I SA/Op 260/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant referent Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego oddala skargę Decyzją z dnia 26 listopada 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa i art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu określił J. B. wartość niezaewidencjonowanego przychodu w roku 2000 w wysokości 57.300 zł i ustalił ryczałt od tego przychodu w kwocie 11.460,00 zł. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik, powołując się na ustalenia postępowania kontrolnego wskazał, że w roku 2000 podatnik prowadził działalność w zakresie usług transportowych. W ramach prowadzonej działalności J. B. wykorzystywał sprowadzone z zagranicy używane samochody. W latach 1999-2001 podatnik sprowadził łącznie pięć samochodów, a w roku 2000 sprzedał dwa z nich, a mianowicie samochód marki Citroen C 25 (wyprodukowany w 1993 r.) za kwotę 20.3000 zł oraz samochód marki Peugeot Boxer (wyprodukowany w 1997 r.) za kwotę 35.000 zł. W 2000 r. J. B. sprzedał także przyczepę Niewiadów za kwotę 2.000 zł. Łączna kwota uzyskana ze sprzedaży w/w samochodów i przyczepy wyniosła 57.300 zł. Mając na uwadze fakt wykorzystywania sprowadzonych samochodów w prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej m.in. na świadczeniu usług transportowych oraz imporcie i exporcie, a także ilość sprowadzonych i sprzedanych w latach 1999-2001 samochodów, organ I instancji uznał, że sprzedaż importowanych samochodów wykonywana była w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Ponieważ kwota 57.300 zł nie została ujęta przez J. B. w ewidencji przychodów, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu na podstawie art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ustalił 20% ryczałt od przychodów, które nie zostały ujęte w ewidencji. Nadto organ I instancji wskazał na treść § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i uznał prowadzoną ewidencję za nierzetelną i wadliwą, gdyż przychód, który nie został ujęty w ewidencji, stanowił 163,71 % przychodów wpisanych w 2000 r. Nie godząc się z tą decyzją podatnik złożył odwołanie, w którym wskazał, że sprzedane samochody stanowiły jego prywatny majątek i były wykorzystywane na potrzeby rodziny, a tylko sporadycznie wykorzystywał je w działalności gospodarczej. Podkreślił także, iż samochód marki Citroen C 25 uległ wypadkowi i wymagał długotrwałej naprawy, co spowodowało konieczność nabycia innego pojazdu – Peugeota Boxera. Zarówno wymienione wyżej samochody, jak i inne nabyte przez niego pojazdy, były przez cały czas jego prywatną własnością i nie były zaliczane do majątku firmy. Jako osoba prywatna podatnik ponosił wszelkie koszty związane z ich utrzymaniem i eksploatacją, naprawami, paliwem i ubezpieczeniem, a wydatki te obciążały budżet rodzinny. Decyzją z dnia 5 lipca 2004 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W motywach rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na konieczność poczynienia dodatkowych ustaleń w zakresie czynności zakupu i sprzedaży samochodów przez J. B. w latach 1999-2002, w tym ustalenia czy samochody były nabywane z zamiarem ich sprzedaży, czy też były nabywane i wykorzystywane w działalności gospodarczej. Po uzupełnieniu postępowania Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu wydał, na podstawie art. 207, 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, decyzję określającą wartość niezaewidencjonowanego przychodu w roku 2000 w wysokości 55.300 zł i ustalił ryczałt od tego przychodu w kwocie 11.060 zł. W uzasadnieniu Naczelnik powołał się na oświadczenie J. B. z dnia 19 maja 2003 r., z którego wynika fakt świadczenia usług transportowych przez podatnika zarówno samochodem marki Citroen C 25, jak i samochodem marki Peugeot Boxer. Mając na uwadze specyfikę wykonywanej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportowych, organ uznał, że sprzedane samochody pozostawały w związku z tą działalnością. Za takim rozstrzygnięciem zdaniem organu, przemawia treść powołanego wyżej oświadczenia podatnika, fakt wykonania usług transportowych, z których podatnik wykazał przychód w kwocie 30.500 zł. Nadto organ powołał się na dane dotyczące rejestracji samochodów i wskazał, że Peugeot został zarejestrowany 29 października 1999 r. natomiast Citroen w dniu 29 stycznia 1999 r. Skoro zatem podatnik osiągnął w 1999 r. przychody z tytułu świadczenia usług transportowych już od miesiąca lutego, to musiał wykorzystywać do tych usług również samochód marki Citroen C 25. Wobec tego nawet wyłączenie wskazanego samochodu z użytkowania w 2000 r. w związku z wypadkiem i koniecznością remontu, nie mają znaczenia wobec treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem przychodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. W tej sytuacji, jak podkreślił organ, warunkiem wystarczającym do uznania przychodu ze sprzedaży samochodu jako przychodu z działalności gospodarczej, jest istnienie związku pomiędzy sprzedażą samochodu, a wykonywaną działalnością gospodarczą. Związek taki został w niniejszym postępowaniu wykazany. Nadto Naczelnik powołując się na treść § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35) wskazał, że za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub (...). Wobec takiej definicji środka trwałego, środek transportu wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej, nawet w sytuacji nie ujęcia go w ewidencji, nie traci charakteru środka trwałego. Z kwoty uprzednio wyliczonej jako niezaewidencjonowany przychód wyłączono równowartość przyczepy Niewiadów, gdyż nie stwierdzono aby miała związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Jednocześnie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu wskazał na art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i na jego podstawie ustalił 20 % ryczałt od wartości sprzedanych pojazdów, a nieujętych w ewidencji przychodów. Nadto Naczelnik powołując się na § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1998r. do wskazanej ustawy, wskazał na nierzetelność prowadzonej ewidencji, gdyż niezaewidencjonowany przychód stanowił 181.31 % przychodu ujętego w ewidencji. Od tej decyzji J. B., reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył odwołanie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości wskazał, że w 2000r. posiadał trzy samochody, a mianowicie samochód marki Citroen C 25, Peugeot Boxer oraz Mercedes Sprinter. Do działalności polegającej na świadczeniu usług transportowych wykorzystywał samochód marki Mercedes Sprinter, Peugeot był wykorzystywany sporadycznie, a prawie w ogóle Citroen C 25, gdyż uległ wypadkowi i był naprawiany. Nadto podatnik wskazał, że wymienione samochody stanowiły jego prywatny majątek i przede wszystkim używane były do celów osobistych. Odwołując się do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. podkreślił, iż przychody ze sprzedaży majątku nabytego na cele prywatne, ale częściowo wykorzystywanego w działalności gospodarczej, nie powinny skutkować powstaniem przychodu w działalności gospodarczej. Dopiero od 1 stycznia 2004 r. ustawodawca wprowadził zmianę we wskazanym przepisie, określając iż za przychód z działalności gospodarczej uważa się również przychody ze sprzedaży środków trwałych ujętych w ewidencji środków trwałych i wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej. Do tego momentu przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych był niejasny, a zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego "niejasność przepisów" lub "niewłaściwa ich interpretacja" nie może szkodzić podatnikowi. Pismem z dnia 25 stycznia 2005 r., które wpłynęło do Izby Skarbowej w Opolu dnia 2 lutego 2005 r., pełnomocnik J. B. uzupełnił odwołanie wskazując, że użycie przez ustawodawcę w treści znowelizowanego 1 stycznia 2001 r. art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania "składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej" wskazuje, że dyspozycja tego przepisu odnosi się do majątku podatnika wykorzystywanego bieżąco w działalności gospodarczej. Przed dniem 1 stycznia 2001 r. obowiązywał inny stan prawny, nie pozwalający na opodatkowanie takiej sprzedaży jako sprzedaży "z działalności gospodarczej". Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor podzielił argumentację organu I instancji podkreślając, że w toku postępowania ustalono, iż J. B. od lutego 1999 r. świadczył usługi transportowe. W 1999 r. wykazał z tego tytułu przychód w kwocie 28.095 zł. W okresie od 1 maja 1999 r. do pisma z 29 października 1999 r. posiadał jedynie samochód marki Citroen C 25, a samochód marki Peugeot Boxer został zarejestrowany dopiero 29 października 1999 r. Fakt ten potwierdził podatnik w piśmie z dnia 19 maja 2003 r., w którym oświadczył, że w 1999 r. wykonywał usługi transportowe samochodem marki Citroen C 25, a w 2000 r. w zależności od potrzeb również samochodem marki Peugeot Boxer. Zatem samochód marki Citroen był wykorzystywany w działalności gospodarczej w okresie od 1 maja 1999 r. do 29 października 1999 r. i świadczono nim usługi transportowe. Fakt późniejszego wyeliminowania tego pojazdu z działalności gospodarczej i zaniechania eksploatacji w ogóle, w związku z wypadkiem jakiemu uległ i konieczność dokonania naprawy tego pojazdu, nie ma zdaniem Dyrektora znaczenia, gdyż przed wypadkiem samochód był wykorzystywany przy świadczeniu usług transportowych. Dyrektor zwrócił ponadto uwagę na treść odwołania podatnika jak i jego pisma z dnia 12 sierpnia 2004 r., w których twierdzi, że samochód Peugeot Boxer był wykorzystywany przez niego w 2000 r. w działalności gospodarczej sporadycznie, gdyż do świadczenia usług transportowych wykorzystywany był samochód marki Mercedes Sprinter. Dyrektor podkreślił sprzeczność występującą pomiędzy tymi twierdzeniami, a poprzednio składanym przez podatnika oświadczeniem, oraz wskazał, iż słowo "sporadycznie" zgodnie ze słownikiem języka polskiego, należy rozumieć jako "zjawiający się, występujący rzadko, od czasu do czasu, nieregularnie". Nie oznacza to, że podatnik nie świadczył w ogóle usług transportowych tymże samochodem, ale że świadczył je "od czasu do czasu, nieregularnie". Okoliczności te wskazują na związek sprzedanego majątku (w tym przypadku samochodów marki Citroen i Peugeot Boxer) z wykonywaną działalnością gospodarczą (świadczone usługi transportowe), a zatem zgodnie z dyspozycją obowiązującego w 2000 r. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody uzyskane z ich sprzedaży były przychodami z działalności gospodarczej. Fakt niewykazania tego przychodu w ewidencji, jak również jego wartość przekraczająca 0,5 % wykazanych w ewidencji przychodów, świadczy o nierzetelnym jej prowadzeniu. Stosownie do art. 17 ustawy z dnia 21 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w razie nieprowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określi wartość nie- zaewidencjonowanego przychodu i ustali od tej kwoty ryczałt w wysokości 20 %. Z uwagi na brzmienie przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2000, nie ma znaczenia zdaniem Dyrektora fakt, że majątek ten nie był ujęty w ewidencji środków trwałych, gdyż przepis wskazywał na związek z działalnością gospodarczą, a nie uzależniał zaliczenia uzyskanego przychodu ze sprzedaży składnika majątkowego od wprowadzenia tego składnika do ewidencji środków trwałych. Na poparcie takiego stanowiska Dyrektor przytoczył wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Dyrektora, mylny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż dyspozycja art. 14 ust. 2 pkt 1 została sformułowana jednoznacznie i nie można mówić o "niejasności przepisu", a przytoczone przez pełnomocnika orzeczenie na poparcie tej tezy dotyczy zupełnie innej sytuacji prawnej, podobnie jak przytoczone stanowisko Ministerstwa Finansów. Od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu J. B., reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze podniesiono, iż warunkiem koniecznym do uznania, że kwota uzyskana ze sprzedaży majątku stanowi przychód z działalności gospodarczej jest istnienie związku z prowadzoną działalnością w momencie sprzedaży majątku. W przypadku samochodu marki Citroen związek taki nie istniał, albowiem samochód był wykorzystywany w działalności gospodarczej w 1999 r., a w 2000 r. nie był już składnikiem majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, bowiem uległ wypadkowi w grudniu 1999 r. i oddano go do naprawy. Na poparcie tego stanowiska przytoczono wyrok NSA z dnia 13 października 1998 r. w sprawie o sygnaturze III SA 1574/96. Nadto powołano się w skardze na późniejsze zmiany treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które dopiero od 1 stycznia 2001 r. uprawniały do zaliczenia do przychodów z działalności gospodarczej również przychodu z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego obowiązujący w 2000 r. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy, nie pozwalał na zaliczenie do przychodu z działalności gospodarczej sprzedanych przez niego w 2000 r. samochodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymując zarzuty skargi ograniczył spór do części postępowania dotyczącej sprzedaży samochodu marki Citroen. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl obowiązującego w 2000r. przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176), przychodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonaną działalnością, nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Brzmienie cytowanego artykułu wskazuje, że obejmuje on przychody niezwiązane bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz przychody uzyskane ze sprzedaży składników majątku związanego z wykonywaną działalnością. Oznacza to, że pomiędzy sprzedanym składnikiem majątku musi istnieć związek z wykonywaną działalnością, a więc składnik ten powinien mieć "coś wspólnego" z wykonywaną działalnością, powinien służyć tej działalności. W niniejszej sprawie bezsprzeczny jest fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej m.in. na świadczeniu usług transportowych. Nie był również kwestionowany fakt osiągnięcia w 1999 r. i 2000 r. przez J. B. przychodu z tytułu tej działalności, a zatem nie budzi wątpliwości wykorzystywanie przez skarżącego składników majątkowych w postaci samochodów w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż bez nich nie mógłby świadczyć usług transportowych. Nie ma znaczenia czy samochody zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i czy dokonywane były odpisy amortyzacyjne, bowiem według stanu prawnego obowiązującego w 2000 r., podstawę opodatkowania J. B. stanowił przychód ewidencjonowany, a zgodnie z powołanym art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej, przychodem z działalności gospodarczej jest również przychód ze sprzedaży majątku (w całości bądź jego składników) związanego z działalnością gospodarczą. Zadaniem organów jest zatem wykazanie w toku postępowania owego związku pomiędzy sprzedanym składnikiem majątkowym, a wykonywaną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, ów związek organy wykazały, gdyż przychód ze świadczonych usług transportowych skarżący osiągał od lutego 1999 r., a zgodnie ze złożonym w dniu 19 maja 2003 r. oświadczeniem skarżącego, usługi transportowe świadczone były samochodem marki Citroen C 25 i Peugeot Boxer. Przy czym podkreślić należy, że samochód Peugeot został zarejestrowany dopiero 29 października 1999r. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący podtrzymał te twierdzenia i uzupełniająco wskazał, że oba pojazdy stanowiły jego prywatną własność i wykorzystywane były przede wszystkim na jego potrzeby, a sporadycznie wykorzystywane były także dla celów działalności gospodarczej. Dopiero w odwołaniu z dnia 14 grudnia 2004 r. skarżący wskazuje, iż w działalności gospodarczej w 2000 r. wykorzystywał trzeci pojazd, a mianowicie samochód marki Mercedes Sprinter, natomiast samochód marki Peugeot Boxer był wykorzystywany sporadycznie, a Citroen C 25 prawie w ogóle, ponieważ był on w większości niesprawny i został poddany naprawie powypadkowej. Na poparcie twierdzeń dotyczących wyeliminowania w 2000 r. (wskutek niesprawności) samochodu marki Citroen, przedłożono umowę zlecenia naprawy tego samochodu zawartą z W. O., który złożył również stosowne oświadczenie na tę okoliczność. Na etapie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego ograniczył żądanie skargi do postępowania dotyczącego samochodu marki Citroen dowodząc, że w 2000 r. pojazd ten nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, poczynione w sprawie ustalenia wynikające z faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez J. B. (w tym osiągnięcia przychodów w związku ze świadczonymi usługami transportowymi) oraz wynikające z treści oświadczenia oraz pism skarżącego złożonych w toku postępowania kontrolnego (wskazujących na wykorzystywanie obu pojazdów), świadczą o używaniu do świadczenia usług transportowych zarówno samochodu marki Citroen, jak i marki Peugeot. Zatem ustalenia te wskazują nie tylko na związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, ale również wykazują fakt wykorzystywania obu pojazdów w tej działalności. Nie bez znaczenia dla oceny przytaczanego związku ma też przychód osiągnięty przez skarżącego w 1999 r. z tytułu świadczonych usług transportowych. Należy mieć bowiem na uwadze również to, że w okresie od lutego 1999 r. do października 1999 r., do świadczonych usług transportowych używany był wyłącznie samochód marki Citroen, zatem bezsprzecznie pojazd ten związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą. Poza sporem pozostaje kwestia wyeliminowania samochodu marki Citroen z użytkowania wskutek wypadku samochodowego i niewykorzystywania tego pojazdu w prowadzonej działalności w okresie gdy był naprawiany. Jak już wspomniano na wstępie rozważań, warunkiem zastosowania przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest związek danego składnika majątkowego z wykonywaną działalnością gospodarczą. Zatem zdaniem Sądu, skoro pojazd z uwagi na używanie go w roku 1999 do świadczenia usług transportowych, związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nawet wykorzystywany w tej działalności (co bezsprzecznie stanowi dodatkowy argument na poparcie istniejącego związku z prowadzona działalnością), to konsekwencją tego związku powinno być zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy. Podkreślić przy tym należy, iż w stanie prawnym obowiązującym w roku 2000 ustawodawca nie uzależniał zaliczenia przychodów uzyskanych ze sprzedaży majątku związanego z działalnością gospodarczą od faktu jego wykorzystywania w tej działalności, wystarczył sam związek, który mógł się przejawiać np. w zakupie określonych składników majątkowych z zamiarem ich wykorzystywania w owej działalności. W orzecznictwie przyjęto, że pod pojęciem "majątek związany z działalnością gospodarczą" należy rozumieć zgodnie z wykładnią gramatyczną, że chodzi o składniki mienia, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej. Ustawodawca nie wymaga aby te składniki były wykorzystywane we wspomnianej działalności (por. Wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2001r. sygn. akt III SA 3293/99, opubl. Przegląd podatkowy 2001 nr12 str. 63; Wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2003r. sygn. akt III SA 3120/2001 niepubl..; Wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2002r. sygn. akt SA/Sz 2334/00; Wybór LEX 72257). W sytuacji gdy w roku 1999 skarżący świadczył usługi transportowe i do października 1999 r. czynił to używając wyłącznie samochodu marki Citroen, bezsprzecznie istniał związek pomiędzy pojazdem, a wykonywaną działalnością gospodarczą. Fakt wyłączenia tego pojazdu z używania wskutek wypadku i konieczność jego naprawy, nie spowodował wyeliminowania owego związku. Jak wskazuje bowiem sam skarżący, samochód oddany został do naprawy po wypadku, co nie pozbawia go waloru związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w odwołaniu z dnia 14 grudnia 2004 r. skarżący wskazuje, iż w działalności gospodarczej w roku 2000 wykorzystywał samochód marki Citroen "prawie w ogóle", co nie oznacza, że nie był on w ogóle wykorzystywany. Przytoczone przez pełnomocnika w skardze orzeczenie NSA o sygnaturze III SA 1547/96 nie dotyczy niniejszej sytuacji, gdyż pojazd o którym mowa w cytowanym wyroku, jako wniesiony w formie wkładu do spółki cywilnej, został pozbawiony tego przymiotu i wykreślony z ewidencji środków trwałych spółki na podstawie uchwały wspólników. Reasumując, ustawodawca nie wymaga aby składniki majątku związanego z prowadzoną działalnością były wykorzystywane we wspomnianej działalności. Istotą jest wykazanie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a taki w niniejszej sprawie został wykazany. Uwzględniając powyższe ustalenia, znajdujące oparcie w powołanym przepisie art. 14 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy w zw. z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 161, poz. 1078), organy słusznie uznały, iż skarżący w wyniku sprzedaży dwóch pojazdów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą uzyskał przychód podlegający opodatkowaniu zryczałtowanemu podatkiem dochodowym, a ponieważ nie wykazał tego przychodu w prowadzonej ewidencji, do jego opodatkowania przyjęto stawkę 20 % wynikającą z art. 17 tej ustawy. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu.