I SA/Op 275/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług postanawia: postępowanie zawiesić Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej W. W.jako członka zarządu A Sp. z o.o. z tytułu zaległości spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002r oraz z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec i sierpień 2002r, wraz z należnymi od tych zaległości odsetkami za zwłokę, równocześnie umarzając postępowanie odwoławcze w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż prowadzone przeciwko spółce "A postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne, co uzasadniało wszczęcie postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na p. W. W. pełniącego, w okresie którego dotyczą przedmiotowe zaległości, jednoosobowo funkcję Prezesa Zarządu. Jednocześnie, w ocenie organu, nie zostały spełnione przesłanki, które uzasadniałyby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego. Nie godząc się z powyższą decyzją, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając jej naruszenie art. 107, art. 108, art. 116, art.151 w zw. z art. 146 Ordynacji podatkowej. Skarżący stoi na stanowisku, iż zwolnił się z odpowiedzialności wskazując majątek w postaci wierzytelności spółki. Z uwagi zaś na fakt posiadania przez spółkę wierzytelności nie można mówić o bezskuteczności egzekucji. W ocenie skarżącego, jedyną podstawą do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji spółki z tytułu posiadanych wierzytelności mogłoby być wydane wobec dłużników spółki prawomocne postanowienia sądu upadłościowego o ostatecznym zatwierdzeniu planu podziału funduszu masy upadłości, zaś takie postanowienia jeszcze nie zapadły. Ponadto, jego zdaniem decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została prawidłowo doręczona ani spółce ani skarżącemu, pomimo wskazania organom adresu na jaki ma być kierowana korespondencja do spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)-/dalej p.p.s.a./, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z kolei rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadminsiatrcyjnym (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2005, s. 400). Wskazać należy, iż z uwagi na stwierdzone rozbieżności w orzecznictwie wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2008 r. nr BO-4660-33/08 Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie siedmiu sędziów NSA, w kwestii: "Czy stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), powinno być dokonane na podstawie formalnego aktu procesowego wydanego przez organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego czy też ustalenie wspomnianej bezskuteczności może nastąpić na podstawie każdego dowodu". Praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", jako postawy do zwieszenia postępowania, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W szczególności uwidacznia się to w tych wypadkach, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujących w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony NSA (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.p.s.a.). Wydaje się, że ten kierunek celowościowej wykładni tego przepisu, mimo że odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (por. M. Niezgódka-Medek w: B Dauter, B Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302). Wobec faktu, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest między innymi kwestia interpretacji pojęcia bezskuteczność egzekucji, zwłaszcza, czy owa bezskuteczność musi być formalnie stwierdzona, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie rzutować będzie, zdaniem Sądu, także na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Należy bowiem zauważyć, iż uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1p.p.s.a., co oznacza, że żadnemu składowi sądu administracyjnego nie wolno rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację faktyczną i prawną, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153, poz.1270). orzeczono jak w sentencji. Zawieszone postępowanie, stosownie do uregulowania art. 128 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostanie podjęte z urzędu gdy ustanie przyczyna zawieszenia.