I SA/Op 31/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Grzegorz Gocki (spr.) Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia A Spółce z o.o. w P. kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym za miesiąc maj 2004 r. wysokości 923.855 z., w tym do zwrotu na rachunek bankowy 776.600 zł i do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 147.285, oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 198,60 zł. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Opolskiego Urzędu Skarbowego stwierdzono, że Spółka nie była uprawniona do ujęcia jako dostawy wewnątrzwspólnotowej opodatkowanej stawką podatku od towarów i usług w wysokości 0% wystawionej w dniu 17.05.2004 r. dla firmy B GMBH & CO.KG faktury Nr 00054629/0034217, albowiem wskazany na fakturze jej numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowej [...] utracił swoją aktywność z dniem 1.01.1996 r., a nadto był on przydzielony dla firmy C GMBH U.CO. Mając zatem na uwadze brak aktywności dla transakcji wewnątrzwspólnotowych wykazanego na spornej fakturze numeru identyfikacyjnego, a także niezgodność jego z danymi dotyczącymi nabywcy (nazwa i adres podatnika) organ I instancji uznał, iż sporna transakcja winna być wykazana przez Spółkę jako dostawa dokonana na terytorium kraju, a tym samym opodatkowana stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Konsekwencją tego stanowiska było uznanie zaniżenia przez Spółkę wartości dostawy towarów na terytorium kraju o kwotę 3.007,00 zł, co spowodowało zaniżenie kwoty podatku należnego o 662,00 zł., a także zawyżenie wartości wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o kwotę 3.669,00 zł. Uwzględniając powyższe ustalenia, decyzją Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] dokonano określenia Spółce za miesiąc maj 2004 r. kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości 923.885 zł, w miejsce wykazanej przez podatnika w złożonej deklaracji kwoty 924.547 zł, uznając tym samym, iż nastąpiło zawyżenie przez podatnika kwoty różnicy do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy o 662,00 zł. (wg podatnika kwota do przeniesienia wynosiła 147.947 zł, natomiast z ustaleń organu podatkowego 147.285zł.) Z uwagi na stwierdzone w sprawie zawyżenie kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy dokonano również ustalenia podatnikowi dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 198,60 zł, odpowiadającej 30% zawyżenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania, w którym pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucał wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, a to przepisów art. 13 w związku z art. 42 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie że dokonana wewnątrzwspólnotowa dostawa na rzecz czynnego podatnika, który posiadał inny niż wykazany w fakturze numer identyfikacji podatkowej nie podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%. Przyznając okoliczność, wykazania w spornej fakturze nieaktualnego numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta, wystawiona została faktura korygująca, w ramach której wykazany został prawidłowy numer identyfikacji. W ocenie odwołującej na dokonanie korekty faktury w tym zakresie pozwalały uregulowania § 20 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług. Prawo do wystawienia faktury korygującej obejmowało bowiem nie tylko sytuację, gdy po wystawieniu faktury podwyższono cenę, lub w przypadku stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku, ale także dotyczyło pomyłek w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Ponadto zdaniem odwołującej w sprawie dopuszczono się również obrazy prawa procesowego art. 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie zebrania pełnego materiału dowodowego oraz przeprowadzenia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych dowodów mających na celu rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu po dokonaniu ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono brak podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego Spółka podając nieprawidłowy numer NIP nabywcy towarów nie spełniła wszystkich warunków zawartych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług pozwalających na zastosowanie dla przedmiotowej dostawy stawki podatku 0%. Za nieskuteczną uznano również korektę faktury dokonaną przez podatnika, a mającą na celu wykazanie przez niego prawidłowego numeru NIP kontrahenta, nie dopatrując się w tym względzie wskazywanego przez pełnomocnika strony naruszenia przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U nr 97, poz. 971) Zważono przy tym , iż od dnia 1 czerwca 2005 r., w miejsce powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. obowiązuje rozporządzenie tegoż Ministra z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (D. u Nr 95, poz. 798) które w § 17 regulowało zasady wystawiania faktur korygujących nabywcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł zarzuty tożsame ze wskazanymi uprzednio w odwołaniu. Ponowiono zatem zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które miały w ocenie skarżącej istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności wskazano na naruszenie art. 13 w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 353 ze zm.) poprzez uznanie, iż dokonana przez Spółkę dostawa wewnątrzwspólnotowa na rzecz czynnego podatnika, który na dzień dokonania dostawy posiadał inny niż wykazany na fakturze unijny numer identyfikacji podatkowej, nie spełnia przesłanek zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącej podstawową przesłanką zastosowania 0% stawki podatku jest dokonanie dostawy na rzecz podatnika czynnego, który jest zobowiązany rozliczyć podatek VAT na terenie swojego kraju. Interpretacja taka zgodna jest również uregulowaniami zawartymi w art. 22 VI Dyrektywy VAT, który nie uzależnia stawki podatku od ważności numeru NIP UE, lecz wyłącznie od faktu dokonania dostawy na rzecz czynnego podatnika. Zwrócono też uwagę na podstawowy cel podatku od wartości dodanej, jakim jest jego neutralność, wyrażająca się w odniesieniu do dostaw wewnątrzwspólnotowych w możliwości rozliczenia podatku VAT wyłącznie przez nabywcę towaru. Sama zaś kwestia związana z posiadaniem właściwego i ważnego numeru NIP UE służy jedynie czynnościom kontrolnym i technicznym i nie stanowi samodzielnej przesłanki, która może modyfikować podstawową zasadę neutralności podatku od wartości dodanej. Ponownie wskazano też na naruszenie § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom (...) (Dz. U. 97, poz. 971) poprzez zlekceważenie korekty faktury, którą należało uznać za czynność w pełni skuteczną, gdyż jej celem było wyłącznie wykazanie rzeczywistego numeru NIP nabywcy towaru. Wystawiając korektę faktury, zerującą wcześniejszą fakturę, ujęto w niej wszystkie dane uwidocznione na pierwotnej fakturze z równoczesnym wskazaniem prawidłowego numeru NIP nabywcy towaru. Spółka dokonała równocześnie korekty informacji podsumowującej, gdzie także uwidoczniono prawidłowy NIP odbiorcy towaru. Dokonaniu korekty deklaracji nie sprzeciwiały się też uregulowania 81a, 81b i 81c Ordynacji podatkowej, albowiem zawieszenie prawa do dokonywania korekty na czas trwania postępowania podatkowego lub kontrolnego odnosi się jedynie do sytuacji zmiany wysokości podstawy opodatkowania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organy podatkowej naruszyły także przepisy prawa procesowego, a to art. 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie weryfikując faktu rozliczenia podatku z tytułu WDT przez nabywcę towaru. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu interpretacji przepisów podatkowych przez organy podatkowe w sposób sprzeczny z generalnymi zasadami zawartymi w VI Dyrektywie zważono, iż przepis art. 41 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług implementuje ogólną zasadę dotyczącą opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych, odsyłając jednocześnie do warunków określonych w przepisie art. 42 tej ustawy z której wynika między innymi obowiązek wskazania prawidłowego i ważnego numeru NIP nabywcy. W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy). Jeżeli natomiast zachodzą w sprawie przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. Zgodnie z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez wewnątrzwspólnotową dostawę rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Dopiero po spełnieniu określonych w przesłanek, dostawa taka podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia.), co skutkuje z jednej strony brakiem obciążenia transakcji wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego podatkiem, z jednoczesnym uzyskaniem przez dostawcę prawa do odzyskania podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru. Zasada ta ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy na nabywcy towaru (odbiorcy dostawy) ciąży obowiązek naliczenia podatku na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia). Nie każda zatem wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów opodatkowana jest stawką 0%. Jednym z warunków opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy stawką podatkową 0% przewidzianą w art. 41 ust. 3 ustawy o VAT jest spełnienie warunków przewidzianych w art. 42 ustawy. Przepis ten stanowi bowiem w ust 1, iż dostawa wewnątrzwspólnotowa podlega opodatkowaniu stawką 0 %, pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podał ten numer oraz swój numer o, którym mowa w art. 97 ust. 10 w/w ustawy, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, jednoznacznie iż jednym z warunków opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wg stawki 0% jest nie tylko posiadanie przez nabywcę towarów właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego, ale także podanie go na fakturze dokumentującej wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, iż strona skarżąca w fakturze Nr 00054629/0034217 wystawionej w dniu 17.05.2004 r dla firmy B GMBH & CO.KG wskazała na numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowej [...] który nie tylko utracił już wcześniej swoją aktywność z dniem 1.01.1996 r., ale także należał do innego podmiotu, a mianowicie przydzielony został dla firmy C GMBH U.CO. Skoro zatem w ramach wystawionej faktury mającej dokumentować dokonaną dostawę wewnątrzwspólnotową skarżąca nie podała właściwego i aktualnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, nie można było uznać, że w dacie wystawienia wskazanej faktury strona skarżąca spełniła warunki wynikające z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT dla zastosowania 0% stawki podatku VAT dla dokonanej dostawy, a także na co wskazywał organ I instancji , iż dokumentowała ona fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz podatnika zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Skarżąca Spółka dostrzegając nieprawidłowości w wystawionej fakturze VAT podjęła wprawdzie działania zmierzające do korekty wskazanego w powyższej fakturze nieprawidłowego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dostawcy, wystawiając początkowo fakturę korygującą z dnia 11.07.2005 r nr 00054629/0034217/K ze wskazaniem, iż dotyczy ona korekty nieprawidłowego numeru NIP ujętego w pierwotnej fakturze z dnia 17.05.2004 r. nr 3417, a następnie wystawiając nową fakturę z dnia 11.07.2005 r dla firmy B GMBH & Co.KG Nr 00054629/0034217/1 wskazując jako jej numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowej [...], jednakże działania te nie można uznać za prawidłowe i skuteczne. Pomijając już samą kwestię, iż w obu powyższych fakturach z dnia 11.07.2005 r. zmieniono w stosunku do pierwotnej faktury z dnia 17.05.2004 r. środek płatniczy w którym wyrażona została wartość transakcji z EURO na PLN, co uznać należy za niedopuszczalne, to również sposób dokonania korekty był niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów usług (Dz. u Nr 95 poz. 798). W ramach faktury nr 00054629/0034217/K nazwanej fakturą korygującą, nadal podano bowiem nieprawidłowy NIP nabywcy, ujęty także pierwotnie w korygowanej fakturze z dnia 17.05.2004 r. Zaznaczono wprawdzie fakt, iż numer ten jest nieprawidłowy, jednakże nie został w powyższej korekcie podany żaden inny numeru identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych właściwy i aktualny dla firmy B GMBH & Co.KG w dacie dostawy towaru. Dopiero w kolejnej fakturze z dnia 11.07.2005 r. nr 00054629/0034217/1 wystawionej jak wywodzi skarżąca po wcześniejszym wyzerowaniu fakturą korygującą pierwotnej faktury z dnia 17.05.2004 r. wskazany został jak wywodziła strona prawidłowy numer NIP nabywcy. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, wskazany w powyższej fakturze numeru identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych firmy B GMBH & Co.KG – [...] nadal był nieprawidłowy, gdyż na dzień dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej z dnia 17.05.2004 r. powyższy numer identyfikacji był przyznany innej firmie, a mianowicie C Gmbh& Co.KG, [...],[...][...]. Obowiązek wynikający z uregulowania art. 42 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT dla zastosowania 0% stawki podatkowej wymaga wykazania przez podatnika dokonania dostawy towaru na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy w dacie dokonania dostawy i jego podanie na fakturze ją stwierdzającej. Chodzi zatem, o wykazanie okoliczności, iż w dacie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, a nie w dacie dokonania ewentualnej korekty pierwotnej faktury, nabywca towaru był podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Już z tego względu wskazywany przez Spółkę jako właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dla firmy B GMBH & Co.KG nowy numer [...] ujęty w fakturze korygującej z dnia 11.07,2005 r. nadal nie spełnia warunków dla objęcia dokonanej dostawy 0% stawką podatkową przewidzianą dla dostaw wewnątrzwspólnotowych. Odrębnym zagadnieniem jest sama prawidłowość dokonanej przez Spółkę korekty pierwotnej faktury, poprzez jej wyzerowanie w ramach faktury korygującej i wystawienie w jej miejsce nowej faktury. Zarówno przepisy ustawy o podatku od towarów i usług jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy nie przewidują możliwości korekty danych w takiej formie , w jakiej dokonała to strona skarżąca. Szczegółowe zasady m. in. dotyczące wystawienia faktur uregulowano w rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798), które z dniem 1 czerwca 2005 r. zastąpiło wcześniej obowiązujące w tym zakresie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu na przechowywanie oraz listy towaru i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienie od podatku i usług (Dz. U. nr 97, poz. 971). W myśl § 17 rozporządzenia dostawca ma prawo do wystawienia faktury korygującej w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub w kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Natomiast zgodnie z § 18 wskazanego Rozporządzenia nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę lub fakturę korygującą, zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą, z wyjątkiem pomyłek określonych w 12 ust. 1 pkt. 5-12, może wystawić fakturę zwaną notą korygującą. Nota powinna zawierać co najmniej: numer kolejny i datę jej wystawienia, imiona, nazwiska albo nazwy wystawcy noty i wystawcy faktury, albo faktury korygującej, dane dotyczące nazwy sprzedawcy i nabywcy, numery identyfikacji sprzedawcy i nabywcy, dzień, miesiąc, rok albo miesiąc ich dokonania sprzedaży oraz daty wystawienia i numer kolejny faktury, a także wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej. Powyższe uregulowania rozporządzenia nie przewidują zatem możliwości dokonywania korekty faktury w sposób w jaki postąpiła strona skarżąca a mianowicie dokonania korekty faktury poprzez jej wyzerowanie, a następnie wystawienie w jej miejsce zupełnie nowej faktury, nie powiązanej w żaden sposób z pierwotną fakturą. Faktura z dnia 11.07.2005 r nr 00054629/0034217/1 w swojej treści nie nawiązuje bowiem w żadnym stopniu do danych z korygowanej faktury i stanowi de facto nową samodzielną fakturę, nie powiązaną w żaden sposób z dostawą, która miała miejsce ponad rok temu. Również w treści faktury z dnia 11.07.2005 r nr 00054629/0034217/K określonej już jako faktura korygująca do faktury z dnia 17.05.2004 r nr 00054629/34217, nie dokonano wskazywanej w niej korekty numeru identyfikacji podatkowej nabywcy towaru. Zasadnie zatem organy podatkowe uznały powyższe korekty za nieskuteczne. Sąd nie podzielił również zarzutu strony skarżącej w kwestii naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada neutralności VAT dla podatnika tego podatku wyraża się tym, że poprzez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Podatek VAT nie powinien zatem obciążać podatników uczestniczących w obrocie towarami usługami, którzy nie są ich ostatecznymi odbiorcami, a ciężar tego podatku winien ponosić ostateczny ich beneficjent. Realizacja zasady neutralności VAT wyraża się zatem w stworzeniu takich rozwiązań legislacyjnych, w ramach których podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika w cenie nabytych towarów i usług dla celów jego działalności opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia kosztowego (zob. Leksykon VAT Rewolucja w VAT od 1 maja 2004 r. UNIMEX Oficyna Wydawnicza str. 8). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie została w tym zakresie naruszona zasada neutralności podatku przewidziana w VI Dyrektywie Rady w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – Wspólnych system podatku od wartości dodanej,, gdyż rozwiązania prawne zastosowane w polskiej ustawie o VAT gwarantują osiągnięcie zakładanych przez Dyrektywę skutków. Posługiwanie się przez podatników numerem identyfikacyjnym VAT umożliwia państwom członkowskim weryfikację obrotów pomiędzy poszczególnymi podatnikami posiadającymi siedzibę w różnych krajach i nadzorowanie prawidłowości rozliczeń z tego tytułu. Dlatego też tak duża rolę przywiązuje się do formalnych wymogów faktury w legislacjach poszczególnych państw członkowskich, w tym ustawodawstwie polskim. Faktura potwierdzająca dostawę towarów lub świadczenie usług musi być wystawiona zgodnie z art. 22(3)VI Dyrektywy, a przepisy samej Dyrektywy również określają minimum informacji, które powinny znaleźć się na fakturze. Do takich obowiązkowych elementów faktury zgodnie z art. 22 (3)(6), należy data jej wystawienia, kolejny numer który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę, numer identyfikacji podatkowej VAT, określony w ust. 1 lit. c, pod jakim podatnik dostarczył towary a w przypadku, gdy klient obowiązany jest uiścić podatek od dostarczonych towarów lub wykonywanych usług, lub gdy dostarczono mu towary określone w art. 28 c (A) – numer identyfikacji podatkowej VAT określony w ust. 1 lit c pod jakim dostarczono mu towary lub wykonano usługi; pełna nazwa (nazwisko) i adres podatnika i jego klienta, numer identyfikacyjny osoby zobowiązanej do zapłaty podatku. Również zatem w świetle przepisów samej VI Dyrektywy, faktury VAT dokumentujące dostawę wewnątrzwspólnotową podlegają wymogom formalnym, w tym konieczności wskazania numer identyfikacji podatkowej VAT pod jakim podatnik dostarczył towary i numer identyfikacji podatkowej pod jakim je dostarczono, co niewątpliwie ma na celu zapewnienie prawidłowego i jednoznacznego stosowania zwolnienia i zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania lub nadużycia prawa, o jakich mowa w art. 28 c (A) VI Dyrektywy. Wprowadzenie tych wymogów do polskiej ustawy o VAT między innymi w spornym w sprawie uregulowaniu art. 42 ust 1 pkt 1 nie narusza zatem zasad określonych w VI Dyrektywie, jak również nie pozostaje w sprzeczności z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej. Kwestie dotyczące posiadania faktury spełniającej określone warunki formalne były przedmiotem rozstrzygnięcia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach 123/87 i 330/87 pomiędzy Lea Jovion a Société anonyma d’ étude et de gestion immobiliere (EGI) a państwem belgijskim. W orzeczeniu Trybunał stwierdził, że państwa członkowskie mają prawo uzależnić odliczenia podatku naliczonego od faktu posiadania faktury spełniającej określone wymogi formalne. Jednocześnie Trybunał opowiedział się, iż takie szczegóły nie mogą jednak powodować z uwagi na liczbę lub naturę techniczną, iż prawo do odliczenia stałoby się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie trudne do wykonania. Zatem uzależnienie przez polskiego ustawodawcę prawa do zwolnienia z podatku VAT od posiadania faktury spełniającej określone wymogi, gdy wymogi te jednocześnie stanowią minimum tego, co zgodnie z Dyrektywą powinna zawierać faktura, nie naruszają prawa do zwolnienia z podatku VAT i nie uniemożliwiają, ani nie utrudniają wykonywania tego prawa. Posłużenie się bowiem przez obie strony dostawy swoimi prawidłowymi numerami identyfikacyjnymi i udokumentowanie tego na fakturze dostawy jest okolicznością potwierdzającą wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji (wyrok WSA w Opolu z dnia 9 marca 2005 r sygn. akt I SA/Op 348/05 - niepublikowany). Sąd niepodzielił także zarzutów naruszenia art. 180 § 1 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa albowiem w sprawie zebrano pełny materiał dowodowy i poddano go wnikliwej ocenie. Ponieważ kwestia ewentualnego rozliczenia podatku od wartości dodanej przez nabywcę towaru nie uwarunkowuje prawa dostawcy towaru do zastosowania lub niezastosowania przez niego stawki 0%, kwestia ta nie miała znaczenia dla oceny praw skarżącej Spółki. Wprawdzie Organ odwoławczy w decyzji stwierdził, że nie ma wystarczających dowodów na to, iż dostawa wewnątrzwspólnotowa była dla kontrahenta wewnątrzwspólnotowym nabyciem i że została opodatkowana w jego kraju, gdyż przedłożony dokument z pisma odbiorcy z dnia 7.10.2005 r. stwierdzający rozliczenie faktury z dnia 17.05.2004 r. w ramach WDT to dla niniejszego rozstrzygnięcia nie ma to znaczenia, gdyż zastosowanie zerowej stawki podatku VAT dla dostawy wewnątrzwspólnotowej nie uzależnione od zapłaty podatku przez nabywcę. Brak jest zatem podstaw do czynienia w tym względzie dalszych ustaleń faktycznych a także wywodów co do zasadności stanowiska organu odwoławczego, że jedynym dowodem potwierdzającym dokonanie rozliczenia podatku przez nabywcę stanowiłoby informacja od właściwego dla niego organu podatkowego. Można jedynie na marginesie skonstatować fakt, iż wskazywana przez odbiorcę towaru faktura stanowiąca podstawę do rozliczenia przez niego wewnątrzwspólnotowego nabycia z dnia 17.05.2004 r., niewątpliwie zawierała błędny jego numer identyfikacji podatkowej, a nadto jak wywodziła strona skarżąca faktura ta została w późniejszym czasie wyzerowana i zastąpiona fakturą z dnia 11.07.2005 r. Mając na względzie powyższe skargę należało po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.