I SA/Op 297/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a : 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącej A. Z. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 105,50 ( słownie: sto pięć zł i pięćdziesiąt groszy ) tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi. Po wniesieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], nr [...], w ramach której określono skarżącej A. Z. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w wysokości wyższej niż zadeklarowana, w piśmie wniesionym do Sądu w dniu 24 listopada 2006 r. skarżąca oświadczyła, że cofa powyższą skargę. Jako przyczynę tej czynności procesowej wskazała fakt, że w dniu 15 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 12 czerwca 2006 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, a obydwie te sprawy dotyczą tego samego stanu faktycznego. Równocześnie wniosła o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm. ) [ dalej powoływanej jako: p. p .s. a.] przewiduje obowiązkowe umorzenie postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, przy czym w myśl § 2 tego przepisu postanowienie o umorzeniu postępowania może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z art. 60 omawianej ustawy wynika z kolei, że zasadą jest związanie Sądu oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi. Takie rozwiązanie jest wyrazem zagwarantowania przez ustawodawcę prawa rozporządzania przez skarżącego skargą, jednakże z ograniczeniami wprost wyrażonymi w tym przepisie. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia przepisów lub spowodowałoby utrzymanie w mocy między innymi decyzji dotkniętej wadą nieważności. Jest to regulacja zawierająca wyjątek od zasady związania sądu cofnięciem skargi i jako taka podlega ścisłej wykładni. W rozpatrywanej sprawie nie istnieją okoliczności prowadzące do uznania powyższego cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Niewątpliwie nie zmierza ono do obejścia przepisów, skoro wskutek zakwestionowania zakupu towarów na kwotę 5.264,00 zł jako kosztu uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych istniała wynikająca z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm.) podstawa do obniżenia podatku naliczonego związanego z tym zakupami, a w konsekwencji, do określenia wyższej kwoty zobowiązania podatkowego. Analiza akt sprawy nie daje również podstaw do stwierdzenia, by wystąpiła w niej którakolwiek z podstaw stwierdzenia nieważności wskazana w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Ze wskazanych powyżej przyczyn i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p. p. s. a. postępowanie sądowe należało umorzyć. Równocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p. p. s .a. Sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej połowy uiszczonego wpisu, jako że cofnięcie nastąpiło przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Skierowanie sprawy na posiedzenie nastąpiło zarządzeniem przewodniczącego z dnia 17 listopada 2006 r., a więc przed datą wpływu do Sądu w dniu 22 listopada 2006 r. pisma procesowego zawierającego oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi. Z przedstawionych powyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.