I SA/Op 243/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z dnia [...] określono podatnikowi: A Spółka z o.o. z siedzibą w L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2001r. w kwocie 167.200 zł. i ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 48.510 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w toku kontroli podatkowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w Namysłowie w A sp. z o.o. za okres od stycznia 2001r. do czerwca 2001r. Spółka nie okazała dokumentów potwierdzających kwoty podatku naliczonego i podatku należnego wykazane w deklaracjach VAT-7 za powyższe okresy. Ujawniono także, że również postępowanie kontrolne w Spółce za wcześniejszy okres tj. od października do grudnia 2000r. wykazało, że skarżąca nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających fakt dokonania przez nią zakupów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w tym okresie. Z uwagi na powyższe nieprawidłowości uznano, w oparciu o przepis art. 19 ust. 1- 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), iż brak jest podstaw do uwzględnienia w rozliczeniu Spółki za miesiące objęte kontrolą, zadeklarowanego podatku naliczonego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca Spółka. Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów: art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności przez ograniczenie się tylko do oceny samych dokumentów, bez przesłuchania strony i osoby pomagającej prowadzić dokumentację i księgi - pani B. D.- oraz bez oceny deklaracji podatkowej, - art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 4 i art. 192 Ordynacji podatkowej przez bezkrytyczną ocenę zeznań pracowników Urzędu Skarbowego w Namysłowie oraz wadliwą ocenę wyjaśnień pana R. R., dokonaną bez udzielenia stronie możliwości ustosunkowania się do rzekomych sprzeczności w wyjaśnieniach, - art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez bezzasadne ograniczenie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Ponadto podniesiono, iż zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją przedawniło się, a także iż organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 18 marca 2005r., w której nakazano dokładne wyjaśnienie sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, iż wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, organ podatkowy I instancji nie naruszył przepisów art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. W toku postępowania podatkowego podjęte zostały wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Deklaracje rozliczeniowe Spółki - VAT-7 i zawarte w nich zapisy były pierwszym materiałem dowodowym poddanym szczegółowej ocenie i stanowiły podstawowy materiał dowodowy. Ponadto wskazano, iż organ I instancji, w związku z brakami w dostarczonej dokumentacji, wezwał pismem z dnia 26 września 2002r., prezesa Spółki - p. R. R. do przedłożenia dokumentów podatkowych za okres od października 2000r. do czerwca 2001r. Odpowiedzią na powyższe wezwanie było pismo Prezesa Spółki z dnia 4 października 2002r., w którym informował on, że żądaną dokumentację przekazał urzędowi skarbowemu przez zaufaną osobę. W świetle powyższych faktów, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zarzut dotyczący braku analizy rozliczeń Spółki w toku postępowania podatkowego nie jest uzasadniony. Organ drugiej instancji nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisu art.191 w związku z art. 210 § 4 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja zawierała pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, a strona przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Stwierdzono również, że zeznania pracowników Urzędu dotyczące dostarczenia dokumentów Spółki A zostały złożone w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe - w formie prawem przewidzianej, tj. w formie protokołu przesłuchania świadka z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań oraz w formie notatki służbowej pracownika. Potwierdziły one, iż w dniu 26 czerwca 2002r. Pani B. D. dostarczyła do Urzędu Skarbowego w Namysłowie dokumentację Spółki A bez spisu tych dokumentów. W odniesieniu do zarzutu, iż przekazane przez panią D. dokumenty Urząd Skarbowy powinien szczegółowo pokwitować stwierdzono, że nie było możliwe, skoro dostarczona dokumentacja nie posiadała żadnej numeracji i nie było spisu dokumentów, a pani D. stwierdziła, iż miała dostarczyć dokumenty i nie czekała na pokwitowanie przedłożonych dokumentów. W związku z tym odbierający dokumentację pracownicy Urzędu sporządzili notatkę służbową i pokwitowanie dokumentów. Żmudna i czasochłonna analiza dostarczonych dokumentów pozwoliła ustalić, jakimi dokumentami A sp. z o.o. dysponuje organ podatkowy. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem wadliwej oceny wyjaśnień pana R. Według oświadczenia pana R. z dnia 4 października 2002r., wszystkie dokumenty za kontrolowany okres zostały dostarczone przez panią B. D. do Urzędu Skarbowego w Namysłowie. Natomiast według wyjaśnień złożonych przez Pana R. do protokołu przesłuchania w dniu 4 lutego 2003r. dokumenty te zostały skradzione w maju 2001r. - z samochodu jego ojca. Brak logicznej spójności tych zeznań wynika wprost z wyżej przytoczonych oświadczeń Pana R. Zauważono, iż dokumenty za kontrolowany okres nie mogły zostać skradzione w dniu 10 maja 2001r, jak twierdzi skarżąca w odwołaniu. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem miesiąca czerwca 2001r., stąd nie było możliwe, aby dokumenty dotyczące czerwca 2001r. zostały skradzione już 10 maja 2001r. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż interpretacja art.19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dokonana przez skarżącą Spółkę, uzależniająca możliwość odliczenia podatku naliczonego tylko od faktu, czy faktura została wystawiona i zaksięgowana, jest wadliwa. W art. 19 ust. 3 ustawy o VAT ustawodawca uzależnił możliwość obniżenia podatku należnego od faktu posiadania faktury nabycia, stwierdzając wprost, iż obniżenie podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, rachunek uproszczony, w przypadku określonym w art. 14 ust. 3 lub dokument celny, albo w miesiącu następnym. Dodatkowo podniesiono, iż zgodnie z przepisem § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma obowiązek przechowywania powyższych dokumentów przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę. Skoro przepisy prawa materialnego wymagają udokumentowania prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego w określony sposób (fakturą), to znaczy, że podatnik nie może tego prawa realizować legitymując się innymi środkami dowodowymi (np. kwotami wynikającymi z deklaracji VAT-7). Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony w toku postępowania podatkowego materiał dowodowy, w pełni potwierdza wykazane nieprawidłowości. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na podmiocie, który z tego faktu wywodzi określone skutki prawne. W przedmiotowej sprawie Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających prawo do odliczenia podatku naliczonego, a na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających dane rozliczenie, jeżeli dowodów w tym zakresie nie przedstawił sam podatnik. W ocenie organu, zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem w przypadku określenia przez organ I instancji zobowiązania podatkowego za czerwiec 2001r., termin przedawnienia upływa z dniem 31.12.2006r. Wskazano również, iż że organ I instancji dokonał ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy prawo do ustalenia tego zobowiązania uległo przedawnieniu w oparciu o przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, stąd w tej części decyzję należało uchylić. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzucono naruszenie: - art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 oraz 192 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – osoby pomagającej prowadzić dokumentację i księgi w Spółce; - art. 122, art. 191, art. 199 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzanych w sprawie oraz zaniechanie przesłuchania prezesa zarządu skarżącej Spółki, w celu wyjaśnienia wątpliwości organu podatkowego; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia; - § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 24 ustawy o rachunkowości, poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów i uznanie, iż brak oryginałów faktur, faktur korygujących eliminuje możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I i II instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji organu podatkowego II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał w całości argumentację faktyczną oraz prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oceniając zaskarżoną decyzję oraz całość postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez ograny przepisów procesowych, w szczególności: art. 122, art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka B. D., jako osoby pomagającej prowadzić dokumentację i księgi w Spółce, zaniechanie dokonania dowodu w postaci przesłuchania Prezesa Zarządu skarżącej Spółki – R. R. W art. 122 Ordynacji podatkowej ustanowiono zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizacji tej zasady służy przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakładający na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko podatnika, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w artykule 127 Ordynacji podatkowej, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Zdaniem Sądu postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie spełniało wymogi określone wskazanymi wyżej przepisami. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość okoliczność faktyczna, że Spółka odliczyła w deklaracji VAT -7 za czerwiec 2001r. podatek naliczony, nie przedstawiając w toku postępowania oryginałów faktur lub faktur korygujących albo ich duplikatów, na których podstawie dokonał odliczenia. Taki zaś stan faktyczny uprawniał do rozstrzygnięcia, że skarżąca nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z uwagi na nieprzedstawienie tego rodzaju faktur. W trakcie postępowania Spółka była wzywana do przedłożenia stosownych dokumentów. Prawidłowo ograny podatkowe uznały, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż wbrew twierdzeniu Prezesa Zarządu Spółki, nie dostarczono wymaganej dokumentacji w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego. Dążąc do wyjaśnienia powyższej rozbieżności organy podatkowe w rozpoznanej sprawie korzystały z materiałów, które były pozyskiwane w toku postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, w szczególności z zeznań świadka Pani D., a także wyjaśnień złożonych przez Prezesa Spółki – R. R. Stąd nie jest zasadny zarzut skargi, iż organ odwoławczy nie uwzględnił wniosków dowodowych strony o przesłuchanie B. D. i R. R. – Prezesa Zarządu skarżącej Spółki. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być w szczególności zeznania świadków, dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Powyższe unormowania prawne przewidywały zatem możliwość dopuszczenia w postępowaniu podatkowym jako dowodu w sprawie zeznań złożonych w charakterze świadka, wyjaśnień podejrzanego złożonych w trakcie postępowania w sprawie prowadzonej o przestępstwo skarbowe, o czym stanowi art. 181 Ordynacji podatkowej Takie też dowody zostały dopuszczone w przedmiotowej sprawie. W świetle art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej nie istnieje więc prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, czy strony, który zeznawał w postępowaniu karnym. W konsekwencji - odmiennie niż uważa skarżąca Spółka - korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Twierdzenie przeciwne jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Odmienną natomiast kwestią jest użyteczność (znaczenie dla dowodzenia określonych okoliczności faktycznych) tak pozyskanych dowodów w postępowaniu podatkowym i ich ocena w tym postępowaniu (wyrok WSA z dnia 2006.04.20, sygn. akt III SA/Wa 1837/05, M. Podat. 2006/5/3). W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że pomimo zarzutów stawianych przez skarżącą Spółkę w odwołaniu, organ nie przeprowadził wszystkich dowodów, które to dowody miałyby na celu wyjaśnienie sprawy. Z analizy materiału dowodowego wynika, iż organy podatkowe podjęły szereg czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wykazały zatem inicjatywę, do czego zobowiązane były przez przepisy postępowania podatkowego (art. 122 Ordynacji podatkowej). Z inicjatywą tą w żaden sposób nie korespondowały działania Spółki, która w trakcie całego postępowania ograniczała się wyłącznie do prezentowania nieudowodnionych twierdzeń. Twierdzeń tych organy - w świetle zgromadzonego przez siebie materiału dowodowego - nie mogły uznać za prawdziwe. W związku z powyższym nie mogły być uznane za trafne zarzuty strony dotyczące naruszenia przez organ art. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do tego przepisu należy zauważyć, iż w zaskarżonej decyzji organ w sposób wyraźny wskazał, iż nie uznał wyjaśnień Prezesa Zarządu dotyczących dostarczenia do urzędu wszystkich niezbędnych dokumentów dotyczących rozliczenia podatku VAT, z uwagi na fakt, iż były sprzeczne z innymi dowodami w sprawie. Przy czym podkreślić należy, iż - wbrew temu co twierdzi Spółka - ocena taka nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów. Podatnik miał możliwość przez cały okres trwania postępowania przedstawić stosowne dowody. Nie uczynił tego, nie może zatem powoływać się, iż to na organie ciążył nieograniczony obowiązek poszukiwania faktów, z których to skarżąca Spółka wywodzi określone skutki prawne. Podkreślić należy, iż stronie przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego. Z uprawnienia tego Spółka nie skorzystała. W tych warunkach nie było również podstaw do uznania za trafny zarzutu naruszania wskazanego przez stronę przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu stan faktyczny przedmiotowej sprawy uprawniał do rozstrzygnięcia, że skarżąca Spółka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z uwagi na nieprzedstawienie tego rodzaju faktur. Podatek od towarów i usług, będący podatkiem od wartości dodanej, jest podatkiem, którego zasadniczą cechą konstrukcyjną jest ustanowione w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego, o którą podatnik ma prawo obniżyć ciążący na nim podatek należny, stanowi - w myśl art. 19 ust. 2 ustawy o VAT - suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Wobec powyższego nie ulega żadnej wątpliwości, że odliczenie podatku naliczonego jest uprawnieniem podatnika. Jest to więc okoliczność, z której on wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem to na podatniku ciąży obowiązek wykazania sumy kwot podatku określonych w fakturach. A obowiązek ten ciąży aż do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt I FSK 270/05). Dodatkowo wskazać należy na przepis § 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.(Dz. U. Nr 109.poz. 1245 ze zm.), który precyzuje, że podstawę do obniżenia przez nabywcę podatku stanowi wyłącznie oryginał faktury VAT lub faktury korygującej albo ich duplikat. Z tego względu tylko o kwoty podatku wykazane w tych dokumentach podatnik może zmniejszyć kwotę podatku należnego. Należy również mieć na uwadze, jak trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podatnicy zostali zobowiązani do przechowywania oryginałów i kopii faktur, faktur korygujących w okresie 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym wystawiono te faktury (§ 52 cytowanego wyżej rozporządzenia). Przepis ten, z jednej strony, umożliwia weryfikację rozliczenia dokonanego przez podatnika VAT, z drugiej jednak strony, zapewnia możliwość uzyskania w tym czasie duplikatów faktur w razie ich utraty na skutek zniszczenia lub zaginięcia (wyrok WSA z dnia 2004.11.02, sygn. akt III SA 2030/03, LEX nr 176852, wyrok NSA z dnia 2005.11.25, sygn. akt I FSK 306/05 LEX nr 187617, wyrok WSA z dnia 2004.12.21, sygn. akt III SA/Wa 62/04 LEX nr 176662). Spółka w toku postępowania nie przedstawiła tego rodzaju dokumentacji, na podstawie której sporządziła deklaracje za czerwiec 2001r. Przyczyny, które spowodowały taką sytuację, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązkiem organu, jak wspomniano wcześniej, nie było odtworzenie tej dokumentacji, gdyż to bowiem sam skarżący wobec zaginięcia dokumentacji powinien podjąć w odpowiednim czasie czynności zmierzające do uzyskania "duplikatów" faktur. Skoro tego nie uczynił, to nie mógł domagać się przerzucenia obowiązków, w tym zakresie na organy podatkowe (wyrok WSA z dnia 2004.11.02, sygn. akt III SA 2030/03, LEX nr 176852). Wobec tego, jeżeli skarżący w złożonych deklaracjach VAT-7 wykazał kwotę, o której mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o VAT, to powinien przez okres pięcioletni przechowywać dokumentację stanowiącą podstawę do jej obliczenia. Brak takiej dokumentacji podważał podstawę podanej w deklaracjach sumy podatku naliczonego. Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację faktyczną oraz prawną, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).