I SA/Op 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : przywrócić termin do wniesienia skargi Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011r. nr [...], utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2011 r. ustalającą T. W. i T. W. ( dalej zwanemu skarżącym) podatek od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 126 zł, W ramach utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji dokonano opodatkowania podatkiem od nieruchomości nieruchomość stron na którą składały się grunt pozostałe położone w O. przy ul. W. o pow. 33,55 m/2 objęte stawką podatkową 0,23 zł za m/2, budynki mieszkalne o powierzchni 47,95 m/2 objęte stawka podatkową 0,55 za m/2 , a także grunty pozostałe o powierzchni 9,15 m/2 i budynki pozostałe o powierzchni 13,27 m/ 2 ( nieruchomość garażu położonego w O. przy ul S.) objęte odpowiednio stawkami podatkowymi 0,23 za m/2 oraz 6,77 m/2. Powyższa decyzja została doręczona za zwrotnym potwierdzeniem do rąk P. W. ( syna T. W.) w dniu 23 sierpnia 2011 r. Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2011 r. skarżący T. W. zwrócił się do Sądu o przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011r. wskazując na okoliczność braku zawinienia w niezachowaniu ustawowego terminu do dokonania tej czynności z uwagi na błędne doręczenie decyzji organu odwoławczego, do rąk niepełnoletniego domownika. Wskazał, iż błąd w doręczeniu decyzji skutkował nie przekazaniem mu przez odebranej przez małoletniego syna, podczas jego nieobecności, przesyłki w terminie umożliwiającym złożenie skargi. O samym istnieniu decyzji dowiedział się dopiero w dniu 11 grudnia 2011 gdy odnalazł ją w mieszkaniu. Równocześnie wraz z powyższym wnioskiem złożona została skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...], w ramach której skarżący zakwestionował zapadłe rozstrzygnięcie w części dotyczącej sposobu opodatkowania nieruchomości stanowiącej garaż, nie zgadzając się z wysokości przyjętej stawki podatkowej 6,77 m/2. w stosunku do budynku o powierzchni 13,27 m/ 2 ( nieruchomość garażu położonego w O. przy ul S.) , gdyż w jego ocenie ta część lokalu również winna podlegać opodatkowaniu według stawki podatkowej przewidzianej dla budynku mieszkalnego w którego skład wchodzi też nieruchomość garażowa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w Opolu, przyznając samą okoliczność nieprawidłowego doręczenia swojej decyzji niepełnoletniemu domownikowi strony, wniosło o odrzucenie samej skargi, albowiem w sytuacji braku skutecznego wprowadzenia zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego nie może ona podlegać także skutecznemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sam zaś termin do wniesienia skargi nie rozpoczął także swojego biegu, początkiem którego jest moment doręczenia decyzji. W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) ,jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak wynika z okoliczności przytoczonych przez skarżącego w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, uchybienie terminowi do dokonania tej czynności nastąpiło bez jego winy, a podniesione przez nią okoliczności uzasadniają przywrócenie jej uchybionego terminu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że doręczenie skarżącemu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...], do rąk jego niepełnoletniego syna P. W., dokonane zostało z naruszeniem art. 149 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)-/dalej O.p./. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem między innymi pełnoletniemu domownikowi. Niewątpliwie zatem doręczenie decyzji dokonane do rąk osoby niepełnoletniej nie spełniało powyższego warunki. Jednakże w sprawie nie budzi także wątpliwości sam fakt, iż ostatecznie, co potwierdził sam skarżący, dysponował on powyższą decyzja, aczkolwiek wszedł on w jej posiadanie ze znacznym opóźnieniem. To spowodowało, że mógł on skorzystać z prawa do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego już po upływie przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. , zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Analizując zaistniały w ramach niniejszej sprawy stan faktyczny, w ocenie Sądu niezasadny jest wniosek Samorządowego kolegium Odwoławczego w Opolu zawarty w udzielonej odpowiedzi na skargę, o jej odrzucenie. W tej kwestii Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. III GDK 252/08 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako c.b.o.i.s.) iż " pomimo różnorodności sytuacji faktycznych przewidzianych przez ustawodawcę i zróżnicowanych regulacji dotyczących doręczeń rozstrzygnięć, można na ich podstawie wyznaczyć ogólny cel i przesłanie. Normy te stanowią bowiem w istocie gwarancje przestrzegania przez administrację publiczną zasady demokratycznego państwa prawa. Przepisy o charakterze gwarancyjnym nie mogą być równocześnie interpretowane w taki sposób - jak to uczynił Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu - niejako "na szkodę" obywatela (którego regulacja ma chronić przed nadużyciami ze strony administracji), w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania, mające zapewnić mu prawo do skutecznego wniesienia skargi na wydaną decyzję. Można zatem mówić w tym wypadku o swego rodzaju semiimperatywnym charakterze przepisów dotyczących zasad doręczania decyzji stronie. Innymi słowy, każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia pisemnej decyzji stronie powinna być oceniana przez sąd indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki postępowania, okoliczności sprawy, oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. Należy przy tym unikać wszelkiego rodzaju automatycznej oceny, sprowadzającej się do zastosowania ogólnych reguł postępowania bez względu na specyfikę danego postępowania. W świetle niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych art. 40 § 1 k.p.a., niedoręczenie pełnomocnikowi decyzji zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji jako poważne uchybienie proceduralne popełnione przez organ administracji. Z uwagi na ochronny i semiimperatywny charakter przepisów o doręczeniach, nie jest dopuszczalne, by skutki tego błędu przerzucone zostały na stronę." Niewątpliwe zatem, w sytuacji gdy ostatecznie skarżący zapoznał się z treścią decyzji oraz powziął zamiar jej zaskarżenia , co uczynił w ramach złożonej już skargi do tut Sądu, dopełniając też obowiązek złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego bez swojej winy terminu przewidzianego dla tej czynności procesowej, doszło do realizacji z jego strony konstytucyjnego prawa do sądu. Trudno zatem w tej specyficznej sytuacji pozbawić go tego prawa na obecnym etapie postępowania, bez żadnej gwarancji. że skarżący, mając świadomość już zainicjowanego niniejszą skarga postępowania sądowego, w przypadku otrzymania ponowienie doręczanej mu przez SKO tej samej decyzji ( pismo SKO z dnia 4.12.2012r. ) złoży kolejną skargę. Na skuteczność wywiedzenia skargi na wadliwie doręczoną decyzję wskazuje też liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym między innymi postanowienia II GSK 816/11 z dnia 25.05.2011r oraz II OSK 166/11 z dnia 9.02.2011r. (opubl. c.b.o.i.s.). Z tego też względu stwierdzone w niniejszej sprawie nieprawidłowości w doręczeniu objętej skargą decyzji osobie niepełnoletniej oraz wyjaśnienia strony , co do powodów złożenia jej po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla tej czynności procesowej, w pełni uzasadniało przyjęcie przez Sąd braku zawinienia skarżącego w dochowaniu ustawowego terminu. To zaś na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm.), obligowało Sąd do uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, jak orzeczono w sentencji postanowienia.