I SA/Op 275/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 17 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego powstałego w związku z importem towaru I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 2.831,00 zł (słownie złotych: dwa tysiące osiemset trzydzieści jeden 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 17 kwietnia 2009r. wydaną na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 poz.60 ze zm.) [dalej: o.p.], w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne z dnia 19 marca 2004r. (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i art. 1, art. 20 ust. 1, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a) i ust.2, art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, ze zm. - WKC), art. 1, art.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 07.09.1987 ze zm. - WTC) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik nr 1 do powyższego rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 (Dz.U.WE L nr 286 z dnia 2005.10.28), art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 240 poz. 1 z 2005r.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego L. K.- utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu nr 381000-EP-6413-5/07/JS z dnia 7 sierpnia 2007r. W uzasadnieniu podał, że firma [...] Import Export w O. prowadzona przez skarżącego, za pośrednictwem Agencji Celnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. w dniu 28.12.2006 r. dokonała zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w pozycji 1 SAD jako "tkanina 100%poliester – 10516mb" z zastosowaniem kodu TARIC 5407 10 00 00 – obejmującym "tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub z pozostałych poliamidów, lub poliestrów" - ze stawką celną 8% erga omnes i podatkiem VAT według stawki 22%.Do zgłoszenia dołączono fakturę nr CA694 z dnia 24 października 2006r. wystawioną przez chińskiego eksportera firmę [...] CO. LTD., dokument DW1 w którym zadeklarowano wartość celną pozycji 1 SAD w kwocie 8307,64 USD, certyfikat pochodzenia towaru nr 040984121 z dnia 30.10.2006r. potwierdzający chińskie pochodzenie obrusów (369 opakowań) i tkaniny poliestrowej 100% (56 opakowań) wg faktury nr CA694, kontrakt z dnia 17.08.2006r. pomiędzy skarżącym a wskazanym wyżej eksporterem dotyczący obrusów wodoodpornych i tkanin poliestrowych ze wskazaniem gramatury tych towarów, a nadto dokumenty transportowe. Po przyjęciu i zarejestrowaniu zgłoszenia celnego w dniu 28.12.2006r. pod poz. OGL 381010/00/0011457 organ celny w dniu 3 stycznia 2007 r. przeprowadził częściową rewizję celną, w której stwierdzono: "towar w rolkach opakowany w folię. Zrewidowano 5 rolek i stwierdzono tkaninę z tworzywa sztucznego. Pobrano próbki tkanin z tworzywa sztucznego w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych". Centralne Laboratorium Celne Izby Celnej w Warszawie w sprawozdaniu z dnia 20.02.2007 r. z badania przekazanej próbki zwróciło uwagę na możliwość klasyfikacji towaru do kodu TARIC 540761900, jednak z uwagi na brak możliwości nie przeprowadziło badań wytrzymałościowych tkaniny. Po wszczęciu postępowania celnego skarżący na wezwanie organu celnego przedłożył zamówienie tego towaru złożone chińskiemu eksporterowi wskazujące na tkaninę o wysokiej wytrzymałości, o gramaturze 120g/m2) i szerokości 163cm oraz wykonaną na żądanie organu opinię rzeczoznawcy z zakresu włókiennictwa E. P. wydaną w oparciu o udostępnione przez organ próbki. W ocenie tego rzeczoznawcy brak było możliwości przeprowadzenia badań wytrzymałościowych ze względu na mniejszą od wymaganej przez normę PN-EN ISO 13934-1:2002 ilość i wielkość próbek. W związku z powyższym badania wytrzymałościowe przekazanej próbki tkaniny na zlecenie organu celnego przeprowadziło Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi (dalej jako: Laboratorium) stwierdzając w sprawozdaniu z badań z dnia 16.07.2007 r. nr 90.1/2007/A wynik badań wytrzymałościowych na rozciąganie osnowy i wątku odpowiednio 31,5 cN/tex i 23,5 cN/tex. Postanowieniem z dnia 23.07. 2007r. organ celny włączył do akt sprawy dowody w postaci sprawozdania z tego badania jak też z próbek pobranych przy innych zgłoszeniach celnych z dnia 4.12.2006 r. i z dnia 6.10.2006 r., z badań Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie (CLC), pisma rzeczoznawcy E. P. a także zamówienie towaru oraz notatki związane z jego przyjęciem w magazynie. Skarżący pismem z dnia 30.07.2007r. zakwestionował miarodajność wyniku badań Laboratorium IW w Łodzi ze względu na zbyt mały rozmiar próbki oraz brak związku tej sprawy z pozostałymi sprawozdaniami tego Laboratorium odnoszącymi się do innych dostaw oraz bezpodstawne zastosowanie do badań przeprowadzonych przez Laboratorium IW w Łodzi normy PN-88/P-04625 zamiast PN-EN ISO 13934-1:2002. Mając na względzie tak zebrany materiał dowodowy i wynikające z niego ustalenia Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 7 sierpnia 2007r. postanowił: retrospektywnie zaksięgować i powiadomić skarżącego o zaksięgowanej kwocie 13.798 PLN cła antydumpingowego powstałego w związku z importem towaru z pozycji 1 zgłoszenia celnego z dnia 28.12.2006r. nr OGL 381010/00/0011457, a także zaklasyfikować towar do kodu TARIC 540761900 zmieniając dane zgłoszenia celnego w polach 31, 33 i 47. Organ celny zwrócił uwagę, że to zgłaszający ponosi odpowiedzialność za wykazanie, że towar cechuje się wykonaniem z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie wymaganej dla zadeklarowanego kodu. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz reguły ORINS nie jest możliwa klasyfikacja tej tkaniny do pozycji TARIC 5407100000 zarezerwowanej dla tkanin z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie ze względu na niespełnienie warunku wytrzymałościowego zawartego w uwadze 6 do sekcji XI WTC, według której normy wytrzymałości na rozciąganie wynoszą dla przędzy pojedynczej z poliestrów 60 cN/tex, zaś z badań wynikało, że pobranej próbce wskaźniki te nie przekraczały dla przędzy i dla osnowy 40 cN/tex. Stosując zatem reguły 1 i 6 ORINS łącznie z uwagą 6 do sekcji XI i uwagą 1 (ij) do podpozycji sekcji XI organ celny dokonał klasyfikacji towaru do: pozycji 5407, podpozycji 540761, kodu: 54076190000, co dawało podstawę do nałożenia cła antydumpingowego według stawki 56,2%. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił posłużenie się przez organ celny pierwszej instancji opinią biegłego wydaną na podstawie niepełnego materiału badawczego wymaganego przez zastosowaną do badań normę PN-88/P-04625, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi i błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego powołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia prowadzącym do bezpodstawnego nałożenia cła. W ramach postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Opolu uzupełnił materiał dowodowy o dodatkowe wyjaśnienia z dnia 15.10.2007 r. rzeczoznawcy E.P. wypowiadającej się o zakresie stosowania normy PN-EN ISO 13934-1:2002 i wymaganym dla tej normy materiale badawczym oraz o takie same dodatkowe wyjaśnienia z dnia 5.11.2007 r. Laboratorium w Łodzi stosującego do badań normę PN-88/P-04625. Z wyjaśnień tych wynikało, że pierwsza ze wskazanych norm jest stosowana dla oceny wytrzymałości tkaniny, a nie przędzy – jak tego wymaga uwaga 6 do działu XI WTC definiująca pojęcie przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie zarezerwowane dla kodu TARIC 5407 10 00 00. Laboratorium podtrzymało stanowisko, że wytrzymałość nitek wyprutych z tkaniny co do badanych próbek (ze zgłoszenia celnego z dnia 28.12.2006 r. i z dnia 4.12.2006 r.) była niższa niż 60 cN/tex, dlatego przędza nie mogła być uznana za przędzę o dużej wytrzymałości na rozciąganie i stwierdziło, że badane próbki tkanin nie spełniają wymagań zdefiniowanych dla potrzeb Taryfy celnej. Nitki wyprute są nitkami pojedynczymi i nie należy ich klasyfikować jako przędze wieloskładnikowe lub kablowane. Zdaniem Laboratorium norma PN-EN ISO 13934-1:2002 nie może mieć zastosowania, gdyż wyznacza wytrzymałość tkaniny, a nie przędzy. Z wyjaśnień dodatkowych wynikało ponadto, że firma [...] E. P.j nie posiada akredytacji, posiada ja natomiast – w zakresie obydwu wskazywanych norm – Laboratorium IW w Łodzi. Do materiału dowodowego sprawy włączono również pisma Urzędu Celnego w Gdyni z dnia 3.09.2008 r. i z dnia 23.02.2009 r. z aktami postępowań prowadzonych przez Naczelnika tego Urzędu, dotyczących zgłoszeń celnych skarżącego z dnia 09.01.2009 r. i z dnia 12.02.2009 r. oraz pisma Urzędu Celnego z dnia 18.02.2009 r. i z dnia 27.02.2009 r. wraz z załączonymi dokumentami. Mając na względzie całość tak zebranego materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r. odwołania nie uwzględnił i zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, podzielając prawidłowość ustaleń faktycznych i oceny prawnej tego organu. W motywach rozstrzygnięcia – powołując się na wypowiedzi rzeczoznawcy E. P.oraz wyjaśnienia Laboratorium IW w Łodzi – uznał przede wszystkim za zasadne zastosowanie w niniejszej sprawie do badań wytrzymałościowych normy PN 88-P/-04625: "Tkaniny – Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny", albowiem bezspornie ta właśnie norma służy do badania wytrzymałości na rozciąganie pojedynczej przędzy (nitki wyprute z tkaniny jako nitki pojedyncze, utworzone z wielu włókien ciągłych), a nie tkaniny – jak to ma miejsce w przypadku normy PN-EN ISO 13934-1:2002 wskazywanej przez E.P. Zgodnie z uwagą 6 do sekcji XI Taryfy celnej kryterium wytrzymałościowe (60 cN/tex) uznania przędzy za przędzę o dużej wytrzymałości na rozciąganie odnosi się właśnie do nitek pojedynczych a nie do tkanin. Następnie podkreślił, że tylko Laboratorium posiadało akredytację dla przeprowadzenia badań zgodnie z normą P-88-P/04625 i fakt ten przesądza o wiarygodności badań tego Laboratorium jak również czyni zbędną potrzebę wyjaśnień zarzutów strony o braku miarodajności tych badań z uwagi na niepełny materiał badawczy. Jak bowiem zarzucała strona, zgodnie z normą PN-88/P-04625, niezbędne jest pobranie do badań 7 próbek: 2 próbki wzdłuż wątku i 5 wzdłuż nitek osnowy, winny one mieć długość co najmniej 50 cm i winny być pobrane w odległości 3 metrów od końca tkaniny i co najmniej 10 cm od jej brzegu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie przedmiotem badania była tylko 1 próbka o wymiarach 28/24cm. Zdaniem organu te zarzuty są bezzasadne, gdyż Laboratorium posiadające akredytację przyjęło próbki do badań i badania te przeprowadziło przedstawiając z nich sprawozdanie, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dowodu. To, czy wielkość próbki była wystarczająca, podlegało ocenie samego Laboratorium. Stan sprawy został zatem należycie wyjaśniony i bezzasadne są zarzuty nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, naruszenia art. 122, 180 par. 1i art. 187 par. 1 o.p. Organ podkreślił, że na jego zapytanie Laboratorium wykluczyło spełnienie przez badaną przędzę warunków wymaganych przez uwagę 6 do sekcji XI WTC, a to stanowi wystarczający dowód wyjaśniający wytrzymałość przędzy, z której jest wykonana przedmiotowa tkanina. Organ zwrócił uwagę, że również rzeczoznawca E. P. podała, że na gruncie pozycji 5407 WTC kwalifikuje tę tkaninę do grupy "pozostałe", a do grupy tej nie należą tkaniny z przędzy o dużej wytrzymałości. W procesie taryfikacji posłużono się ORINS – Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawarte w części I sekcji 1 A załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/07 zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z 11.09.2003r. (Dz. U. WE L nr 281 z 30.10.2003r.). Klasyfikacja towaru do pozycji 5407 okazała się niesporna. Klasyfikacja do podpozycji podlegała regule 6 ORINS i za jej pomocą przypisano towar do "pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej z włókien poliestrowych". Odnośnie podpozycji towar przypisano do 5407 61: "zawierające 85% masy lub więcej z włókien poliestrowych, nieteksturowanych". Używając uwag do podpozycji 1(f), 1(g) i 1(ij) sekcji XI (WTC) ze względu na zadrukowanie tkaniny, nadano jej kod 5407 61 90 00. W drodze dokonanej w powyższy sposób taryfikacji na towar nałożone zostało cło według stawki 8%erga omnes na podstawie obowiązującego w chwili zgłoszenia celnego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z 27.10.2005r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L nr 286 z 28.10.2005) w wysokości 8.307,64 USD tj. 24.552 PLN x 8% = 1.964 PLN. Natomiast cło antydumpingowe nałożono na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 według stawki 56,2% właściwej dla tkanin innych niż wyprodukowane przez firmy wymienione w ust. 2 tego rozporządzenia, przy zastosowaniu dodatkowego kodu A999, co daje 24.552 PLN x 56,2%=13.798 PLN. Skarżący działający przez pełnomocnika wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Domagając się jej uchylenia zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 120, art. 121, art. 125 § 1, art. 181, art. 191 oraz art. 197 § 3 w związku z art. 200a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), w szczególności poprzez przyjęcie jako wiążącej opinii biegłego, opartej na materiale dowodowym, pozyskanym niezgodnym z zasadami określonymi w normie PN-88/P-04625 oraz poprzez niewyznaczenie rozprawy w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego przy udziale biegłych i świadków, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu składanie wyjaśnień i zadawanie pytań biegłym. 2. prawa materialnego - art. 1, 20 ust. 1, art. 67, art. 78 ust. 2 w związku z art. 201 ust. 1 lit. a) i ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz.U.UE.L.92.302.1, ze zm.) w związku z art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE.L. 256 z dnia 7.09.1987 r., ze zm.) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady EWG nr 2658 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WL NR 327 z dnia 30.10.2004 r.) oraz art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WEL 240, poz. 1 z 2005 r.), poprzez niezgodnie z tymi przepisami ustalenie, że od tkaniny pochodzącej ze zgłoszenia celnego z dnia 28 grudnia 2006 r. nr OGL 381010/011457 należy wnieść dopłatę w kwocie 13.798,- zł będącą kwotą należnego ostatecznego cła antydumpingowego typ A30 wraz z odsetkami, 3. prawa materialnego - art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji wystąpienia okoliczności nie wynikających z jego zaniedbania lub świadomego działania. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje zarzuty o wadliwym pobraniu próbki towaru będącej przedmiotem badania, przez co wyniki badań nie są miarodajne a organ zaniechał wyjaśnienia tej kwestii przez przesłuchanie przedstawicieli strony obecnych przy pobieraniu próbek. Ponadto posłużenie się sprawozdaniami z badań próbek tkanin pobranych z innych partii towarów, objętych zgłoszeniami z dnia 6.10. 2006 r. i z dnia 4.12.2006 r. nie może być zaakceptowane, albowiem przepisy nie przewidują możliwości zastąpienia dowodu z próbek innym dowodem. Możliwość taka istnieje w przepadku weryfikacji wartości celnej, a nie weryfikacji taryfikacji celnej towaru. Zarzut ten wraz zaniechaniem przeprowadzenia rozprawy jest przejawem zastępczego gromadzenia dowodów przez organy celne. Sytuacja ta powoduje, że organ celny nie dysponował więc dostatecznymi dowodami, które pozwalały nałożyć na skarżącego cło antydumpingowe. Również w sprawie nie wystąpiły w ocenie skarżącego zaniedbania, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego pozwalające na domaganie się odsetek od dnia powstania długu celnego. Dyrektor Izby Celnej w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podał, że w niniejszej sprawie zbędna była analiza cech towarów podobnych (przyjęcie dowodu z innego postępowania), ponieważ ustalenia oparto na badaniach próbki towaru z przedmiotowego zgłoszenia celnego, choć co do zasady uwzględnienie analizy towarów podobnych nie jest zabronione przez Ordynację podatkową i za możliwością takiego gromadzenia dowodów opowiedział się WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 11.12.2003 r. I SA/Wr 4304/02. Organ celny podał, że w tej sprawie próbki pobrał w trakcie rewizji natomiast jedynie pogląd o tym towarze wyrobił sobie na podstawie dowodów z innych odpraw. Zbędne było również przeprowadzenie rozprawy oraz przesłuchanie świadków na okoliczność sposobu pobierania próbek, gdyż przeprowadzenie badań przez laboratorium akredytowane i jednoznaczne ich wyniki powodują brak konieczności dalszego wyjaśniania warunków wypełniania badania; wyniki badań takiego laboratorium są bezwzględnie wiarygodne. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 68 WKC, gdyż próbka została pobrana przed zwolnieniem towaru, podobnie jak zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego wskutek jego niezastosowania. Oddział Celny wyjaśniając przyczyny odstąpienia od każdorazowego pobierania próbek towaru podał, że skarżący był długoletnim importerem tkanin, korzystał z procedury uproszczonej, jako importer wzbudzał zaufanie, obracał ustabilizowanym asortymentem, dostawy były jednolite oraz wyniki rewizji powtarzały się. Unikano też uszkadzania tkanin przy poborze próbek, na co uwagę wielokrotnie zwracał skarżący. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie dopuścił się on zaniedbania warunkującego naliczenie odsetek w sposób określony w decyzji podał, że zaniedbaniem strony było zadeklarowanie w zgłoszeniu celnym kodu TARIC 5407100000 bez posiadania dostatecznych dowodów potwierdzających wymaganą przez uwagę 6 do sekcji XI WTC wytrzymałość na rozciąganie. Takimi dowodami nie mogły być: certyfikat i zamówienie, gdyż posługują się one ogólnym pojęciem tkanin o wysokiej wytrzymałości, bez wskazania wymaganego dla tego kodu parametru wytrzymałościowego co najmniej 60 cN/tex. W piśmie procesowym z dnia 12 października 2009r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, iż organ celny nie odniósł się dotąd do zarzutu badania próbek w sposób sprzeczny z normą PN-88/P-04625 oraz pominął dowód z zamówienia towaru i certyfikatu producenta na okoliczność cech towaru celnego. Podał, że przywołane przez organ inne zgłoszenia celne dotyczyły wprawdzie skarżącego, lecz odnosiły się do innych tkanin i dostawców, przez co przekroczone zostały granice swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na to pismo organ celny podtrzymał stanowisko o niepodważalnym charakterze badań przeprowadzonych przez Laboratorium w Łodzi z uwagi na posiadaną akredytację, również w zakresie normy zastosowanej do badań, wobec czego z całą pewnością mogło ono przeprowadzić badania nawet na małych próbkach – jest ono bowiem jednostką wysoce wyspecjalizowaną. Na rozprawie w dniu 21.10.2009 r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego w postaci poświadczonych kserokopii tłumaczeń z języka angielskiego zamówienia złożonego przez skarżącego do kontrahenta z Chin oraz certyfikatu producenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów i zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] obowiązany jest uchylić zaskarżony akt w razie stwierdzenia, że narusza on prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym lub – odpowiednio – mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub w razie stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Jak przy tym stanowi art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a). Jak stanowi art. 20 ust. 1 i 2 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Z kolei inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. W celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów oraz rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli (art. 68 WKC), a wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia są podstawą stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary (art. 71 ust. 1 WKC). W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. – Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zatem bez wątpienia w tego rodzaju sprawach znajdują zastosowanie przepisy art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1 i art. 191 o.p. nakładające na organy celne obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego jak również jego wszechstronnej oceny. Jest w związku z tym oczywiste, że tylko prawidłowo ustalony faktyczny, poprzedzony postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z regułami procesowymi, może być podstawą właściwie zastosowanej normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy, który nie wyjaśnia wszystkich wątpliwości odnoszących się do stanu faktycznego, nie może być uznany za kompletny i przez to nie może stanowić podstawy do prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnego zastosowania prawa materialnego. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie, do jakiego kodu CN powinien być zaliczony importowany przez stronę towar, gdyż rzutuje to na ocenę zasadności zaliczenia przez organy celne importowanych tkanin do kategorii towarów, z importem których jest związane ostateczne cło antydumpingowe, czyli w tym przypadku do kodu CN 54076190. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.WE L nr 240 poz. 1 z 2005 r.), na przywóz pochodzących z CHRL tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85% wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem o kodzie CN między innymi 5407 61 90 (przyjętym przez organy celne) nałożono ostateczne cło antydumpingowe z zastosowaniem stawki 56,2% i dodatkowego kodu A999 - zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Z uwagi na to, że firma [...] CO.LTD nie została wymieniona we wskazanym rozporządzeniu, cło obliczono przy zastosowaniu powyższej stawki. Tymczasem zadeklarowany przez stronę kod TARIC 5407100000 nie został wymieniony w powołanym rozporządzeniu, zatem prawidłowość tej taryfikacji przesądzałaby o niedopuszczalności nałożenia cła antydumpingowego. Dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie miało więc to, czy organy zebrały wystarczający materiał dowodowy pozwalający na wykluczenie zadeklarowanego przez stronę kodu. Dopiero wówczas aktualizuje się konieczność właściwej taryfikacji. Ze zgłoszenia celnego z dnia 28 grudnia 2006 r. OGL 381010/011457 wynika, że strona zadeklarowała importowany z Chin towar w postaci obrusów i tkaniny poliestrowej (100%) do kodu TARIC 5407 10 00 00 – "Tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub z pozostałych poliamidów lub poliestrów" deklarując stawkę cła 8% oraz podatek VAT ze stawką 22%. Do zgłoszenia celnego dołączono fakturę CA694 z dnia 24.10.2006 r. wystawioną przez sprzedawcę, kontrakt sprzedaży z 17.08.2006 r., certyfikat pochodzenia stwierdzający chińskie pochodzenie towarów według podanej faktury, oświadczenie strony, że tkanina jest wykonana z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, czego dowodzić miało zamówienie nr 2/2006 z dnia 5.07.2006 r. na przedmiotową tkaninę. Adnotacja na zgłoszeniu celnym wskazuje, że w dniu 3.01.2007 r. przeprowadzono częściową rewizję celną, w trakcie której ustalono: "towar w rolkach opakowany w folię. Zrewidowałem 5 rolek i stwierdziłem tkaninę z tworzywa sztucznego. Pobrałem próbki tkanin z tworzywa sztucznego celem przeprowadzenia badań laboratoryjnych". W aktach brak jest protokołu z pobrania próbek, nie wiadomo, z jakiej rolki materiału, na 5 zrewidowanych, zostały one pobrane, ile próbek pobrano, jakiej wielkości, w jaki sposób. Z uwagi na brzmienie zadeklarowanego kodu TARIC 5407 10 00 00: "tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub z poliestrów", kwestią zasadniczą było ustalenie, czy tkanina odpowiadała powyżej wskazanym cechom, czy też należało wykluczyć taką taryfikację ze względu na niespełnienie warunków wytrzymałościowych określonych w uwadze 6 do Sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z tą uwagą 6, wyrażenie: "przędza o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie" oznacza "przędzę wykazującą wytrzymałość na rozciąganie określoną w centynewtonach na tex, przekraczającą dla nitki pojedynczej poliestrów wartość 60 cN/tex". Rozstrzygnięcie powyższej spornej kwestii – jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – zapadło przede wszystkim na podstawie sprawozdania z badań Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi nr 90.1/2007/A z dnia 17.06.2007 r. przeprowadzonych na jednej próbce tkaniny o wymiarach 28x24 cm zgodnie z polską normą PN-88/P-04625 "Tkaniny - Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny". Stwierdzono w nim wytrzymałość na rozciąganie pojedynczej nitki poliestru wyprutej z tkaniny w następujących wielkościach: osnowa 31,5 cN/tex i wątek 23,2 cN/tex, a więc niższą, niż wymagana przez wskazaną wyżej uwagę 6 do sekcji XI WTC wielkość 60cN/tex. To stało się podstawą uznania za nieprawidłową taryfikacji zadeklarowanej przez stronę, przy równoczesnym odrzuceniu jej zarzutów o niemiarodajnym wyniku badania z powodu braku materiału badawczego wymaganego przez zastosowaną do badań normę PN-88/P/04625 (7 próbek pobranych do badań – 2 wzdłuż nitek osnowy, 5 wzdłuż nitek wątku, o długości co najmniej 50 cm i szerokości zawierającej co najmniej 50 nitek, pobranych w odległości 3m od końca tkaniny i co najmniej 10 cm od jej brzegu; nitki badane w oparciu o tę normę powinny być pobrane ze wszystkich próbek). Organ odparł ten zarzut powołaniem się na fakt posiadania przez Laboratorium IW w Łodzi akredytacji obejmującej również tę normę, nie kwestionując powyższych wymagań dla pobierania próbek. Oceniając zasadność stanowisk stron należy w pierwszej kolejności wskazać, iż Sąd aprobuje stanowisko organów celnych o zasadności zastosowania do badań normy PN-88/P-04625 nazwie: "Tkaniny- Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny" (stosowało ją Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi), przy równoczesnym wykluczeniu normy wskazywanej przez E. P. jako odnoszącej się do wytrzymałości tkaniny, a nie – przędzy. Celny organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i znajdujący odzwierciedlenie w treści wyjaśnień tego Laboratorium jak również rzeczoznawcy E. P. zaangażowanej przez skarżącego. Istotnie norma ta mogła znaleźć zastosowanie jako odnosząca się do badania wytrzymałości przędzy, a nie tkaniny, gdyż to stopień wytrzymałości przędzy miał rozstrzygające znaczenie w sprawie ze względu na treść uwagi 6 do sekcji XI WTC. Jak bowiem stanowi reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6 ORINS. Dlatego norma PN-EN ISO 13934-1:2002 zastosowana przez E. P. jako odnosząca się do tkanin została prawidłowo wykluczona. Za trafne należy natomiast uznać zarzuty skarżącego o niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez niewyjasnienie wątpliwości związanych z wiarygodnością badań wykonanych na niepełnym materiale badawczym, niezbędnym przy zastosowanej metodzie badania. W sprawie nie jest sporne, że badania wytrzymałościowe przeprowadzono na jednej próbce tkaniny o wymiarach 28x24cm, co dotyczy zarówno sprawozdania z badań CLC w Warszawie, jak i E. P. i Laboratorium w Łodzi. Do akt sprawy nie włączono jednak protokołu pobrania próbki ze spornego zgłoszenia celnego. Należy podkreślić, że w odpowiedzi na zarzuty skargi organ odwoławczy wskazał, iż w "przedmiotowej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia analizy cech towarów podobnych, ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wynikał z badań przedmiotowego towaru". Oznacza to, że głównym dowodem, na którym oparto rozstrzygnięcie, było sprawozdanie z badań Laboratorium w Łodzi z dnia 16.07.2007 r. wraz z dodatkowym wyjaśnieniem zawartym w piśmie z dnia 5.11.2007 r. Z powołanego wyżej art. 68 WKC wynika bezsporne uprawnienie organów celnych do przeprowadzenia rewizji celnej z jednoczesnym pobraniem próbek towaru w celu dalszej analizy albo dla dokładniejszej kontroli, przy czym art. 69 ust. 2 WKC zapewnia zgłaszającemu prawo do obecności przy rewizji oraz przy ewentualnym pobieraniu próbek; pobranie próbek przez organy celne dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami nie pociąga za sobą konieczności zapłaty odszkodowania ze strony organów celnych. Z kolei art. 91 Prawa celnego wskazuje, że badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. Zatem tylko określony w tym przepisie krąg podmiotów może w postępowaniu celnym wykonywać badania towaru, co jest unormowaniem szczególnym w stosunku do regulacji z art. 197 par. 1 o.p. Sprawozdanie z badań jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenie organu celnego jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie (por. wyrok WSA z dnia 10.06.2008 r. III SA/Gl 431/08, LEX nr 488550). Zasadniczy dowód w sprawie w postaci sprawozdania z dnia 16.07.2007 r. nr 90.1/2007/A został sporządzony przez Laboratorium w Łodzi posiadające odpowiednią dla danej normy akredytację, przez co niewątpliwie spełnia ono powyższe wymagania formalne. Jak jednak słusznie zarzuciła strona, fakt posiadania akredytacji nie czyni tego dowodu niepodważalnym, czy choćby wymagającym uzupełnienia w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia istniejących wątpliwości co do możliwości zastosowania normy PN-88/P-04625 ze względu na brak wystarczającej ilości i rozmiaru pobranych próbek. Sąd w związku z tym podkreśla, że dowód ten należało ocenić w kontekście wszystkich stawianych przez stronę zarzutów, gdyż zarzut braku wystarczającego materiału badawczego należy uznać za istotny z punktu widzenia wniosków końcowych sporządzonego sprawozdania, które miało znaczenie przesądzające dla wyniku sprawy. Tego rodzaju zarzut strony nie mógł być skutecznie zwalczony apriorycznym stwierdzeniem, że już sam fakt posiadania akredytacji jest gwarancją zgodności wykonania przez to Laboratorium badań próbek tkaniny objętych zgłoszeniem celnym, a przeprowadzenie badań przez takie Laboratorium "powoduje brak konieczności dalszego wyjaśniania wypełniania warunków przeprowadzenia badania" (część III odpowiedzi na skargę). Posiadanie akredytacji oznacza, iż podmiot jest uprawniony formalnie do wykonywania badań towaru w myśl art. 91 Prawa celnego. Żaden przepis nie przypisuje nadzwyczajnej rangi i bezwzględnej mocy wiążącej tego rodzaju dowodowi. Akceptacja takiego stanowiska byłaby równoznaczna z przyjęciem legalnej teorii dowodów, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 191 o.p. w związku z art. 73 par. 1 Prawa celnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd, iż w postępowaniu celnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą takiego, a nie innego środka dowodowego, niemniej jednak rządząca postępowaniem celnym zasada oficjalności (art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i 181 o.p.) wymaga, by w toku postępowania organy celne podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, w tym dopuszczały dowód służący ustaleniu prawdy obiektywnej. (por. wyrok z dnia 7.04.2009 r. I GSK 675/08 publik. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych www.nsa.gov.pl). W tym zakresie Dyrektor Izby przywołał wprawdzie pogląd NSA zawarty w wyroku 26.09.2007 r. I GSK 2434/06 (LEX nr 375472) o nieistnieniu w postępowaniu celnym tzw. formalnej (legalnej) teorii dowodów, jednak w rozpoznawanej sprawie postąpił akurat przeciwnie, uznając dowód przeprowadzony przez Laboratorium IW w Łodzi za "bezwzględnie wiarygodny" z uwagi na posiadanie przez to Laboratorium akredytacji. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 370/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 95; wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., I GSK 2434/06, niepublikowany). Skoro sprawozdanie z badań niezbędnych dla ustalenia stanu towaru jest tylko jednym z dowodów w sprawie, podlegającym ocenie organu celnego, to taka ocena musi również uwzględniać zarzuty strony podważające miarodajność wyników badania ze względu na braki w materiale badawczym. Tych zarzutów organ zresztą wprost nie kwestionuje, nie odnosi się jednak do nich merytorycznie, zasłaniając się niepodważalną mocą opinii akredytowanego Laboratorium. Tego rodzaju działanie nie realizuje jednak zasady prawdy materialnej, gdyż wszelkie wątpliwości co do stanu faktycznego winny być wyjaśnione. W rezultacie narusza to normę art. 122 i art. 187 par. 1 o.p. w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu Sąd uznaje za trafne zarzuty strony w powyższym zakresie i dodatkowo wskazuje, że również Dyrektor Izby Celnej w Gdyni w uzasadnieniu decyzji z dnia 20.02.2008 r., którą włączono jako dowód w niniejszej sprawie, podzielił zarzut skarżącego o naruszeniu normy PN-88-P/04625 z uwagi na niepobranie właściwych próbek. Wprawdzie powołał się na inną normę dotycząca pobierania próbek (PN-EN 12751/grudzień 2001) jednak w kontrolowanej sprawie takich rozważań nie przeprowadzono, przez co zarzut skarżącego w tej kwestii nie został skutecznie obalony. Podzielając zatem zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 122, 187 par. 1 i art. 180 o.p. Sąd równocześnie stwierdza, że nie mogły one być skutecznie zwalczone twierdzeniem, iż sam fakt przystąpienia przez Laboratorium do badań i sporządzenie sprawozdania z nich, z przedstawieniem wyników, nakazuje wnioskować o braku przeszkód do ich przeprowadzenia zgodnie z zastosowaną normą z uwagi na posiadaną akredytację. Tego rodzaju wywód nie może być oparty na przypuszczeniach, lecz musi jasno wynikać z zebranych w sprawie dowodów, gdyż tylko wówczas poddaje się weryfikacji zarówno przez stronę jak i Sąd kontrolujący rozstrzygnięcie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że pomimo kwestionowania przez stronę miarodajności wyników badania ze względu na brak odpowiedniego materiału badawczego wymaganego przez zastosowaną przez to Laboratorium metodę badawczą (normę PN-88/P-04625), organ odwoławczy nie zobowiązał Laboratorium do wyraźnego wyjaśnienia tej kwestii, pomimo że mógł to bez przeszkód uczynić przed wydaniem decyzji, jako że od listopada 2007 r. (uzyskanie dodatkowych wyjaśnień Laboratorium w Łodzi) do wydania decyzji upłynął okres kilkunastu miesięcy. Jak wskazano powyżej, uzupełnienie wypowiedzi Laboratorium w tym zakresie było konieczne z uwagi na uzasadniony zarzut skarżącego. Sąd zauważa, że w sprawozdaniu z badań CLC w Warszawie z dnia 20.02.2007 r. zawarto zapis: "pozostałość po badaniach – analiza niszcząca". Porównanie tych zapisów z zapisami w sprawozdaniu z analogicznych badań przeprowadzonych przez CLIC w Gdyni z dnia 14.02.2007 r. (k.116 akt administracyjnych), gdzie w tożsamej rubryce wpisano wagę próbki pozostałej po badaniach prowadzi do wniosku o konieczności wyjaśnienia, co oznaczało stwierdzenie "analiza niszcząca" przy określeniu parametru "pozostałość po badaniach" i w dalszej kolejności, jaka próbka została przekazana do badań Laboratorium w Łodzi, na którego wynikach oparto rozstrzygnięcie. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu koniecznym będzie uzupełnienie materiału dowodowego, głównie poprzez włączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających rodzaj i ilość próbek (wraz z opisem towaru) pobranych dnia 3.01.2007 r., wyjaśnienia znaczenia pojęcia "analiza niszcząca" użytego w sprawozdaniu z badań CLC w Warszawie z dnia 20.02.2007 r. oraz tego, jaką próbkę przekazano do badań Laboratorium w Łodzi, a nade wszystko wyjaśnienia przez to Laboratorium spornej kwestii wpływu niepełnego materiału badawczego na wynik przeprowadzonego badania przy zastosowaniu normy PN-88-P/04625. Jak już wyżej wskazano, główne znaczenie w sprawie, ze względu na fakt pobrania próbki towaru ze spornego zgłoszenia celnego, mają dowody bezpośrednie, w tym przypadku próbka pobrana w dniu 3.01.2007 r. i dlatego w pierwszej kolejności to ona powinna być przedmiotem rzetelnego badania i oceny ( por. wyrok NSA z dnia 7.04.2009 r. I GSK 530/08). Ze względu na uwzględnienie zarzutów o niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny, poprzedzony zebraniem kompletnego materiału dowodowego oraz jego swobodną oceną przesądzi o zastosowaniu właściwej normy prawa materialnego. Za bezzasadne należy jednak uznać zarzuty skarżącego, iż wystarczającym dowodem na spełnienie wymogów kodu TARIC 5407100000 są: certyfikat producenta oraz treść złożonego zamówienia, wskazujące na tkaninę o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie. Dla zastosowania powyższego kodu niezbędne jest bowiem, jak słusznie wskazał Dyrektor Izby, spełnienie konkretnych parametrów wyznaczonych przez uwagę 6 do sekcji XI WKC (powyżej 60 cN/tex), czego wskazane dokumenty nie zawierają. Z powyższych względów na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd skargę uwzględnił, orzekając o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach należnych skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika będącego radcą prawnym na podstawie art. 200 i art. 205 par. 2 p.p.s.a.