I SA/Op 242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu kwotę 279,05 zł (dwieście siedemdziesiąt dziewięć 05/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. J. (dalej określanego jako: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 kwietnia 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzję powyższą wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. i L. J., jako współwłaściciele działki rekreacyjno - wypoczynkowej nr a, położonej w [...], pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. zostali wezwani do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W reakcji na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. wyjaśnił, że na działce przebywa sporadycznie, około 30 dni w miesiącach letnich, zaś w pozostałych miesiącach obiekt jest nieczynny. Wyjaśnił, że śmieci, które ewentualnie wytworzy, zabiera do [...]. W związku z tym skarżący odmówił złożenia deklaracji, stwierdzając, że nie będzie płacił za śmieci, których nie wytwarza. W dniu 8 sierpnia 2016 r. pracownicy Urzędu Miejskiego w Lewinie Brzeskim przeprowadzili wizję lokalną przedmiotowej nieruchomości, w wyniku której stwierdzono, że działka wygląda na użytkowaną i zagospodarowaną, a na jej terenie znajduje się domek letniskowy. W związku z powyższym Burmistrz Lewina Brzeskiego postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. wszczął z urzędu wobec J. i L. J. postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe za okresy: od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. i od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził dowód z oględzin ww. nieruchomości. W protokole z tej czynności z dnia 14 października 2016 r. wskazano, że na działce stoi budynek w całości porośnięty pnączami, znajduje się tam metalowy śmietnik, duży parasol ogrodowy, trawa jest wykoszona. Działka wygląda na użytkowaną. W wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz Lewina Brzeskiego decyzją z dnia 7 listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 6h, 6o, 6j ust. 3b i art. 6m ust. 1 oraz 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm., dalej zwaną "ucpg"), art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie także jako "op") oraz uchwały Nr VII/57/2015 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim z 26 maja 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki takiej opłaty od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Lewin Brzeski (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z dnia 1 czerwca 2015 r., poz. 1321) i uchwały nr VII/59/2015 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim z 26 maja 2015 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z dnia 1 czerwca 2015 r., poz. 1323) – określił J. i L. J. wysokość rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 180 zł za lata 2015 i 2016 oraz zobowiązał podatników do uiszczania bez wezwania, z góry, w terminie do 15 stycznia każdego następnego roku, ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 180 zł za każdy kolejny rok. W odwołaniu od tej decyzji małżonkowie J. podnieśli zarzut naruszenia art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej kpa). Zaznaczyli, że ich pobyt na działce w roku 2015 ograniczał się jedynie do kilku dni - a właściwie godzin - między 1 marca 2015 r. do 20 maja 2015 r. w celu zabezpieczenia działki, zaś w 2016 r. bywali tam raz lub dwa razy. W związku z tym argumentowali, że Uchwała nr VII/57/2015 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim, której uchwalenie miało miejsce już po okresie, w którym przebywano na nieruchomości (do 20 maja 2015 r.) nie mogła mieć zastosowania do ewentualnych odpadów wytworzonych wcześniej, zgodnie z zasadą lex retro non agit. Zarzucili także błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie stanu utrzymania działki, co w konsekwencji spowodowało błędne przeświadczenie organu, że ktoś na niej mieszkał, podczas gdy przebywano na niej wyłącznie sporadycznie i nie wytwarzano odpadów komunalnych. Wyjaśnili przy tym, że stojący rzekomo na przedmiotowej działce kubeł, w rzeczywistości stoi na działce sąsiedniej. Podkreślili, że ustalenia organu, że trawa jest wykoszona, a działka wygląda na użytkowaną są absurdalne i arbitralne. Wskazali, że trawa nie była koszona i nie obcięto żywopłotu i podkreślili, że trawa nie rośnie ze względu na suche lato. W rezultacie odwołujący stwierdzili, że nie ciąży na nich obowiązek złożenia deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 1 ucpg. Oprócz tego odwołujący podnieśli, że ustalona opłata jest rażąco zawyżona, biorąc pod uwagę krótki, miesięczny okres przebywania w trakcie roku i wysokość opłat za gospodarowanie odpadami w gospodarstwach domowych 1-osobowych (miesięcznie 14,00 zł lub 24,00 zł), a więc stawek pobieranych od osób na stałe mieszkających w gminie. Wobec tego, ich zdaniem, uchwałę należy zmienić, jako podjętą z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP. W uzupełnieniu odwołania skarżący, w piśmie z 9 grudnia 2016 r. oświadczył, że ma [...] lata i aby przyjechać na działkę musi wynajmować kierowcę, a na działce przebywał sporadycznie, przy czym w 2015 r. miało to miejsce do 1 maja, a w roku, 2016 przyjeżdżał celem zabrania rzeczy osobistych. Na dowód tego załączył do pisma oświadczenie Z. Z. z dnia 9 grudnia 2016 r., który - oferując pomoc jako kierowca - potwierdził wskazane okoliczności oraz fakt wywożenia wyposażenia domku tj. zmywarki, pralki, stołów i ław rekreacyjnych. Ponadto skarżący wskazał, że posiada niską emeryturę i nie stać go na wydanie tak znacznej kwoty bezprawnie, tym bardziej, że ponosi już opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi we [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej w skrócie: SKO lub Kolegium) nie znalazło podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w wyniku nowelizacji ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87), w art. 6j wprowadzone zostały ust. 3b i 3c, które przewidują, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (ust. 3b). Zatem, jeśli dana nieruchomość ma charakter letniskowy, rekreacyjno – wypoczynkowy, to na właścicielach takiej nieruchomości ciąży obowiązek poniesienia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, według stawek ryczałtowych ustalonych przez radę gminy w uchwale, będącej aktem prawa miejscowego - bez względu na faktyczny okres przebywania na nieruchomości. W analizowanym przypadku stawka ta określona została mocą uchwały Nr VII/57/2015 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim z 26 maja 2015 r. i zgodnie z § 6 ust 1 i 2 tej uchwały wynosi ona - w zależności od sposobu zbierania i odbierania odpadów: w sposób selektywny -180 zł, a w sposób nieselektywny – 360 zł. Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności faktycznych sprawy organ stwierdził, że poza sporem jest fakt, że na przedmiotowej działce znajduje się domek letniskowy i że była ona wykorzystywana przez część roku, nawet jeśli było to tylko kilka dni w roku. W ocenie organu, nie ulega również wątpliwości, że na działce powstają odpady, co potwierdza pismo strony z dnia 29 grudnia 2015 r., w którym wskazano "Śmieci, które ewentualnie wytworzę, wywożę do [...]". Nieruchomość położona w [...] w postaci działki rekreacyjno - wypoczynkowej nr a jest zatem nieruchomością, o której mowa w art. 6j ust. 3b ucpg i § 6 ust. 1 i 2 Uchwały. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu argumentacji Kolegium stwierdziło, że pozostaje ona bez wpływu na wynik sprawy. Fakt, że z powodów osobistych i wieku współwłaściciele nieruchomości nie mogli przebywać i nie przebywali często na działce, w żaden sposób nie wpływa bowiem na kwalifikację przedmiotowej nieruchomości dla celów naliczenia przedmiotowej opłaty. SKO wyjaśniło, że przepisy prawne nie uzależniają obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od osiągnięcia przez właściciela nieruchomości celu rekreacyjno-wypoczynkowego. Obowiązek ponoszenia opłaty jest także niezależny od ilości odpadów powstających na działce, czy też ich ewentualnego wywożenia w inne miejsce. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Natomiast prawnie irrelewantne są wskazywane przez stronę okoliczności takie jak sporadyczne przebywanie na działce, czy wywożenie odpadów we własnym zakresie w przypadku, gdy obowiązek uiszczania opłat wynika z odpowiedniej uchwały. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że opłata określona w zaskarżonej decyzji jest zgodna z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z postanowieniami prawa miejscowego wynikającymi z powołanej uchwały Rady Miasta Lewin Brzeski. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem L. J. złożył skargę do tut. Sądu, w której zarzucił organom nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy wskazuje na przebywanie skarżącego na przedmiotowej działce i wytwarzanie śmieci, podczas gdy ustalenia te są niezgodne ze stanem faktycznym. Stawiając te zarzuty domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że Kolegium oparło swoją decyzję na jego stwierdzeniu dotyczącym ewentualnego wytworzenia odpadów, podczas gdy stwierdzenie to ma charakter przypuszczający. W ocenie skarżącego, nie istnieją żadne dowody na wytwarzanie odpadów na przedmiotowej działce, tym samym organ odwoławczy nie wykazał swojego twierdzenia. Skoro więc nie została spełniona przesłanka wytwarzania odpadów, to brak jest podstaw do obciążania opłatą za ich gospodarowanie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak tylko część argumentów w niej podniesionych jest zasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 j.t. ze zm. - dalej jako ppsa), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Istota sporu dotyczy zasadności określenia J. i L. J. wysokości ryczałtowej opłaty rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość – działkę rekreacyjno wypoczynkową nr a położoną w [...] za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. Co do zasady, obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami ma charakter obowiązku ustawowego, o czym stanowi art. 6h i art. 6j ucpg. Wskutek nowelizacji ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87), w art. 6j dodano ust. 3b i 3c. Stosownie do art. 6 j ust. 3b, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Natomiast z myśl ust. 3c tego artykułu, ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Zatem, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku - na właścicielach takiej nieruchomości ciąży obowiązek poniesienia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, według stawek ryczałtowych ustalonych przez radę gminy w uchwale, będącej aktem prawa miejscowego - bez względu na faktyczny okres przebywania na nieruchomości. Ryczałtową stawkę opłaty ustalono w uchwale Nr VII/57/2015 Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim z 26 maja 2015 r. i zgodnie z § 6 ust 1 i 2 tej uchwały wynosi ona - w zależności od sposobu zbierania i odbierania odpadów: w sposób selektywny -180 zł, a w sposób nieselektywny – 360 zł. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego i stała się obowiązującym aktem prawa miejscowego. Podkreślić jednocześnie należy, że stosownie do art. 6q ucpg, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie organy powinny przeprowadzić zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, że właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, możliwe jest przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. W procesie stosowania prawa organy podatkowe obowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 op), do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 op) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 op (swobodną oceną dowodów). Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 op, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). W świetle przywołanych regulacji, zadaniem organów jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ustalenie jaka norma stanowić powinna podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie określenie konsekwencji prawnych, jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. Jak wskazano wyżej, ustawodawca nowelizując ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach, jednak warunkiem jej ponoszenia jest wykorzystywanie nieruchomości jedynie przez część roku. W uzasadnieniu do noweli projektodawca podniósł, że wprowadzenie obowiązku uchwalenia ryczałtowej stawki rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości miało na celu uproszczenie przepisów dotyczących naliczania tych opłat. Ponieważ obowiązujące przepisy nie definiują ani pojęcia domku letniskowego, ani nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pomocne w tej mierze może być stanowisko Ministerstwa Środowiska w sprawie ponoszenia opłaty ryczałtowej w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (opublikowane na stronie internetowej mos.gov.pl). Wynika z niego, że ze względu na brak ustawowych definicji, ww. pojęciom należy nadać znaczenie przyjęte w języku potocznym. Domki letniskowe służą tylko do celów związanych z wypoczynkiem, nie zaś do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe stanowią otwartą kategorię nieruchomości, o zaliczeniu do której decydują względy funkcjonalne. Zasadniczo nieruchomości te są kwalifikowane jako nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają na nich odpady komunalne. Nie jest tu istotne przeznaczenie nieruchomości (np. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego), tylko faktyczne funkcje, jakie pełnią i faktyczny sposób ich wykorzystania. Z powyższego wynika więc, że decydujące znaczenie przy określeniu rodzaju nieruchomości, istotne jest to, do czego faktycznie jest ona wykorzystywana i czy jest wykorzystywana. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że analiza stanu faktycznego i jego ocena wskazuje, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego umożliwiającego w sposób jednoznaczny przyjęcie, że spełniona została w niniejszej sprawie przesłanka wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości, stosownie do treści art. 6 j ust. 3b ucpg. Wprawdzie SKO w Opolu stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że poza sporem jest fakt, że na przedmiotowej działce znajduje się domek letniskowy i że była ona wykorzystywana przez część roku, nawet jeśli było to tylko kilka dni w roku, to jednak taka ocena w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody jest co najmniej przedwczesna. Jak wynika z pisma skarżącego, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 31 grudnia 2015 r., na działce przebywał on sporadycznie, około 30 dni w roku, a śmieci, które ewentualnie wytworzy, wywozi do [...]. Treść tego oświadczenia, jak data jego sporządzenia wyraźnie wskazuje zatem, że dotyczy ono roku 2015. W odwołaniu z kolei skarżący wskazywał, że w 2015 r. przebywał na działce sporadycznie w celu zabezpieczenia działki po kilka godzin i miało to miejsce do 15 maja 2015 r., natomiast w 2016 r. był na działce raz może dwa. Z kolei w oświadczeniu uzupełniającym odwołanie skarżący wskazuje na przyjazdy na działkę w celu zabrania rzeczy osobistych, co miało mieć miejsce w 2015 r. do 1 maja tego roku oraz w 2016 r. oraz podkreśla, że nie korzystał z działki w tym okresie. Z przywołanych twierdzeń skarżącego dotyczących wykorzystywania (bądź nie) nieruchomości w 2015 r., jak i w 2016 r. wynikają oczywiste sprzeczności. Pierwsze oświadczenie sporządzone w grudniu 2015 r. wskazuje na wykorzystywanie nieruchomości około 30 dni w roku oraz wywóz śmieci, które zostaną ewentualnie wytworzone, do [...]. W kolejnych pismach stanowisko skarżącego dotyczące wykorzystywania nieruchomości w 2015 r. ewoluuje, a w zakresie 2016 r. wskazuje na przyjazdy jedynie w celu zabrania rzeczy. Kwestie te organ odwoławczy pominął i nie podjął próby wyjaśnienia tych rozbieżności, odwołując się jedynie na poparcie swoich twierdzeń do oświadczenia złożonego w roku 2015, nie biorąc przy tym pod uwagę tego, że jego treść nie dotyczy roku 2016. Nadto w załączniku do protokołu z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 4 sierpnia 2016 r. m.in. w odniesieniu do działki a - zaznaczono rubryki "użytkowana" i "domek", nie wpisując żadnych uwag. W protokole brak jest opisu dotyczącego przebiegu wizji lokalnej, w tym spostrzeżeń, które doprowadziły komisję przeprowadzającą wizję do wniosków zawartych w protokole, a dotyczących aktualnego stanu zagospodarowania działek, które ujęto w załączniku nr 1 i 2 dołączonych do protokołu. Działkę a ujęto w załączniku nr 2. Zatem, dowód ten nie pozwala na ustalenie na jakich podstawach przyjęto w protokole i załącznikach do niego, że działka jest użytkowana. Poza stwierdzeniem użytkowania działki brak jest jakiegokolwiek opisu dokonanej czynności wizji lokalnej i kryteriów, którymi kierowała się komisja przeprowadzająca wizję. Kolejnym dowodem na okoliczność wykorzystywania działki jest protokół oględzin przeprowadzonych na działce nr a w dniu 14 października 2016. Jak wynika z jego treści dokonano następujących ustaleń: " Na działce stoi budynek w całości porośnięty pnączami, metalowy śmietnik, duży parasol ogrodowy. Trawa jest wykoszona i działka wygląda na użytkowaną. Do protokołu dołączono trzy zdjęcia działki, jednak w samym protokole brak o tym wzmianki. Jedynie w postanowieniu o dopuszczeniu dowodów z dnia 17 października 2016 r. wskazano na dołączone zdjęcia jako zrobione podczas oględzin. W odniesieniu do tego dowodu również należy wskazać, że stwierdzenie, iż działka wygląda na użytkowaną, poza wskazaniem, że trawa jest wykoszona, nie zostało poparte żadnymi sprawdzalnymi kryteriami. Zauważyć należy, że skarżący wskazywał, iż metalowy śmietnik stoi na sąsiedniej działce, że trawa nie była koszona, żywopłot nie był przycięty, a stan trawy wynikał m.in. z suchego lata. Tych okoliczności nie zweryfikowano, niepojęto próby poczynienia w tym zakresie ustaleń poprzez przesłuchanie strony, czy właścicieli sąsiadujących działek. Niewątpliwie okoliczności te mają znaczenie w sprawie, a w konsekwencji mogą mieć wpływ na ocenę dowodu z oględzin. Podkreślić również należy, że skarżący wskazywał na etapie postępowania odwoławczego, że w 2016 r. przyjeżdżał na działkę jedynie celem zabrania rzeczy osobistych, co potwierdził w oświadczeniu Z. Z., który przywoził go na działkę. Okoliczności te w świetle warunku wykorzystywania nieruchomości przez część roku wymagają zweryfikowania, zwłaszcza gdy dowody na których oparł się organ czyniąc ustalenia w zakresie roku 2016 - wobec wskazanych mankamentów - nie pozwalają w sposób jednoznaczny na ustalenie, czy nieruchomość w tym roku była w ogóle wykorzystywana przez skarżącego. Z pewnością fakt wykoszenia trawy, o ile rzeczywiście miał miejsce, nie jest okolicznością, która przesądzałaby o takim wykorzystywaniu. Wątpliwości Sądu budzą także ustalenia poczynione w zakresie roku 2015 w oparciu o twierdzenia skarżącego zawarte w piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. ze względu na sprzeczności wynikające z twierdzeń skarżącego zawartych w kolejnych pismach. Wymaga to wyjaśnienia i zweryfikowania przez organy, czy nieruchomość była rzeczywiście w tym latach wykorzystywana przez skarżącego oraz dokonania oceny na podstawie kompletnego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz wskazania, którym dowodom i z jakich przyczyn organ dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności. W niniejszej sprawie zarówno twierdzenia skarżącego, jak i wnioski zawarte w w/w protokołach (wobec niewskazania w nich kryteriów i obiektywnych przesłanek, na których je oparto) - nie pozwalają na jednoznaczną ocenę, czy zasadnie określono w zaskarżonej decyzji ryczałtową roczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zatem wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zaniechania wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, za dowolne należy uznać ustalenia organu dokonane w oparciu niekompletny materiał dowodowy. Nie czyniąc dodatkowych ustaleń w tym zakresie i nie wyjaśniając kwestii wykorzystywania nieruchomości w latach 2016 r., organ odwoławczy zaniechał podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 122 op i art. 187 § 1 op, a w konsekwencji dokonał ze względu na niepełny materiał dowodowy wadliwie jego oceny, naruszając zasadę wyrażoną w art. 191 op. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania niewątpliwe mają istotny wpływ na wynik sprawy, co wykazano wyżej. W toku dalszego postępowania organ weźmie pod uwagę wskazania płynące z treści uzasadnienia wyroku i przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy uzupełniając zgromadzony materiał dowodowy m.in. o dowody z przesłuchań świadków, strony czy osób uczestniczących w czynnościach wizji lokalnej i oględzin. Sąd nie podzielił jednocześnie argumentów skargi wskazujących na naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz rażąco zawyżoną opłatę, gdyż ryczałtową stawkę opłaty ustalono w stosownej uchwale Rady Miejskiej w Lewinie Brzeskim. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego i stała się obowiązującym aktem prawa miejscowego. Do ewentualnej zmiany uchwały może doprowadzić skuteczne jej zaskarżenie na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446). Dopóki jednak uchwała jest obowiązującym aktem prawa miejscowego, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych w niej stawek opłat za gospodarowanie odpadami. Z opisanych wyżej względów Sąd uchylił na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, zasądzając zwrot kosztów od organu w kwocie 279,05 obejmujący zwrot wpisu sądowego i koszty przejazdów do sądu strony.