I SA/Op 303/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółki jawnej z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 4 lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu wskutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem z dnia 21 września 2012r. M. B., W. N. prowadzący spółkę jawną "A" z siedzibą w Z. zwrócili się o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 4 lipca 2012r, wydaną w przedmiocie określenia w kwocie 12.994 zł zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Jako podstawę prawną wniosku spółka wskazała art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 t.j.) dalej jako: [p.p.s.a], jednocześnie wyjaśniając, że od 2009r. prowadzi inwestycję polegającą na budowie [...] w W. W tym celu zakupiono grunty za łączną kwotę186.270 zł oraz poniesiono wydatki na budowę w kwocie 630.824,52 zł. Zakończenie inwestycji planowane jest na koniec roku 2012, natomiast rozpoczęcie tejże działalności planuje się w pierwszym kwartale 2013r. Podkreślono, iż na dzień 31 sierpnia 2012r. na zobowiązania wnioskodawcy składają się: zadłużenie wobec PKO BP O/B. w kwocie 380.429,38 zł, w tym zadłużenie w rachunku bieżącym oraz saldo kredytu długoterminowego, pożyczka zaciągnięta u wspólnika spółki w wysokości 401.612,93 zł. Dodatkowo wskazano, iż wnioskodawca ma podpisane trzy umowy leasingu, których łączne obciążenie miesięczne wynosi 10.329,02 zł. Wskazano także, że spółka posiada bieżące zobowiązania wobec swoich dostawców w łącznej wysokości 116.410,74 zł. W związku z przedstawioną sytuacją finansową przedłożono następujące dokumenty: sprawozdanie finansowe za okres od 01.01.2012r. – 31.08.2012r., decyzję Starosty S. z dnia 13.10.2010r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę [...] w W., wyciągi bankowe za lipiec i sierpień 2012r., aneks do umowy kredytu obrotowego z dnia 01.07.2010r., terminarze opłat trzech umów leasingowych, zaświadczenie ZUS Inspektorat w B. z dnia 25.07.2012r. o niezaleganiu w opłaceniu składek ZUS, zapisy na koncie 223-1 za lata 2009-2012, zeznania o wysokości osiągniętego przez wspólników Spółki dochodu za lata 2010-2012. Podniesiono, iż wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono także, że spółka nie posiada środków pieniężnych, natomiast ewentualna egzekucja mogłaby na stałe zahamować ww. inwestycję, a także spowodować stratę dla budżetu państwa z powodu braku przyszłych wpływów z tytułu podatków. Końcowo zaznaczono, iż prowadzona przez spółkę działalność była do tej pory zyskowna, a obroty ze sprzedaży maszyn budowlanych nabywanych głównie wewnątrzwspólnotowo w poprzednich latach wyniosły średnio około 3,5 mln rocznie. Wskazano też, iż z tytułu prowadzonej działalności, od momentu jej założenia spółka faktycznie wpłaciła do urzędu skarbowego podatki w łącznej wysokości 1.263.089 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, – dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl – c.b.o.i.s.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. post. WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II Sa/Bk 352/06, LEX nr 192964). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wnioskujący, składając wniosek winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy, Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008r., I OZ 181/08). Oceniając wniosek skarżącej spółki, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, a także danych zawartych w dokumentach obrazujących jej sytuację finansową, Sąd stwierdził, iż skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, iż wysokość zobowiązania podatkowego, do uiszczenia którego zobowiązana jest skarżąca wynosi 12.994 zł. Jak natomiast wynika z przedstawionego rachunku zysków i strat za styczeń – sierpień 2012r, w okresie tym przychody netto z prowadzonej przez stronę skarżącą działalności wyniosły 564.012,80 zł. Wprawdzie skarżąca akcentuje, iż w tym okresie poniosła stratę w wysokości 145.932,32 zł, jednakże nie jest to okoliczność, która pozwala na miarodajną ocenę sytuacji finansowej strony. Strata w zakresie prowadzonej działalności jest bowiem jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. (por. w tej kwestii postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11). Dlatego też sam fakt wykazania straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie oznacza, że jest to działalność niedochodowa. Zauważyć przy tym należy, iż skarżąca korzysta z przyznanego w lipcu 2010r. kredytu obrotowego w wysokości 420.000 zł, a jego przyznanie niewątpliwie wiązało się z oceną zdolności kredytowej skarżącej, czyli zdolności do terminowej spłaty zadłużenia. Natomiast analiza wyciągów z rachunków bankowych za lipiec i sierpień 2012r. prowadzi do wniosku, iż skarżąca zasadniczo stale posiada w ramach tego kredytu kwotę dostępnych środków, która na dzień 3.09.2012r. stanowiła różnicę pomiędzy kwotą 420.000 zł przyznaną w ramach kredytu obrotowego, uszczuploną o kwotę 255.735,18 zł tytułem poniesionych wydatków czyli kwotę 164.264,82 zł. Biorąc zatem powyższe pod uwagę uznać należy, iż wysokość zobowiązania podatkowego odniesiona do wielkości obrotów osiąganych przez skarżącą, jak też dostępnego w danym miesiącu limitu kredytowego nie wydaje się stanowić zagrożenia dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa wnioskodawcy, a zwłaszcza zagrożenia jego likwidacją. Trudno bowiem przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwłaszcza, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ponadto wskazać należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Przedstawionej oceny Sądu nie podważa argument o poniesionych przez wnioskodawcę wydatkach, a także dodatkowych zobowiązaniach tj.: spłata zadłużenia wobec PKO BP, zaciągniętej na cele budowlane pożyczki, bieżących zobowiązań wobec dostawców, obciążeń wynikających z umów leasingowych. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, aby przewyższały kwotę dostępnych mu środków. Ponadto trzeba mieć na uwadze pierwszeństwo zaspokajalności należności budżetowych. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być również okoliczność, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji, w tym kontekście przymusowa egzekucja, mogłaby spowodować niepowetowaną stratę dla budżetu państwa z powodu braku przyszłych wpływów z tytułu podatków, które byłyby należne w przypadku doprowadzenia przez skarżącą inwestycji do końca. Wskazać raz jeszcze należy, iż koniecznym elementem uzasadniającym zastosowanie wnioskowanej ochrony tymczasowej jest zaistnienie u wnioskodawcy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zagrożenie interesów Skarbu Państwa bądź brak takiego zagrożenia jest prawnie obojętne z punktu widzenia treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do hipotetycznej sytuacji, albowiem dotyczącej ewentualnej egzekucji prowadzonej wobec skarżącej wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu powoduje, że organ nie może prowadzić egzekucji obowiązku w czasie trwania ochrony tymczasowej. Nie oznacza to natomiast, że zaległość podatkowa wynikająca z decyzji przestanie istnieć. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu w chwili obecnej nie wystąpiły okoliczności pozwalające na uznanie, że realne zagrożenie dla dalszej kontynuacji działalności gospodarczej wnioskodawcy wystąpiło. O spełnieniu przesłanek ustawowych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. można bowiem mówić dopiero w sytuacji, gdy ich zaistnienie jest realne z uwagi na aktualną sytuację finansową podatnika, jak i zakres faktycznie podejmowanych wobec niego czynności egzekucyjnych. Dlatego też dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Wskazując na powyższe, Sąd nie stwierdził podstaw pozwalających uznać zasadność zgłoszonego wniosku, o czym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.