniu do każdego z osobna, jakiej nieruchomości jest on właścicielem/współwłaścicielem podając oznaczenie ewidencyjne działki i nr księgi wieczystej. Przedstawiło, na podstawie opracowania z 26 maja 2023 r., prognozę planowanego oddziaływania elektromagnetycznego, tj. wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego na poszczególnych działkach. Największa wartość gęstości mocy pola wystąpi na działce nr b, w punkcie obliczeniowym nr 4, co wynika z niewielkiej odległości od terenu inwestycji. Wartość ta stanowi jednak 23,7% wartości prognozowanej jako ponadnormatywna dla poziomu anten i na znacznej wysokości 50,2 m n.p.t. W tym samym punkcie obliczeniowym, na wysokości 2 m n.p.t., obniży się do poziomu 6,5% wartości prognozowanej jako ponadnormatywna. Kolegium przyjęło, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości należące do skarżących, ale będzie to poziom niski, dopuszczalny przez przepisy prawa - rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (k. 14 – 16 akt sądowych). Kolegium w uzasadnieniu prawnym decyzji własnej przywołało i/lub mające w sprawie zastosowanie regulacje m.in.: art. 1 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 1 i 2, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 1, 3, 4 i 5, art. 54, art. 56, art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 - dalej jako: "u.p.z.p."); rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, z późn. zm. - dalej jako: "rozporządzenie"); art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, z późn. zm. – dalej jako: "u.o.ś."); rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 839 – dalej jako: "rozporządzenie środowiskowe"); art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 – dalej jako: "u.g.n."); art. 7 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409); art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm. – dalej jako: "k.p.a.") (k. 17 – 18 akt sądowych). Kolegium, w uzasadnieniu faktycznym decyzji własnej, przytoczyło poczynione w sprawie istotne ustalenia faktyczne, zestawiło je z powołanymi i obowiązującymi w sprawie przepisami, ponownie rozpatrzyło sprawę pod kątem jej prawidłowego procesowego i merytorycznego załatwienia, a także odniosło się do zarzutów odwołania (k. 17 – 18 akt sądowych). Skarżący, pismem z 3 sierpnia 2023 r. wniósł skargę do tut. Sądu. W petitum skargi jej autor zarzucił wydanej decyzji szereg naruszeń prawa. W pierwszej kolejności wskazał na naruszenia prawa procesowego, tj.: 1) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez niedokonanie przez Kolegium wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a przez to błędne uznanie, że planowane przedmiotowe przedsięwzięcie stanowiące inwestycję celu publicznego nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei powinno stanowić podstawę do przeprowadzenia w pierwszej kolejności postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jako etapu poprzedzającego ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. - poprzez niedokonanie przez Kolegium wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a przez to błędne uznanie, że planowane przedmiotowe przedsięwzięcie nie narusza interesów osób trzecich w sposób uzasadniający odmowę wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a to w sytuacji, gdy wydanie decyzji pozytywnej nadmiernie szkodzi tym interesom. W dalszej kolejności zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.z.p. - poprzez nieuwzględnienie przez Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury obowiązującej na terenie planowanego przedsięwzięcia, walorów krajobrazowych terenów okalających miejsce planowanej inwestycji celu publicznego, wymagań ochrony środowiska, a także wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, którzy mieszkają lub będą w niedalekiej przyszłości mieszkać w okolicy, w której planowana jest przedmiotowa inwestycja, co doprowadziło do niezasadnego ustalenia lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, która zakłóci ład przestrzenny okolicy, w której ma zostać wybudowana, znacząco obniży walory krajobrazowe, w sposób istotny wpłynie na środowisko i zdrowie ludzi; 2) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. - poprzez nieodpowiednie wyważenie przez Kolegium interesu publicznego i interesów prywatnych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, przy wyraźnym sprzeciwie mieszkańców oraz przyszłych mieszkańców wsi N., naruszeniu zasady zmierzania do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu oraz zaniechania dokonania rzetelnej analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej planowanego przedsięwzięcia. Następnie, w poszczególnych wątkach uzasadnienia skargi, jej autor uzasadnił stawiane zarzuty. W związku z powyższym wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 27 marca 2023 r. - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.; uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 23 sierpnia 2022 r. - stosownie do art. 135 p.p.s.a.; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 27 czerwca 2023 r. oraz decyzji ją poprzedzającej Burmistrza Nysy z dnia 23 sierpnia 2022 r.; przyznanie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - stosownie do art. 200 p.p.s.a. W odpowiedzi na argumenty przedstawione w skardze Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, dlatego też wnosiło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z dnia 31 października 2023 r., sygn. akt II SA/Op 285/23, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium wykazała, że skarga jest niezasadna, gdyż decyzja nie narusza prawa procesowego i materialnego w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Wyjaśnienie powyższej oceny Sądu poprzedzić należy zwróceniem uwagi, że zasadnicze znaczenie, dla każdego postępowania administracyjnego, ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, co obejmuje przestrzeganie przepisów postępowania regulujących tryb dochodzenia organu do prawdy materialnej, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe zastosowanie prawa materialnego i ustalenie zakresu praw oraz obowiązków strony takiego postępowania. W sytuacji zatem sądowej kontroli decyzji w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu przez Sąd kwestie dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza wtedy kiedy - jak w kontrolowanej sprawie - zarzuty takie zostaną wprost podniesione w skardze. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, w tym wskazanych w skardze: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w stopniu, który mógł istotnie wpłynąć na rozstrzygnięcie. Ustalenia organu odwoławczego, co do istotnych w sprawie faktów, są bowiem prawidłowe. Zostały one przywołane w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji Kolegium. Są też dobrze znane stronom. Nie budzą też wątpliwości Sądu i w zasadniczej części nie są też sporne (kwestie sporne zostaną przez Sąd omówione). Co ważne mają one oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z tego punktu Sąd stwierdza: Kolegium prawidłowo ustaliło, że teren niezabudowanej działki nr a, stanowiącej grunt rolny orny klasy RIVa, na której ma być realizowana planowana inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym wnioskowaną lokalizację należało ustalić na podstawie decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej jako: "decyzja lokalizacyjna"). Kolegium słusznie też uznało, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W słowniczku ustawowym, w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zawarto bowiem definicję legalną wyrażenia "inwestycja celu publicznego". W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, makroregionalnym), a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Wobec takich ustaleń istniały zatem podstawy do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ma rację Kolegium, że podanie Spółki z 15 czerwca 2022 r., uzupełnione 29 czerwca 2022 r., zawiera wszystkie wymagane prawem dane z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. (k. 22 – 66 akt admin. organu I instancji). Mając na uwadze skargowy charakter przedmiotowego postępowania, zauważyć w tym miejscu przyjdzie, że organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony odnośnie do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia. Wydanie decyzji związane jest bowiem ze zbadaniem, czy w świetle przepisów prawa na danym terenie możliwa jest lokalizacja określonej we wniosku inwestycji. Dlatego w kontekście zarzutów skargi, odnoszących się do kwestii mocy anten objętych zaskarżoną decyzją, możliwych tiltów i konfiguracji anten oraz nadajników Sąd wyjaśnia, iż w decyzji zostały określone maksymalne możliwe do uzyskania moce dla poszczególnej anteny. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2507/19, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Nie mają oparcia w przepisach prawa zarzuty skargi, iż Spółka miała obowiązek załączenia do wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a Kolegium miało obowiązek rozważenia, czy planowane przedsięwzięcie, stanowiące inwestycję celu publicznego, jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd podkreśla, że uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może być poprzedzone obowiązkiem uzyskania decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli taki obowiązek wynika z odrębnych przepisów. Decyzję środowiskową dołącza się wówczas do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej (por. art. 52 ust. 2a u.p.z.p.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie jest mogącym potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, odgrywa regulacja rozporządzenia środowiskowego. Autor skargi dostrzega, ale wyprowadza całkowicie wadliwe wnioski z faktu, że w wyniku nowelizacji przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, która dokonana została rozporządzeniem z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071 - dalej jako: "rozporządzenie zmieniające"), z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (tj. z dniem 4 czerwca 2022 r.), uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia środowiskowego, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym - co ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy w świetle zarzutów skargi - inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie 4 czerwca 2022 r. (por. § 5 rozporządzenia zmieniającego). W sprawie wniosek Spółki jest datowany na 15 czerwca 2022 r. i wpłynął do organu I instancji dniu 17 czerwca 2023 r. (k. 48 akt admin. organu I instancji). Oznacza to, że do sprawy miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, co też Kolegium zwięźle i prawidłowo wyjaśniło w decyzji własnej. Skoro ustalono, że planowana inwestycja nie wymaga oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to Spółka nie miała obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jej wydanie nie jest obecnie prejudykatem (podnoszonym w skardze tzw. zagadnieniem wstępnym) w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla instalacji radiokomunikacyjnych. Kolegium prawidłowo też wyjaśniło, że w sprawie zastosowana została procedura z art. 53 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydanie zaskarżonej decyzji). Organ pierwszej instancji - stosowanie do wyartykułowanej wyżej procedury – zawiadamiał: Spółkę i właściciela działki nr a (B. R.) na piśmie, a pozostałe strony w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo przyjęty na tablicach ogłoszeń: o wszczęciu postępowania - 1 lipca 2022 r., o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - 23 sierpnia 2022 r. (k. 68, 71 – 74, 108 – 112 akt admin. organu I instancji). Kolegium, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., dokonało analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Słusznie zwróciło uwagę, że jest to analiza głównie o charakterze prawnym, a nie urbanistyczno-architektonicznym. Ma rację Kolegium, że katalog przepisów odrębnych, z którymi dokonuje się oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego zależy przede wszystkim od położenia nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz rodzaju inwestycji. Do przepisów tych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy drogowe, sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego. W rozpatrywanej sprawie chodzi także o zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Przy czym brak było obowiązku przedłożenia przez inwestora decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 2 u.o.ś. Stosownie do powyższego przepisu Kolegium, za organem I instancji, uwzględniło sposób zagospodarowywania oraz przeznaczenie tak nieruchomości objętej inwestycją, jak i terenów sąsiednich, a także charakter i parametry planowanej inwestycji i dokonało oceny w zakresie jej wpływu na środowisko. Przeprowadzona ocena jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości Sądu. Skarżący w zasadniczej części nie oponuje tym ustaleniom. Kolegium ustaliło, że inwestycja realizowana będzie na niezabudowanym terenie działki nr a, k.m. [...], obręb N., stanowiącej grunty rolne orne klasy IVa, stanowiące własność osoby fizycznej (B. R.). Z uwagi na fakt, że teren inwestycji stanowi grunty orne IV klasy (RIVa) - inwestycja podlegała analizie pod kątem przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W świetle tych regulacji grunty rolne występujące na terenie działki nr a nie podlegają ochronie (por. art. 7 ust. 2 i ust. 2a tej ustawy), stąd nieruchomość ta mogła zostać zagospodarowana w sposób określony we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Także w bezpośrednim sąsiedztwie niezabudowanej działki nr a, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, znajdują się niezabudowane działki: nr c, nr d, k.m. [...], obręb N. (grunty orne), stanowiące także własność B. r.; nr e, k.m. [...], obręb N. (grunty orne), będąca przedmiotem własności K. N.; a także działka nr f, k.m. [...], obręb N. (droga), będąca własnością Gminy N.1. W liniach rozgraniczających teren inwestycji nie występują też: tereny górnicze, tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, tereny narażone na niebezpieczeństwo powodzi, tereny chronione na podstawie przepisów odrębnych. Zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ustanowiony został zakaz strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, czy strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Kolegium ustaliło, że w toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia z organami właściwymi w sprawie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5, 5a, 6 i 13 u.p.z.p., tj. z: Marszałkiem Województwa (w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin), Starostą N.1 (w zakresie osuwania się mas ziemnych oraz w zakresie ochrony gruntów rolnych), Zarządem Zlewni N. Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie (w zakresie melioracji wodnych), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze). Organy te nie zajęły stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie projektu decyzji, wobec czego - zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uzgodnienie uważa się za dokonane. Pismo organu I instancji z 14 lipca 2022 r. - doręczone współdziałającym organom tego samego dnia - pozostało bez odpowiedzi (k. 85 – 20 akt admin. organu I instancji). Zatem doszło do milczącego uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p. Nie zostały przy tym ujawnione żadne okoliczności faktyczne, związane z lokalizacją spornej inwestycji, które mogłyby wskazywać na konieczność dokonania innych jeszcze uzgodnień z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W konsekwencji uznać należało, że postępowanie uzgodnieniowe było przeprowadzone w prawidłowym zakresie. Wbrew zarzutom skargi Kolegium zweryfikowało także warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych pod kątem propagacji poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Kolegium dokonało tego już na etapie szczegółowego i wnikliwego badania legitymacji osób, które wniosły odwołania od decyzji organu I instancji na podstawie przedłożonego przez Spółkę dokumentu: Analizy występowania pól elektromagnetycznych z 26 maja 2023 r. (k. 44 akt admin. Kolegium). Powołując się na konkretne dane w nim zawarte stwierdziło, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości osób trzecich, ale poziom ten jest dopuszczalny przez przepisy prawa. Kolegium ustaliło, że w miejscach dostępnych dla ludzi poziomy tego oddziaływania (por. art. 124 p.o.ś.), nie przekroczą bowiem dopuszczalnych normatywnie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszących od 2 do 10 W/m2 i składowej elektrycznej wynoszącej od 28 do 61 V/m. Największa prognozowana wartość gęstości mocy pola wystąpi na niezabudowanej działce nr b (stanowiącej własność skarżącego), w punkcie nr 4, co wynika z niewielkiej odległości od terenu inwestycji 28,8 m, na wysokości 50,2 m n.p.t. Gęstość mocy w tym punkcie wyniosła: 1,918 W/m2, co stanowi 23,7% wartości prognozowanej ponadnormatywnej obliczonej dla anten O. w planowanej lokalizacji na poziomie 8,1 W/m2. Na wysokości 2 m n.p.t., dla tego samego punktu obliczeniowego, obniża się jednocześnie do poziomu 0,531 W/m2, co stanowi 6,5% wartości prognozowanej ponadnormatywnej. Są to poziomy ocenione prawidłowo przez Kolegium jako niskie, dopuszczalne przez przepisy prawa - rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (por. k. 44, str. 6, 21 – 22 i załącznik graficzny nr 3 w aktach admin. Kolegium). Sąd dostrzega też, że opisana powyżej zmiana stanu prawnego rozporządzenia środowiskowego przekłada się na zakres badania propagacji poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w ten sposób, że nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. Dla ustalenia tego, czy i w jakim zakresie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych normatywnych wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego wystarczające były, powołane przez Kolegium, dane zawarte w analizie środowiskowej z 14 czerwca 2022 r. Wynikają z niej pionowe (maksymalne i minimalne) oraz poziome zasięgi promieniowania przekraczającego wartości dopuszczalne. Okazuje się, że znajdą się one na znacznych wysokościach, bo od 47,3 m n.p.t. do 52,3 m n.p.t.; i w odległości od 4,1 m do 14 m od osi anteny, nad niezabudowanymi działkami: nr a (teren zainwestowania), nr e (grunty orne) i nr f (droga) (k. 9 – 22 akt admin. organu I instancji). Prognozowane ponadnormatywne wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego wkraczają zatem w przestrzeń powietrzną ww. działek stanowiących własność osób trzecich, ale bez wątpienia nie obejmują aktualnie miejsc dostępnych dla ludzi, które w przypadku niezabudowanego terenu, znajdują się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Wartości ponadnormatywne będą występować nad terenem ww. działek na wysokościach niedostępnych dla ludzi. W tym zakresie tereny w obszarze tego rodzaju oddziaływania inwestycji mają też charakter rolniczy, czy komunikacyjny. Wartości ponadnormatywne nie będą występowały nad terenem działki skarżącego nr b. Dlatego, nie można przyjąć, że planowane zamierzenie jest inwestycją, która będzie zakłócała korzystanie z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych w zakresie prawa do zabudowy. W konsekwencji, nie można też uznać, że będzie naruszała cudzą własność poprzez naruszenie przestrzeni powietrznej wskutek ponadnormatywnego promieniowania, tym bardziej w odniesieniu do przestrzeni powietrznej nad działką skarżącego nr b. Wyjaśniając przy tym podniesiony przez skarżącego zarzut w zakresie pominięcia "(...) skumulowanej mocy wszystkich przewidzianych w projekcie anten - spowoduje wadliwość wydanej decyzji w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji również poprzez błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji istnieje obawa wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego" Sąd wyjaśnia, że kwestie te z kolei rozstrzygnął w sposób jednoznaczny Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując w dniu 7 listopada 2022 r. uchwałę w sprawie III OPS 1/22 o treści: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Zgodnie z treścią art. 269 p.p.s.a. uchwała ta jest dla Sądu wiążąca. Autor skargi neguje wartość dowodową ww. dowodów, w tym analizy występowania pól elektromagnetycznych z 26 maja 2023 r., bo jak twierdzi: są przedłożone przez inwestora i jako takie są: "(...) nacechowane zamiarem zaniżenia podanych danych", nie są "(...) ekspertyzą biegłego w zakresie radiokomunikacyjnym i telekomunikacyjnym". W tym kontekście podnieść należy, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Aby norma prawa materialnego mogła być prawidłowo zastosowana, muszą zostać ustalone wszystkie okoliczności objęte hipotezą lub dyspozycją przepisu. W myśl art. 7 k.p.a. organ orzekający stoi na straży praworządności i przeprowadza dowody z urzędu lub na wniosek strony. Wywodzona z tego przepisu zasada oficjalności postępowania oznacza, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu do ustalenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością. W tym celu jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co zostało wprost wyrażone w art. 77 § 1 k.p.a. Nie zwalnia to jednak strony postępowania z obowiązku dostarczenia dowodów służących wyjaśnieniu okoliczności sprawy, z których to strona wywodzi skutki prawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że strona, która z danych faktów zamierza wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, zobowiązana jest wskazać organowi te fakty i przedstawić dowody, które mogą potwierdzić jej stanowisko (por. wyrok NSA z 25 kwietnia, sygn. akt II GSK 20/21). Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich sama nie przedstawia. Przyjmuje się, że jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1933/08). Skład orzekający przytoczone stanowisko w całości podziela. W świetle powyższych wywodów przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie Kolegium nie miało obowiązku poszukiwania dowodów, które stanowiłyby de facto kontrdowód, co do własnych ustaleń wynikających z materiału dowodowego. W świetle powyższych uwag przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw faktycznych do negowania treści dowodów zgromadzonych przez organy obu instancji. Na podstawie tych zgromadzonych Kolegium prawidłowo ustaliło, że w miejscach dostępnych dla ludzi poziomy tego oddziaływania, nie przekroczą dopuszczalnych normatywnie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego. Sąd skontrolował podstawy materialnoprawne wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z tego punktu Sąd stwierdza: Kolegium zweryfikowało decyzję organu I instancji pod kątem wymagań stawianych przez przepis prawa materialnego art. 54 u.p.z.p. Kolegium prawidłowo ustaliło, że utrzymana w mocy decyzja organu I instancji zawiera wskazane w tym przepisie elementy. Został określony rodzaj inwestycji przez podanie jej parametrów w tym położenia, rodzaju, tiltu i mocy anten (art. 54 pkt 1 u.p.z.p.). Podano w niej m.in., że inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z konfiguracją anten sektorowych według parametrów określonych w tabeli dla każdej anteny (6 anten sektorowych: 3 sektory po 2 anteny), obejmujących azymut, wysokość zawieszenia, tilt, moc EIRP. Określono w niej też wymagane warunki i szczegółowe zasady w zakresie zagospodarowania i zabudowy terenu wynikające z przepisów odrębnych. W części dotyczącej zasad i warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymienia przepisy odrębne, które powinny być uwzględnione przy projektowaniu i realizacji inwestycji. Określono warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Poza spełnieniem wymogów, co do treści, decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone w załączniku do decyzji. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że w sprawie zostały uwzględnione wymogi ochrony osób trzecich (por. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p). Dokonano wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego przy ustaleniu przeznaczenia terenu lub sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu. Organ I instancji określił bowiem wymogi, w tym zakresie, w pkt. 6 osnowy decyzji. W części odnoszącej się do ochrony interesów osób trzecich określił bowiem, że realizacja inwestycji nie może spowodować uciążliwości na terenach sąsiednich, zarówno na etapie wykonywania robót budowlanych, jak i eksploatacji inwestycji, przy czym dotyczy to w szczególności uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibrację, zanieczyszczenia powietrza i gleby oraz pozbawienia dostępu do drogi i zaopatrzenia w energię elektryczną wodę i inne media. Jednocześnie wskazał, że inwestor przy wykonywaniu swego prawa powinien powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, a linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone w załączniku do decyzji z 23 sierpnia 2022 r. Nadto w pkt. 3 lit. c decyzja organu I instancji określa warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, m.in. obligując Spółkę do utrzymywania poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i w miejscach dostępnych dla ludności zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zdaniem Sądu, na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, nie mają wpływu zarzuty skarżącego koncentrujące się na: szkodliwym wpływie na zdrowie mieszkańców nieruchomości znajdujących się w okolicy, protestach lokalnej społeczności, sprzeciwie mieszkańców (obecnych lub przyszłych) wsi N. odnośnie planowanej inwestycji, argumentach o utracie wartości nieruchomości, podważaniu celowości inwestycji z uwagi na istnienie łączności komórkowej na wystarczającym poziomie. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności. Okoliczności te nie mieszczą się w zakresie przesłanek odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, co oznacza, że organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Wyłączną przesłanką wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, nie zachodzi sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgromadzony zaś w sprawie materiał, jak również przedstawione w decyzjach rozważania organów obu instancji, potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inwestora zgodnie z art. 56 u.p.z.p. Z powyższych względów zgodzić należy się z poglądem Kolegium, że także przepis art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium w szczególności prawidłowo stwierdziło brak możliwość wydania w sprawie decyzji negatywnej wyłącznie na podstawie sprzeczności planowanej inwestycji celu publicznego z klauzulą generalną jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona. Przeciwne stanowisko czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego i z tego powodu możliwość taka została wykluczona na mocy art. 56 u.p.z.p. Kwestie wpływu promieniowania elektromagnetycznego o częstotliwości ponadnormatywnej na zdrowie i potencjalne zagrożenie dla ich życia (w skardze podniesiono, że w bezpośrednim sąsiedztwie, ok. 100 m od planowanej inwestycji, posadowione są budynki lub są planowane) są badane różnych etapach procesu inwestycyjnego lub nawet po jego zakończeniu. Ochrona przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez stację bazową telefonii komórkowej będzie zapewniona w ramach obowiązujących już przepisów p.o.ś. W oparciu o przepisy tej ustawy będzie trzeba dokonywać obowiązkowego zgłoszenia instalacji, których emisja nie wymaga pozwolenia, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 152 p.o.ś.), dokonywać pomiaru pola elektromagnetycznego w środowisku (art. 122a p.o.ś.). Dodatkowo, na podstawie art. 123 p.o.ś. będzie trzeba przeprowadzić okresowe badania pól elektromagnetycznych. Ponadto decyzja lokalizacyjna ma na celu stwierdzenie, czy planowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania na określonym terenie. Nie uprawnia ona do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Konkretyzacja warunków realizacji inwestycji znajduje swój wyraz dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor przedkłada szczegółowy projekt budowlany inwestycji. Ochrona interesów właścicieli nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu przewidziana jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, prawo osób trzecich do ochrony ich interesów obejmuje także prawo do ochrony nieruchomości w miejscach dostępnych dla ludności przed działaniem pola elektromagnetycznego o częstotliwości ponadnormatywnej. Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej telefonii komórkowej jest elementem projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz podlega ocenie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Skarżący powołuje się na inne, wcześniejsze postępowanie z "(...) pierwszego wniosku inwestora", w którym organ wydał dla Spółki decyzję odmowną, uzasadniając to koniecznością dołączenia do wniosku decyzji środowiskowej. Jego efektem było złożenie przez Spółkę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Burmistrz Nysy decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r. umorzył postępowanie administracyjne. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium decyzją z 10 listopada 2022 r. utrzymało je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Op 5/23, oddalił skargę T. G. na decyzję Kolegium z 10 listopada 2002 r. Wyrok WSA jest nieprawomocny. W ocenie Sądu pomiędzy decyzją Burmistrza Nysy z 24 czerwca 2022 r., a zaskarżoną do tut. Sądu decyzją Kolegium z 27 czerwca 2023 r. nie zachodzi opisana w skardze zależność i powiązanie, w której rozstrzygnięcie jednej sprawy zależy od wyniku rozstrzygnięcia w inne powiązanej sprawie (zagadnienie wstępne). Przeciwne stanowisko autora skargi nie uwzględnia skutków prawnych opisanej powyżej nowelizacji rozporządzenia środowiskowego. Kwestia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być obecnie prejudykatem (podnoszonym w skardze tzw. zagadnieniem wstępnym) w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla instalacji radiokomunikacyjnych. Sąd wyjaśnił już te kwestie we wcześniejszych rozważaniach. Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skargi - przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowane w sprawie przepisy, co uprawniało je do wydania decyzji pozytywnej. Sąd miał również na uwadze to, że Kolegium wskazało - stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, Kolegium prawidłowo też odniosło się do zarzutów stawianych w odwołaniu. Ponadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze, zdaniem składu orzekającego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Kolegium podjęło wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrało niezbędny materiał dowodowy, a następnie prawidłowo zastosowało przepisy prawa materialnego, co tym samym zarzuty skargi czyni nieuzasadnionymi i niezasługującymi na zaakceptowanie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.