I SA/Op 255/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z wnioskiem strony skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 marca 2012 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec zobowiązanego M.B., na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z dnia 7 marca 2012 r. W skardze na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zawarł wniosek o "wydanie przez Sąd, na zasadzie art. 61 par. 1, par. 2 i par.3 ustawy o postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, postanowienia o wstrzymaniu w całości postępowania egzekucyjnego, które prowadzi Dyrektor Izby Celnej przeciwko M.B., albowiem zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątku skarżącego oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku dalszego prowadzenia egzekucji". W uzasadnieniu skargi, powołując argumentację o merytorycznej wadliwości decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy będący podstawą prowadzonej egzekucji, wniósł o "zastosowanie przez WSA zabezpieczenia przez wstrzymanie zaskarżonej czynności egzekucyjnej stosunku do M. B., bowiem egzekucja nadal trwa i do czasu rozpoznania zasadności skargi przez Sąd nie powinna być kontynuowana". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zawarty w skardze wniosek mimo tego, iż sporządzony został przez fachowego pełnomocnika, jest wysoce nieprecyzyjny, gdyż z jednej strony powołano w nim jako podstawę prawną art. 61 par. 1, par. 2 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako: p.p.s.a.) z przywołaniem ustawowych przesłanek zawartych w par. 3 tego artykułu, z drugiej zaś jednoznacznie określono żądanie jako "wstrzymanie w całości postępowania egzekucyjnego". Mając na względzie to, że to ostatnie żądanie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego a przy tym uwzględniając wyraźne powołanie we wniosku przepisu art. 61 par. 1-3 p.p.s.a., Sąd rozpoznając wyżej opisany wniosek skarżącego uznał, iż dotyczy on wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Taka bowiem możliwość wynika jednoznacznie z powołanego przez pelnomocnika art. 61 p.p.s.a. Oceniając zatem zasadność tak zidentyfikowanego wniosku stwierdzić należy, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj.: wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien więc wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Odnosząc się nadto do istoty tego rodzaju wniosku należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości zatem problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązku strony (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2006, str. 186). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie opisanych na wstępie tytułów wykonawczych. Jest to zatem postanowienie, które nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Już zatem z tego powodu wniosek skarżącego w niniejszej sprawie jest całkowicie nieuzasadniony. Niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, przeszkodą do uwzględnienia wniosku stanowi w niniejszym przypadku zupełne zaniechanie jego uzasadnienia, a zatem niewykazanie zaistnienia okoliczności wymaganych art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd nie działa z urzędu, natomiast pełnomocnik skarżącego żadnych okoliczności mogących być przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przedstawił ani ich nie udokumentował. Samo przytoczenie ustawowych przesłanej tych wymogów nie spełnia. Tym samym w niniejszym postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie był uprawniony do poszukiwania okoliczności uzasadniających złożony przez stronę wniosek (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), Z przedstawionych zatem powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.